Ik was nog bezig met een postscriptum met daarin je antwoord.

Nice, staat genoteerd.

Plek 141 is voorlopig voor Bodkin - Plastic Man met een gemiddelde van 7,25.

Het is geen geheim dat ik ervan houd om naast random door de muziekgeschiedenis te dwalen ook weken in te vullen met een bepaald thema. Dat gaan we deze week ook doen, en wel met een nieuw thema! Vergeef me mijn enthousiasme, maar ik heb de grootste lol met het voorbereiden





448. The Rays - Silhouettes (1957) 




Vanaf mei 1957 werd in Toronto op radiozender CHUM-AM een hitlijst gepresenteerd waarbij men de populairste en succesvolste songs in Canada van dat moment presenteerde. Er werd daarbij teruggeteld van 50 tot 1. 

Deze themaweek zal vaker terugkeren waarbij elke keer een andere hitlijst in de spotlight wordt gezet. We trappen af met de CHUM lijst uit Canada omdat deze legendarisch in Noord-Amerika was. De lijst liep van 1957 tot en met juni 1986. Het zou tot in de 90s wereldwijd de langstlopende hitlijst aller tijden zijn die door een radiostation werd geproduceerd. 

De komende dagen komen er feitjes over deze specifieke hitlijst voorbij en gaan we elke dag luisteren naar een nummer 1-hit uit de geschiedenis van die prachtige lijst daar uit Toronto. 

Het was Elvis Presley die als allereerste een nummer 1-hit mocht noteren, met All Shook Up. Het eerste jaar van de CHUM-lijst begon op 27 mei en en dat eerste halve jaar zou Elvis het populairst zijn in Canada met 9 weken op 1, verdeeld over 3 songs. 

Wij gaan luisteren naar de song die op 11 november op 1 kwam en tevens het enige wapenfeit in de hitlijsten was van deze Doo-Wop groep uit New York.

7,5

7.5

7

Hele fijne doo-wop: 7,9

The Rays - Silhouettes : 7,6

Bodkin: 7.4
The Rays: 6.7

Mijn favoriete jaar is ook 1971

Bodkin: 7,6
The Rays: 7,6

Twee totaal verschillende liedjes met twee gelijke beoordelingen.

9

Bodkin: 9.0
The Rays: 8.5

Mijn geboortejaar is mijn favoriete muziekjaar: 1967

Het gemiddelde van The Rays volgt later deze week.





449. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1959)





en 


450. The Fleetwoods - Mr. Blue (1959)




We slaan een jaartje over, want 1958 zal sowieso een paar keer voorbij komen wanneer de US chart centraal staat. In augustus 58 werd namelijk de Billboard Hot 100 geboren, de US hitlijst zoals we die vandaag de dag eigenlijk nog steeds kennen en het model is voor alle bekende hitlijsten over heel de wereld. 

Wij gaan naar 1959 waar het opnieuw Elvis Presley was die de meeste hits scoorde: 3 nummer 1-songs. Johnny Horton's Battle of New Orleans stond met 7 weken het langst op 1 dat jaar in de CHUM, en maar liefst 6 verschillende songs stonden slechts 1 weekje op 1. 

The Fleetwoods was een van de artiesten die met een song 1 week op 1 stond. Come Softly to Me kwam op 6 April 1959 op 1 te staan en later dat jaar, in oktober/november, stonden ze opnieuw op de hoogste plek toen Mr. Blue 4 weken de toppositie innam. 

In totaal waren er 694 verschillende songs die op 1 hebben gestaan op de CHUM.

Ik zie dat Come Softly to Me in mijn MuMe-sabbatical is gepost. Die song staat niet in het klassement, en dat is toch wel zonde. Om die reden 2 songs vandaag om te beoordelen: allebei de songs van The Fleetwoods die op 1 stonden in de CHUM Chart in 1959.

Wat had ik ze de vorige keer gegeven? Volgens mij had ik het over perfectie. Mr. Blue bevind zich iets meer in het domein van ons sterfelijken, maar ook een torenhoge score. Waarom brengt niemand meer dit soort prachtig hemels gezang met subtiele begeleiding (autosleutels) uit?

