6

5,5

5

Ik weet waardoor hij die hit scoorde, het is een vriend van mij Ik maak wel eens de grap dat hij succesvoller (want grotere Top 40-hit) is dan Radiohead, daar kan hij zelf ook wel de humor van inzien... Het is wellicht geen goed voorbeeld van een hitparade-artiest, maar er staan tegenwoordig voldoende artiesten in de top 40 die een hit scoren (al dan niet met een herbewerking van een oud nummer), maar verder qua populariteit of muzikale relevantie nauwelijks iets bereiken.

Om dan een voorbeeld te geven dat beter past in jouw omschrijving: Anne-Marie (9 top 40-hits de afgelopen jaren, waarvan 5 in de top 5) stond recent gepland in de Ziggo Dome, maar is teruggezet naar de Afas Live vanwege gebrekkige belangstelling. Of neem Bebe Rexha (14 top 40-hits, waarvan een van de grootste van vorige jaar); 1 keertje live in NL, in Paradiso. Geen idee of het uitverkocht was, maar in het beste geval trok ze maximaal 1/10 van wat de eerder genoemde artiesten aan publiek trekken. Nu is concertbezoek zeker niet de enige graad van populariteit, maar het is zeker wel een goede indicatie.

Zijn overigens genoeg andere voorbeelden. Je haalde zelf al de NL urban aan, maar ook de volksmuziek wordt (iig tot vrij recent) regelmatig geweerd uit de top 40. Leef van Andre Hazes Jr., Atemlos Durch die Nacht van Helene Fischer of Je Denkt Maar Dat Je Alles Mag van Mij van Frans Duijts; allemaal zeer populaire nummers uit dat genre die geen hit werden. Ik heb de oplossing niet, maar het is duidelijk dat de hitlijsten in de huidige opzet niet volledig representatief zijn voor de populaire muziek van het moment en zelfs leiden tot/lijden aan eenheidsworst.

Overigens heeft die tropical house van Kygo vrij snel een baard gekregen:

5,3

5

Niet slecht maar zeker niet opzienbarend.

De Top 40 is sedert medio jaren 90 een aanfluiting en al ruim 20 jaar gedomineerd door vier genres: aalgladde dancepop, (teener)nederlandstalig/schlager en soms hypercommerciële rap/hiphop of afgevlakte neuzelpop á la Coldplay en Kensington. Uitzonderingen daargelaten.

Vóór die tijd was het geluid en het aantal verschillende genres in de hitlijst diverser. En gedurfder (naar verhouding). Nóg vroeger weer niet, jaren 60, toen was het ook vrij eenvormig, maar toen was er nog niet zo veel differentiatie in (West-Europese) popmuziek, was het "genre" in ontwikkeling en was het publiek veel meer single-georiënteerd (albums waren vooral een compilatie hits + vullertjes om te verkopen).

Vanwege o.a. streamingdiensten, social media en technologische ontwikkelingen (je hoeft geen instrument meer te kunnen spelen: op wat knopjes drukken en het hebben van een laptop volstaat) zijn we weer terug bij af. De massa gedraagt zich weer met hetzelfde koop- en luistergedrag als van de jaren 60: kort, simpel, vluchtig, veilig. Dat was de Top 40 natuurlijk altijd al, maar nu tot in extremis.

Net als dit.
4

Mee eens, Leef etc hadden gewoon grote hits moeten worden.
Qua alternatieve bands heb ik toch minder het gevoel dat bepaalde nummers de Top 40 hadden moeten halen.

Wellicht geen grote hits, maar ik denk bv dat nummers als I Bet You Look Good on the Dance Floor, Bloodbuzz Ohio en Let It Happen ten tijde van verschijnen wel de Top 40 hadden moeten halen. Zoals EvilDrSmith al aanhaalt, zouden dergelijke nummers in de 80's, begin 90's wrs wel de Top 40 hebben gehaald (ik bedoel, zelfs Sepultura heeft de Top 40 gehaald...).

Kygo is een prima producer die helaas voor de makkelijker weg kiest. Zijn doorbraakremix van Kyla La Grange was nog leuk en verfrissend, en af en toe zit er een toffe hit tussen (It Ain't Me met Selena Gomez vind ik heerlijk), maar het meeste is eenheidsworst.

4

Dan eerder Brianstorm en Do I Wanna Know bijv, die had ik wel in gedachten. Een Bloodbuzz Ohio lijkt mij heel sterk. Dan overschat je mijns inziens heel erg de 'hitstatus' van dat nummer destijds. Tame Impala kan ik me op zich nog wel voorstellen.

Overigens hebben de Arctic Monkeys in de Single Top 100 nog wel een keer de Top 40 gehaald met Brianstorm. De Single Top 100 vind ik sowieso betrouwbaarder, je ziet daar ook urban en volksnummers het iets beters doen. Maar alternatieve muziek wordt gewoon stukken minder gedraaid. Op festivals doen ze het goed ja, maar voor velen is het ook gewoon festivalmuziek.

