Les Rie-Jo's - Zelfverwijt: zo'n frans lidwoord voor de bandnaam maakt het toch net wat sjieker.
6,8
De A-kant is ook prima.
Dit soort obscure Telstar singles zijn tegenwoordig gezochte verzamelobjecten.

408. Les Rie-Jo's - Zelfverwijt (1970)
Ojee, een Telstar opname. Hier scheiden de wegen tussen ons, Wendy.
[...]
Edoch, nu ik het twee keer heb beluisterd, moet ik toch schoorvoetend toegeven dat de lullige zangstijl en het zoemende orgeltje ergens wel zijn charme heeft. Als ik dit singletje onverhoopt tegenkom in een kringloop, dan neem ik 'em ook zeker mee: alleen al vanwege de songtitel.

Vooruit, ik ben mild en goedgeluimd vandaag. Ik geef het dankzij het novelty-achtige lulligheidskarakter toch nog een 6.

Ik heb vanochtend tijdens een gidstour door Katendrecht trouwens nog voor het geboortehuis gestaan van Johnny Hoes: middenin Rotterdam Chinatown. En ik maar denken dat-ie een Amsterdammer was.

407. Pat Hare - I'm Gonna Murder My Baby (Cheatin' And Lyin' Blues) (1954)
Geef ik nog een 8,5, waarvan een vol bonuspunt voor het revolutionaire gitaargeluid.

Dat kan je shaken Dr. Een re-issue uit 2009 doet zo'n 70 euro op Discogs. Die gewilde obscure piratensingles daar betaal je net zo veel voor als een obscure Amerikaanse garagepunk single. Er staat een prachtige serie op YouTube: Vinyljunks. Dit zijn mensen die niet op MM zitten, maar ook heel fanatiek met muziek op vinyl bezig zijn. Die zijn jou echt wel voor als ze Les Rie-Jo's tegenkomen: Vinyljunks

Grinnik, ik weet dat de piratensinglescene een heel fanatieke is. Maar ik heb het privilege en geluk in een paar kringloopwinkels een beetje bij te klussen en daar kom ik soms best wel eigenaardige items tegen.
Zoals dit singletje. Weliswaar in zeer matige staat en zonder hoesje, maar ik heb nog nooit zoveel vragen op Discogs gehad over uitgerekend dit singletje en of ik 'em niet wil verkopen. Terwijl ik mijn collectie er alleen maar in archiveer, niet verkoop.
En het is geen piratensingle, maar vorige maand was ik nog in een andere kringloop, waar ik deze lp tegenkwam. Gesigneerd en in uitstekende staat. Voor twee euro. Het kan dus nog wel.

Ik heb de 1e aflevering gezien en zeker een leuk YT-kanaal! (Geweldig vermakelijk, wat een diametrale smaak met die van mij)

408. Les Rie-Jo's - Zelfverwijt (1970) : 7

Dit soort LP's en singles kom je dus als gewone bezoeker nauwelijks meer tegen in de kringlopen hier ter plaatse omdat er inmiddels te veel kenners werken zoals jij (Gelukkig vind ik nog wel regelmatig interessante Lp's en singles op garagesales en kofferbakmarkten etc. )

Ik weet het, kringloopwinkelvinylkopers hebben een gloeiende bloedhekel aan mensen zoals ik. Ik koop echter alleen dingen voor mijn eigen collectie, niet om door te verkopen.
Maar je nijd, afgunst en jaloezie zal zo mogelijk nu nog groter worden, want wat kwam ik vandaag op vinyl tegen voor €5,-?

409. Trees - The Garden of Jane Delawney (1970)


Ik kwam in aanraking met dit nummer dankzij een cover van het Noord-Nederlandse folkduo Ygdrassil, die op hun laatste album 'Easy Sunrise (2005)' er een verbluffend mooie cover van maakte. Trees is een Britse folkrockband in de hoek van Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span, Incredible String Band en op sommige momenten ook zelfs Comus. Slechts twee albums maakte de band, allebei verschenen in 1970 (al schrijven andere bronnen over januari 1971 als releasedatum voor het tweede album), en daarna waren de folks alweer uitgefolkt. Maar die twee platen behoren tot de crème de la crème van de Brits-psychedelische folkrock.

Gitarist David Costa doet daarna als hoesontwerper nog verdomd aardige dingen. Zo hielp hij mee met Elton John’s Goodbye Yellow Brick Road and Queen’s A Night at the Opera en was hij ook ontwerper voor werk van Eric Clapton, the Rolling Stones en the Beatles.
De zangeres is Celia Humphris en al ben ik smoorverliefd op Sandy Denny, ik ga stiekem vreemd met Celia. Helaas is ze vier jaar geleden overleden.

Trees - The Garden of Jane Delawney: Gefeliciteerd met deze mooie vondst. Absoluut niet jaloers
Ook ik heb 'n zwak voor de stem van Celia Humphris. 8,4
Mag me dan weer gelukkig prijzen dat ik hun andere album "On the Shore" ooit heb kunnen vinden voor 'n leuk prijsje . Weliswaar een herpersing uit '71 maar toch...