Come Softly to Me (1959): 10
Mr. Blue (1959): 8,9

Come Softly to Me (1959): 7
Mr. Blue (1959): 6

Come Softly to Me (1959): 9,5
Mr. Blue (1959): 8

The Fleetwoods - Come Softly to Me: 7.0
The Fleetwoods - Mr. Blue (1959): 8.0

Come Softly to Me (1959): 7,8
Mr. Blue (1959): 7,5

448. The Rays - Silhouettes (1957)
Prettig, maar ook een beetje braaf en ietwat te veel binnen de lijntjes, zelfs voor doo-wop.
Toch fijn genoeg voor een ruime voldoende.
7

449. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1959)
Toen ik net ontdekte dat Fleetwood Mac meer was dan 'Go Your Own Way' en dat ze vóór die tijd een bluesband waren, was ik ook even in de veronderstelling dat The Fleetwoods misschien iets met Fleetwood Mac te maken had. Was dat dan de band vóór Fleetwood Mac? Net zoals The Golden Earrings met Golden Earring. Tsja, er was toen nog geen wereldwijde web en je zoekt en struint wat af...
Dit kleurt voor mij toch echt wel heel erg veel binnen de lijntjes.
Edoch... na een paar keer draaien en 'schakelen" wil ik de zuiverheid, timing en subtiele zangpartijen toch wel waarderen.

Even terugscrollen wat ik er in afgelopen juni over schreef: "Ik houd helemaal niet van ge-lalala, ge-tralalala en ge-doobiedoebiedoo. Ik vind het stom, infantiel en irritant. En dan toch een 7,5: dat is verdomde knap. Bonuspunten voor de autosleutels."

450. The Fleetwoods - Mr. Blue (1959)
Ongeveer van hetzelfde eendendonzen laken en satijnen pak.
6,7

Maar nu heb ik me toch een urgente behoefte om beenharde, smerige death metal te gaan draaien. Right now!

The Fleetwoods - Come Softly to Me : zo perfect dat het ´n beetje creepy wordt. 8,2
The Fleetwoods - Mr. Blue : 7,8

447. Bodkin - Plastic Man (1972) : 5,5

448. The Rays - Silhouettes (1957) : 8

449. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1959) : 9
450. The Fleetwoods - Mr. Blue (1959) : 7

Heerlijk nummer; het is zoet, lief en warm maar tegelijkertijd raar en creepy.

The Fleetwoods - Come Softly to Me: 8,5

----------------------------------------------------

Geef mij de Bobby Vinton versie maar.

The Fleetwoods - Mr. Blue: 6,5

Ik zal wachten met de gemiddeldes tot deze themaweek is afgesloten, dan hebben we meteen een beter totaalbeeld.






451. Johnny and the Hurricanes - Beatnik Fly (1960)




De eerste 7 singles die deze band uitbracht, wisten allemaal de Billboard Hot 100 te bereiken met Red River Rock natuurlijk als hoogste notering (plek 5 in 1959). In 1960 brachten de mannen Rocking Goose uit met als B-kantje Revival, en zelfs beide songs wisten de chart te halen. 

Wij gaan luisteren naar een song die in de US niet verder kwam dan plek 15, maar in zowel Canada als Australië een nummer 1-hit was. 

De CHUM werd niet enkel op de radio gepresenteerd; er was ook een bijbehorend tijdschrift (dat verder gevuld werd met allerlei reclames). De CHUM fans haalden hun favoriete chart-tijdschrift bij de lokale platenboer en bij diverse poppodia. Midden jaren 70 werd besloten het tijdschrift niet meer uit brengen, en vanaf toen werd de CHUM in de Toronto Sun (en een jaar later in de Toronto Star) gepubliceerd. Het CHUM tijdschrift was enorm geliefd en celebrities als Gordon Lightfood en Mike Meyers hebben hele collecties ervan.

9

Het orgel in Red River Rock vind ik echt geweldig. Hier is hetzelfde orgel net iets te lullig. Ik vind het wel een grappige instrumental, maar meer grappig dan echt geweldig: 7,1

P.S. ik heb nog een kleine (incomplete) collectie Nederlandse Top 40 blaadjes uit de periode 1981-1984 liggen. Dat was natuurlijk traditie vroeger het hitparadeblaadje af halen bij de lokale platenboer.

Ik vind het een wat curieuze songtitel. 'Beatnik Fly', ik associeer de sfeer van het nummer totaal niet met beatniks en de Beat Generation. Ik vermoed een opportunistische keuze om mee te liften op het succes van die subcultuur?
Het nummer blijkt (dan ook) een rock&roll-interpretatie te zijn van het liedje 'Jimmy Crack Corn' dat blackface minstrelen in de 1840s al zongen. Bugs Bunny zong het trouwens ook.

Evenzogoed wel een plezierig, energiek en vrolijk Dick Dale-achtig surfrockinstrumentaaltje.
Red River Rock vind ook ik wel een stukkie lekkerderderder en swingenderderder.
Ik zie dat inmiddels alle originele bandleden zijn overleden, de man van het illustere orgeltje, Paul Tesluk, als laatste (2022).
7,3

7,5

5,0

Mij wat te lullig.

Johnny and the Hurricanes - Beatnik Fly: 7,5

Waar was ik gebleven?
447. Bodkin - Plastic Man (1972)
Zeer goed verwoord. Alleen ligt het genre mij net iets minder.
6,5