Ook op Spotify kom je dergelijke alternatieve bands niet echt tegen in de charts. We kunnen het wel in de Top 40 willen maar als mensen er simpelweg niet echt naar luisteren (op een klein groepje na)...

Nou ja, het zijn iig allemaal nummers die wel een behoorlijke hitstatus hadden in mijn directe omgeving, al is dat gekleurd, want ik ken redelijk wat mensen die bovenmatig actief met muziek bezig zijn (de welbekende bubbel). Dat die groep een minderheid is, is absoluut waar, maar hoe klein is klein? Als je kijkt dat de festivals waar dit soort artiesten headlinen tienduizenden bezoekers trekken en vaak binnen no time uitverkocht zijn + dat deze nummers - ook zonder hitsucces - goed scoren in de Top 2000 bv.

Streams zijn natuurlijk een relatief objectieve maatstaf van populariteit, maar deels ook een self-fulfilling prophecy. Veel mensen die niet actief met muziek bezig zijn zetten gewoon een voorgeprogrammeerd Spotify-lijstje aan, en de muziek die daarin staat krijgt dan vanzelf veel streams en wordt weer meer door algoritmes opgepikt en eindigt dan bovenaan in de charts. Nog los van het feit dat tegenwoordig vrijwel elk nummer een 'hit' kan worden via social media (Dorus - Twee Motten als een van de meest recente voorbeelden).

De vraag die je zou moeten stellen is of de charts een weergave zou moeten zijn van wat de grootste algemene deler is bij de massa, of wat het meest populair is in de diverse luistergroepen. Wat mij betreft duidelijk het tweede. Nogmaals, ik heb geen kant-en-klare oplossing om dat te bewerkstelligen, maar de manier waarop de Top 40 samengesteld wordt (Single Top 100 is idd iets betrouwbaarder) benadert dat tweede doel in ieder geval niet.

Joepie, een hitlijstendiscussie! Ik doe mee!

Zelf vermoed ik dat veel ook te maken heeft met het feit dat op dit moment veel meer mensen muziek maken dan vroeger. Er is in ieder genre zo'n overaanbod dat de wat alternatievere namen en kleinere genres te te maken krijgen met een gigantisch versnipperingseffect. Terzelfder tijd is er in de grotere genres die meer worden geconsumeerd (pop, dance, commerciële hiphop bv) zoveel verschillende muziek beschikbaar, die dankzij streaming zo gemakkelijk opnieuw en opnieuw te luisteren valt, dat ze de wat alternatieve muziek helemaal uit de hitlijsten duwen (want we zijn daarnaast natuurlijk ook met meer luisteraars dan ooit tevoren).

Ik denk dat pakweg Sepultura in de jaren '90 ook geen schijn van kans zou hebben gemaakt als we toen al konden streamen, of als muziek maken en verspreiden zonder opnamestudio of label toen al net zo gemakkelijk was als nu. Er zouden ten eerste veel meer metalbands van gelijkaardige sound en caliber zijn die mee voor de aandacht van het publiek zouden strijden, en ten tweede zouden er ook veel meer popnummers zijn waar de meerderheid van het publiek stomweg meer mee heeft. En ten derde: een paar keer een nummer streamen is bij het samenstellen al even veel waard (en veel gemakkelijker te bereiken) dan vol liefde naar de platenzaak lopen om de nieuwe singles van je favoriete artiesten aan te schaffen, iets wat vroeger de norm was om een nummer de hitlijsten binnen te krijgen, je moest echt fan zijn van de artiest of je ging de moeite niet doen. Nu is iedere winkelier die de hele dag door dezelfde kerstplaylist in zijn winkel laat draaien veel meer bepalend.

De top-40 in de jaren '60 werd gedomineerd door beat- of rockbands (Beatles, Rolling Stones, Kinks, The Who ...), bands die nu alternatief zouden genoemd worden en geen enkele kans zouden maken om in de top-40 te komen en in mindere mate de soul (Aretha Franklin, Supremes, Otis Redding ...).
In de jaren '60 (toch zeker toen de top-40 in 1965 begon) was de popmuziek grotendeels nog een singlesmarkt en waren bands met de meeste hits de belangrijkste bands (Beatles, Rolling Stones).
Overigens vind ik de periode 1965-1970 de beste hitperiode. Nadien groeide de kloof tussen rock (sommige rockbands brachten enkel een single uit ter promotie van hun album met name progrockbands) en de hitparadepop en werden de hitlijsten voor een flink deel bezet door schlagerzangers waarvan sommige zelfs maffiapraktijken hanteerden om in de hitlijsten te komen.

