Geen fan van de stem van Armstrong.
7.0

386. Greenfly - Satan's Daughter (1972)
Klopt, dit was de enige band waarvan het nummer al eerder was verschenen. Ik schreef alleen abusievelijk dat het al twintig jaar geleden op een cd was verschenen, maar het was dus pas vorig jaar. Geen idee hoe ik zo scheel keek en me 19 jaar verslikte (ik las 2004 i.p.v. 2024), maar dank voor de verbetering.
8,5

387. Hank Snow - (Now and Then There's) a Fool Such as I (1952)
Ik begrijp Dries wel, ik zou hetzelfde gedaan hebben. Hank heeft in ieder geval wel zelfkennis, dat moet ik 'em nageven.
3,5

388. Ella Fitzgerald & Louis Armstrong - Summertime (1959)
Goh, ik zie dat ik die lp 'Again' zelfs twee keer heb, waarvan eentje met een afwijkende hoes:
https://i.discogs.com/pDywzkBoq7G3LIuqG8kaH7CXHqAVEF8TZE8EAatUSDA/rs:fit/g:sm/q:90/h:576/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTc0Mjk4/OC0xMTU2ODU4MzYw/LmpwZWc.jpeg
"Vroeger", zeg een jaar of twintig geleden en toen ik jazz begon te waarderen, kon ik echter niets aanvangen met de euforie rondom dit nummer. Het nummer had geen hook, geen memorabele lijn: ik snapte 'em niet. Eigenlijk nog steeds niet zo. Ik heb liever de Summertime blues dan de Summertime jazz.
Echter, deze versie is toch wel erg, heel erg fijn. Wat wil je ook met die twee iconische stemmen.
8,2

Dank Justus18 en 50tracks!
1. Big Brother & The Holding Company - Summertime (1968): 8
2. Billy Stewart - Summertime (1966): 8,3
3. Billie Holiday And Her Orchestra - Summertime (1936): 7,3
4. Charlie Parker - Summertime (1949): 7
5. Sam Cooke - Summertime (1957): 7,8
6. Saunders King - Summertime (recorded June 1942): 6,5
7. Brainbox - Summertime (1969): 8,2
9. The Marcels - Summertime (1961) (Wat een lollige, aandoenlijke versie): 7,3
10. Bobby Carcasses - Summertime (1998) (Niet mijn genre, maar chapeau voor de uitvoering en het arrangement): 6,5

Big Mama Thornton - Summertime (1965): 7,8
Les Mystères - Summertime (1964): 7,3
The Residents - Summertime (1984): 7,5
The Tornadoes - Summertime (1963) (dit is helemaal geen surfsoundcover? Verrassend en fraai, de hoes zet je op het verkeerde been. Een van de mooiste versies.): 8,2
Toy Factory - Summertime (1968): 7,7
The Zombies - Summertime (1965): 7,5
Peter Gabriel - Summertime (1994) (zeikerig arrangement, maar prachtig gezongen): 6,8
R.E.M. - Summertime (1990): 7,5
Paul McCartney - Summertime (1991): 7,2
Big Country - Summertime (1996) (groot liefhebber van Stuart Adamson, maar deze hobbezakversie is helaas niet zijn finest moment. Ene gastzangeres Kym Mazelle redt de boel): 6
+
Abbie Mitchell - Summertime (de eerst opgenomen versie met George Gershwin op piano en als orkestdirigent, 19-7-1935): 6

(Wiki: "The Jazz Discography in 2005 listed 1,161 official releases, ranking the song fourth among jazz standards." Inmiddels zijn dat er al meer dan 2000. )

Hmmm, volgens mij vind ik het nummer al lang niet meer niet leuk.

Mijn favoriet: zonder meer Billy Stewart - Summertime (1966), met Big Brother & The Holding Company als goede tweede. Die van The Tornadoes kende ik nog niet, die is ook wel fraai.
Ella en Louis : 7,5

389. Chubby Checker - The Fly (1961)


Chubby had een hele reeks dansjes als de Popeye, de Hully Gully en de Pony. Het was de tijd van de dansscholen. De plek om fysiek in contact te komen met het andere geslacht. In Europa hadden we zelfs nog eigen dansjes als de Ploem Ploem Jenka. Maar vandaag De Vlieg. En de vlieg klinkt nogal als een elektrisch scheerapparaat of tondeuse. Nummer 7 in de Billboard Chart.

6,0

Ben niet zo'n Chubby fan. Klinkt vaak alsof ie een kikker heeft ingeslikt.

