8,5

Maggie M'Gill: 7,8

7.7

Heerlijk rauwe vocalen van Morrison, en een vet ritme. Love it!

8,6

7.5

Het gemiddelde van Maggie M'Gill staat na 17 stemmen nog net boven de 8 en daarmee staat het nummer van Morrison Hotel voorlopig op een nette plek 41.

39 | Someday Soon (Live in Pittsburgh, 1970) | 8,0476 | 21 stemmers
40 | Wishful Sinful (The Soft Parade, 1969) | 8,0475 | 20 stemmers
41 | Maggie M'Gill (Morrison Hotel, 1970) | 8,0176 | 17 stemmers
42 | My Eyes Have Seen You (Strange Days, 1967) | 7,9964 | 28 stemmers
43 | Land Ho! (Morrison Hotel, 1970) | 7,9717 | 23 stemmers

Ik gooi er zo stiekem nog even een Other Voices nummer in. Robby Krieger schreef Down on the Farm en neemt ook het grootste deel van de zang voor zij rekening. Een nummer dat heel kalm begint en langzaam steeds wat meer loskomt, inclusief marimba en mondharmonica. Een verheerlijking van het platteland dat toch veel beter is dan die grote gevaarlijke stad. En zo is het!




The Doors - Down on the Farm (Other Voices, 1971)

Vooruit dan maar.
Down on the Farm: 5,5

I can't see your face
Heel apart nummer, niet een die ik vaak draai maar draai maar als je het dan weer eens hoort weet je het, dit hele album (SD) is gewoon heel erg goed. 8,6

Maggie.
Zoals vaak bij albums die je vaak hebt geluisterd kan ik dit niet los horen zonder eerst die prachtige melodie van Indian Summer in gedachte te krijgen. Dat ik dat nummer in het begin met een 7.8 weg liet lopen is natuurlijk een doodzonde, gelukkig heb ik dat meteen gecorrigeerd naar de 10. Één van de allermooiste van the Doors in mijn oren , the End met een zachtere meer ingetogen tekst.
Dit nummer is dan een heerlijke dreun die daar op volgt en in combinatie met Roadhouse blues als starter toch een goede uitsmijter op het M H. album .
Is het toevallig iemand opgevallen dat de vocale van Jim op dit nummer meer gesloopt klinken dan de rest van het album? Het neigt naar wat we te horen krijgen op het volgende album LA woman .
9.2

Het leuke van dit spelletje is dat ik the Doors albums door(s) en door(s) ken maar je gaat de liedjes toch eens anders luisteren. Achteraf bleken sommige nummers die ik al jaren minder vond ( en aldus zo beoordeeld ) , beter te smaken als vroeger.
(bij een nieuwe ronde zou bv When the music's over en vooral unhappy girl veel hoger gaan scoren)
Ik vraag mij af of dat zelfde ook zal gelden bij een iets wat meer geconcentreerde luisterbeurt van de nummers van Other Voices of full circle.
Nagenoeg alle konden een slechte beoordeling van mij ontvangen.

Dit nummer wil ik dus graag goedkeuren, en het begint oke zelfs. Een beetje ...Alan Parsons ?

Maar dan weer het refrein ... Ik ga het nog even een kans geven morgen met een hoofdtelefoon op.

verschrikkelijk rommelig nummer. 3

5

5

6

Down on the Farm: 4.5 (veel te melig).

Maggie M'Gill: 8
(The Doors, zoals ze moeten klinken).

6

Dit nummer bevat goeie elementen (zoals het trage begin), maar is toch bovenal een rommeltje. Goeie intenties, maar de uitwerking is niet je dat.

5,5

Een novelty song, die als zo danig niet is geslaagd? Je zou het bijna zeggen. Het is natuurlijk veel te veel van het goede. Het nummer wisselt een aantal heel sterke, licht psychedelische momenten af met stukken waar de hele LSD snoeppot in een keer is ingeslagen, lijkt het. De stem van Ray werkt hier behoorlijk goed, want hij hoeft zich niet te forceren. Rommelig vind ik het niet, melig maar ten dele. Dat een kritische toets hier wellicht op zijn plaats was geweest zal ik niet ontkennen. In vergelijking met een aantal andere nummers op deze twee platen, doet deze het best aardig. Het country stuk is zelfs best grappig, maar The Doors? Nee, natuurlijk niet.