De conclusie is dus: streamen lijdt tot eenheidsworst in de charts. Mooi, kunnen we hier weer verder met raten en ik weer verder met mijn werk

Ik zeg het eerste, maar ik ben wel fan van bv hoe ze het in Amerika aanpakken, met specifieke wekelijkse charts voor bijna ieder genre. Op die manier bekom je toch nog via een omweg het tweede.

Mee eens, ik zeg ook het eerste.

Over Dorus gesproken, wanneer gaat de Top 40 trouwens Tiktok meetellen?

Macklemore 8
Blur 7
Kygo 6

Chinezen en het beschibaar stellen van data.... hmmmm.. ik zie één of twee belemmeringen

Ik snap je punt, maar Billboard heeft bijv. ook een Tiktok chart.

Touché. Qua hitlijst is het ook mijn favoriete periode, maar qua (gebrek aan) diversiteit is het in dat lustrum niet veel anders dan dat nu het geval is, wat je zelf dus ook aangeeft. Onze mazzel dat het muziek is die we leuk vinden. Naast beat/(pop)rock en een beetje soul waren er hooguit enkele Nederlandse hitmakers die af en toe in de hitparade stonden (Heikrekels, Boudewijn, Heintje, Ja Zuster Nee Zuster), of Engelstalige middle of the road-artiesten (Engelbert Humperdinck, Tom Jones, familie Sinatra). Zelfs een Zangeres Zonder Naam had nauwelijks Top 40-hits in die tijd en ook het Franse chanson lijkt tegenwoordig populairder dan dat het toen in de Top 40 terug te vinden was (zelfs Jacques Brel, hoewel zijn hoogtijdagen lagen vóór 1965, had nooit (!) een Top 40 hit). Allemaal te danken aan Veronica, Caroline en de babyboomers die de burgerlijke jaren 50 zat waren?

Pak een lijst uit die jaren en ik vind minstens 35 van de 40 liedjes leuk.
Pak een lijst uit dit millennium en ik vind minstens 35 van de 40 liedjes meuk.

Smaak. Ouwelullensmaak? Mwoah... meer een kwestie wat ArthurDZ in zijn betoog hierboven aangeeft. Dat snijdt hout.
Niet helemaal hetzelfde, maar iets soortgelijks zie je ook bij spelletjes op dit forum: door de grote gemene deler vallen afwijkende nummers voortijdig af en blijven de veilige, mainstreamkeuzes over. Geen waardeoordeel trouwens, slechts een constatering.

Ja maar toen waren beatbands gewoon de populairste artiesten dus ik snap je punt niet. Het is toch ook irrelevant of EDM over vijftig jaar wellicht als alternatief wordt gezien?

Ik vind 1965-1970 echt niet zo veel beter als je naar het totaalplaatje van hits kijkt. Misschien als je focust op de pieken, maar als je kijkt naar álle hits, dan was er toen ook een hoop matigheid en troep.

Diversiteit is wel iets beter in de zin dat er bijv ook meer anderstalige muziek was, Dat mis ik nu wel.

Natuurlijk kwam er ook troep voor in de hitlijsten van de jaren '60, ik heb nooit beweerd dat ALLES in de jaren '60 goed was. Maar er stonden veel meer prima songs in de hitlijsten en de hitlijsten waren in de jaren '60 veel meer relevant.
Nu wordt er natuurlijk ook veel goede muziek gemaakt maar dat vind je nauwelijks terug in de hitlijsten. Vind je in de top-40 van nu nog bands terug van het kaliber Beatles, Stones of Doors? Of een zangeres van het kaliber als Aretha Franklin? Ik denk het niet.

Marco Borsato - 4,5
Macklemore - 0,1
Blur - 8,5
Phil Oakey, Giorgio Moroder - 5,6
Kygo - 2,5

Het nummer van Macklemore is één van de grootste verschrikkingen ooit. Echt een wanstaltig kutgedrocht, daar kan ik écht agressief van worden. Walgelijk. Echt duizend keer slechter dan het Borsato-draakje. wavanbuuren let je op? Hopelijk kan ik het gemiddelde van Macklemore nog wat laten zakken. Lekker zuur, hé?

Moroder een 7.3

Kygo een 5.4

Zoals altijd worden alle late stemmen meegenomen zolang ik de einafrekeing van het draadje van 100 nog niet heb gemaakt. Jouw zure stemmen tellen voor de 100% mee (alhoewel: Ik rekenen wel met een minimale 1 voor de moeite). Het lijkt wel een moderne democratie hier

Ik zal eens kijken of ik voor morgen een gigantisch kutnummer uit de jaren 60 kan selecteren

De sound van Kygo uit die periode bevalt mij wel. Firestone en bovenal Stole the Show (die videoclip ) zouden bijzonder hoog scoren bij mij. Deze is ook niet slecht.

7

Kygo: 4.5

Kygo 5
Kantoordance

Dancing feet had wel een dikke voldoende gehad.