389. Chubby Checker - The Fly (1961) : 8

De buzzsaw fly die de hele tijd door het liedje zoemt en zaagt is wel grappig, maar het liedje zelf is wel een heel opzichtig en gemakzuchtig velletje carbonpapier van Let's Twist Again.
6

Bzzzzzzzzzzzzzzz: 8

7

Chubby Checker - The Fly. Heb het nog even gecheckt : is inderdaad het geluid van 'n electrisch scheerapperaat dat ze hebben gebruikt. 6,5

6

7

7

Chubby Checker : 8.5

390. Johnny Johnson And The Bandwagon - Breakin' Down The Walls Of Heartache (1968)



Breakin' Down the Walls of Heartache is een soulnummer uit 1968 van de Amerikaanse groep The Bandwagon, geschreven door Sandy Linzer en Denny Randell. O.a. bekend van Let's Hang On! en Working My Way Back to You. In de VS had het weinig succes, maar in het Verenigd Koninkrijk groeide het uit tot een hit in de Northern Soul scene en bereikte het de 4e plaats in de Singles Chart. Er is ook een geweldige cover van Dexy's Midnight Runners. En het nummer zit ook in de Rocketman film met "Elton" op toetsen.

390. Johnny Johnson And The Bandwagon - Breakin' Down The Walls Of Heartache (1968)

Lekker tempo: 7,9

Swingt de pan uit : 7,8

7,8

9,0

8

7.3

Chubby Checker: 6
Ella & Louis: 8.7

Johnny Johnson And The Bandwagon : 8.0

7,5

391. Gypsy Trips - Ain't It Hard (1965)


Obscure psychedelisch Sonny & Cher achtig duo waar we een heleboel kunnen gaan doen aan name-dropping. Het duo zelf bestond uit Roger en Terrye Tillison. Broer en zus, man en vrouw, allebei? Een beetje het The White Stripes trucje. Nee ze waren helemaal niks van elkaar. Terrye heette gewoon Terrye Newkirk. Ze dook nog wel op bij de opvolger van de Gypsy Trips een band genaamd The Leathercoated Minds, maar voornamelijk als hoezenpoes. Ze trouwde met Steve Young en schreef her en der nog wel eens een nummer voor Crystal Gayle.

Het plaatje is geproduceerd door Leon Russell, maar die zou nogal wat hulp hebben gekregen van zijn maatje John Cale. Nee, niet die van The Velvet Underground, maar de man die om verwarring te voorkomen zijn naam zou aanpassen naar J.J. Cale. Deze single van de Gypsy Trips deed niet veel, maar deze B-kant werd een jaar later nog eens gecoverd door The Electric Prunes, die er de A-kant van hun debuutsingle van maakten. Geen hit echter in tegenstelling tot hun tweede single I Had Too Much To Dream (Last Night) die net buiten de Billboard Top 10 bleef steken op de 11e plaats.

Roger en Terrye waren inmiddels samen met J.J. Cale begonnen met hun nieuwe bandje The Leathercoated Minds. Zo'n plaat met geluidsopnames vanaf de Sunset Strip en paar eigen nummers van John J. Cale naast covers als Eight Miles High, Psychotic Reaction, Sunshine Superman en Mr. Tambourine Man. Geen succes maar Roger Tillison was bevriend met The Band en nam Rick Danko mee naar de opnames voor de debuutplaat van J.J. Cale en die liet weer opnames horen aan Eric Clapton, die Cale's After Midnight uitbracht toen J.J. Cale net financieel aan de grond zat.

Roger Tillison maakte zelf nog een album onder eigen naam Roger Tillison's Album (1971). De Japanners vonden het prachtig, maar in de rest van de wereld deed het niet veel. Tillison gaf er daarna een beetje de brui aan. Hij speelde nog wel eens mee op een plaat of tournee van J.J. Cale, schreef nog wel eens nummer voor hem (One Step Ahead Of The Blues) of bedacht het concept voor Cale's #8. Roger overleed in 2013. Terrye overleed in 2018.

Maakt niet uit wie er precies aan de knoppen zat Leon Russell of J.J. Cale. Laten we het houden op Russell samen met Cale, gooien we er nog wat van die effectjes overheen? Yeah cool Leon!! Start twitching those knobs John!!

7,5

7.25

6,7

8

7,5

Gypsy Trips :8.5

The Leathercoated Minds' A Trip Down the Sunset Strip staat op Spotify