Down On The Farm: 7

Ik geloof dat ik dit all een keer geschreven heb, tijden terug in dit spel. In de auto kwamen bij vlak voor het spel begon 'Other Voices' en 'Full Circle' integraal voorbij op een MP3 verzamel cd, waar allemaal albums op staan die ik ooit van TPB af heb gehaald in de jaren 00. Waaronder deze twee. Als album zijn ze best te genieten merkte ik voor het eerst sinds heel lang, maar ik zal het nooit meer opzetten. Daarvoor heb ik teveel albums die veel beter zijn en die ik liever hoor. Altijd liever 'L.A. Woman', als ik The Doors wil horen en dan heel hard, zoals maandag jl.

Waar het individuele nummers betreft. Ik wil na 'The End', waar anders moet dit spel mee eindigen Simon77?, wil ik nog wel een keer kijken naar alle nummers die ik een 10 of vooruit ook een 9,5 heb gegeven en dan nog een keer een ranking aanbrengen. Is het mogelijk het ultieme The Doors nummer te benoemen? Dat lijkt me een prima uitdaging.

Je zou het wel verwachten, maar misschien weet ik je te verrassen..

Down on the Farm - 6,5

Love Street: 8
I Can't See Your Face in My Mind: 8
Maggie M'Gill: 7
Down On The Farm: 6

4,5

Down on the Farm: 6

Daar zijn ze inderdaad te veelzijdig voor maar als ik dan toch kortzichtig iets zou kiezen zou ik zeggen dat the end en l.a. womanin aanmerking komen wat mij betreft maar waar jij waarschijnlijk ook op duidde , daar doe je het ruime assortiment wat te kort mee. Wat in dit spel voor mij toch naar voren is gekomen is die ruime variatie in stijlen.

Ook een mooie om mee te sluiten zou when the music's over kunnen zijn - of hadden we die al gehad ? ik ben benieuwd

Down on the farm: 8

Het houdt absoluut niet over voor Down on the Farm, maar vooralsnog scoort het nummer een hele lichte voldoende met een 5,6 na veertien stemmen.

99 | I'm a King Bee (Live in Detroit, 1970/ Live at the Matrix, 1967) | 5,7833 | 21 stemmers
100 | Get up and Dance (Full Circle, 1972) | 5,6175 | 20 stemmers
101 | Down on the Farm (Other Voices, 1971) | 5,6071 | 14 stemmers
102 | I'm Horny, I'm Stoned (Other Voices, 1971) | 5,1944 | 18 stemmers
103 | Hardwood Floor (Full Circle, 1972) | 5,1674 | 23 stemmers

Robert Weston Smith was een zeer bekende Amerikaanse diskjockey die bekend was onder zijn alter ego Wolfman Jack. Met zijn karakteristieke krakende en doorleefde stem wist hij vele mensen te boeien, waaronder ook Jim Morrison en Ray Manzarek. Hij begon zijn radio carrière bij het Mexicaanse Xerf in 1962. Mexicaanse radiostations hadden in die tijd een enorm zendvermogen, waarmee ze in een groot deel van de Verenigde Staten te horen waren en ze waren heel populair, doordat ze niet beperkt werden door Amerikaanse wetgeving.

"I want to tell you 'bout Texas radio and the big beat
Comes out of the Virginia swamps
Cool and slow with plenty of precision
With a back beat narrow and hard to master"




The Doors - The WASP (Texas Radio and the Big Beat) (L.A. Woman, 1971)

The WASP (Texas Radio and the Big Beat): 9

Uitermate cool nummer. Met de eveneens vreemde eend in de bijt L'America een aparte ervaring op het album (LA woman) dat ergens bijna geen liedje is. Er wordt immers meer gesproken als gezongen en muzikaal is het net als L'America een soort mars ritme.
The Doors gingen schijnbaar in ieder geval niet voor de popliedjes of commerciële successen . Ruimte genoeg om dit helemaal niks te vinden dus, maar ik vond én vind het nog steeds een gaaf gebeuren hoor dit.

I tell you this no eternal reward will forgive us now for waisting the dawn

Hoe cool wil je het hebben

7,9