Mijn vrouwelijke-folk-zangeres(sen)-enthousiasme-meter slaat niet zo heel vaak meer hoog uit, maar dit is wel een mooie song: 7,9

7,7

409. Trees - The Garden of Jane Delawney (1970) : 7

Ik lees trouwens dat Celia in haar maatschappelijk leven omroeper was op Engelse trein- en metrostations. Wat een curieuze carrière... en een verkwisting van zoveel tonaal talent. Al zullen de Engelse forenzen daar wellicht anders over gedacht hebben.
Ik ben trouwens helemaal kapot van dit nummer, al vind ik een 10 net iets te overdreven overkomen.
9,7

Erg mooi nummer.
9,0

7,0

7

410. Faron Young – It's Four In The Morning (1971)




You give me Faron Young Four in the Morning die Prefab Sprout song die kennen we hier wel op MM. Of dat ook geldt voor Faron Young zelf? Amerikaanse countryzanger uit Shreveport die aantal grote hits had Live Fast, Love Hard, Die Young (1955), het door Willie Nelson geschreven Hello Walls (1961) en nog één hele laatste grote hit It's Four in the Morning (1971).

Na 1971 ging het bergaf. In 1972 moest hij zich voor de rechter verantwoorden voor het slaan van een vrouwelijke fan tijdens een concert. En dit soort incidentjes kwamen er steeds meer. Faron was een alcoholist en werd nogal opvliegend in de seventies, hij haalde er ook regelmatig het nieuws ermee, maar voor de platenverkoop was het allemaal minder goed. Na de jaren tachtig stopte hij helemaal met de muziek. Thuis schoot ie nog regelmatig met zijn pistool in het rond en dat koste hem ook zijn huwelijk.

Uiteindelijk schoot hij een kogel door zijn hoofd op 9 december 1996. In zijn zelfmoordbrief liet hij weten dat zijn gezondheid hem in de steek liet maar hij ook niet kon vekroppen hoe hij in de steek was gelaten en vergeten was door de wereld van de countrymuziek. Een dag later was hij dood. Op Faron's verzoek werd zijn as uitgestrooid bij zijn vriend Johnny Cash in de tuin: "So they came out there with his ashes…and the wind was blowing…So he’s everywhere, he’s all over my place, my yard, my house, my windows, in my sill, on my car, I turned on my windshield wipers the next day and there’s Faron. There he went, back and forth, back and forth, until he was all gone.”

Wij gaan nog even terug naar die laatste grote hit voordat het allemaal bergafwaarts ging. Nummer 1 in de Billboard Country Charts.

8,5

8,5

410. Faron Young – It's Four In The Morning (1971) : 7,5

Mijn mannelijke-trad.country-zangers-enthousiasme-meter slaat niet zo heel vaak meer hoog uit, maar dit is wel een mooie song: 7,2

7

7

Les Rie-Jo's: 5.0
Trees: 8.5
Faron Young (de auteur van Elvis' hit Is It So Strange): 7.5

Johnny Cash kan het wel vertellen

8

411. Ewan MacColl – Dirty Old Town (1949)



Laten we weer eens een wat ouder nummer onder de loep nemen.

Ik hou er altijd wel van om op zoek te gaan naar de oude onbekende originelen van bekende nummers (die dus covers blijken te zijn). Dirty Old Town is daar een voorbeeld van. Ik dacht eigenlijk dat het een oud Iers volksliedje zou zijn, maar het is in 1949 geschreven door Ewan MacColl (inderdaad de vader van Kirsty MacColl) en hier door hem gezongen samen met zijn vrouw.

Niet mijn favoriete nummer van The Pogues, dit origineel bevalt beter. Wel helaas wat puntenaftrek voor de toeter: 8,1

Faron Young – It's Four In The Morning : 7,1
Ewan MacColl – Dirty Old Town: wonderschoon. 8,4

De cover van The Pogues vind ik een upgrade, maar het origineel mag er ook zeker zijn. Als is die toeter inderdaad nogal vervelend en overbodig.

7,5

Ik ken het nummer vooral in de uitvoering van Linde Nijland (een van de twee zangeressen van Ygdrassil: zie hierboven bij het verhaal van Trees) die het wel eens live speelde. Ik wachtte dan altijd beleefd tot ze weer verder ging met haar eigen werk dat ik veel beter vind. Evenzogoed zeker niet onaardig. Die jazzy toeter geeft juist wat meerwaarde.
7,2

Toevoeging: ik heb even zitten zoeken, want ik vond de opname wel verdacht goed klinken voor 1949. Dit is de versie uit 1970 en staat op dit album. Peggy Seeger (halfzus van Pete) was officieel toen nog niet zijn vrouw (pas in 1977), want hij was nog getrouwd met een andere dame, maar het scheen een publiek geheim te zijn dat hij toen al meer met de 20 jaar jongere Peggy deed dan samen zingen. De ouwe snoeperd.
De klarinettist is trouwens Bruce Turner, lees ik. Die ken ik verder niet.