Terug vanuit Dortmund. Djuu, veel inhalen; cijfers geven, Excel bijwerken, nieuwe song posten dalijk. Gauw beginnen.

John Denver - Take Me Home, Country Roads: had me dit een jaar of 15 geleden gevraagd en ik had er niet veel meer voor over dan een 3 of 4. Nu kan ik er echt wel een 6,5 voor geven.

Pink Floyd - Echoes: pak 'm beet minuut 3 tot en met 12 vind ik geweldig. 1 t/m 2 en 13 t/m einde vind ik crap. Laat ik 6,75 geven.

Tyrone Davis - Turn Back the Hands of Time: 7,25

1971 is voorlopig afgesloten met de volgende resultaten;

7,52 John Denver - Take Me Home, Country Roads, plek 88.
6,93 Pink Floyd - Echoes, plek 243.

Zoals bekend komt dit jaar heel snel weer opnieuw voorbij.



476. Grateful Dead - Truckin' (1970)




Als je het over de Grateful Dead hebt, dan heb je het over Jerry Garcia en Bob Weir. Laten wij het daarom vandaag eens over een ander lid hebben: Phil Lesh.

Gedurende de, pak 'm beet, 30 jaar dat de Dead actief was, nam Lesh de baspartijen voor zijn rekening. En die baspartijen waren nogal baanbrekend. Lesh stond bekend om meerdere zaken, ik zal er een paar opnoemen: Lesh speelde geen gebruikelijk baslijnen maar hij vulde ruimtes op met contra-melodieën, Lesh op de bas was niet ondersteunend, maar juist sturend in de muziek van de Dead, Lesh had een achtergrond in klassieke muziek en 12-tone serialism, Lesh improviseerde voortdurend en was daarin bepalend in welke richting de jams opgingen, en Lesh gebruikte nogal speciale basgitaren.

Hij heeft gedurende zijn Dead-carrière op verschillende bassen gespeeld, en allemaal waren ze bepalend voor het geluid van de band op dat moment. Hij begon op de Guild Starfire, deze was semi-hollow en werd door Lesh eind jaren 60 gebruikt. Voor de song waar wij naar gaan luisteren was hij overgestapt op Alembic Mission Control en de Alembic Series I. Deze werden speciaal voor Lesh gebouwd door de (voormalige) Dead crew en waren speciaal vanwege hun actieve elektronica, filters in plaats van toonregelaars, per snaar gescheiden geluiden door meerdere uitgangen en een extreem helder hi-fi geluid. 

Lesh was medeschrijver van de nodige Grateful Dead songs, waaronder deze Truckin'. Het nummer is één van de grootste Dead classics en werd ruim 520x live gespeeld door de band. Daarnaast was het een van de weinige songs die de Billboard Hot 100 wist te bereiken: plek 64 in 1971.

Grateful Dead : 9.0

Ik ben niet echt een Deadhead. Soms vind ik ze bovengemiddeld okay, soms vind ik ze ook saai of zelfs wat knullig. In ieder geval een gigantische discografie als je hun livealbums meetelt. Dit nummer zou gewoon wat steviger willen hebben. Meer (oude) ZZ Top, die bevallen me toch beter. Maar ik pak nog wel eens een LP mee van de Dead. Wie weet valt het kwartje nog wel eens keer helemaal goed: 7,1

7,3

476. Grateful Dead - Truckin' (1970) : 7

Tyrone Davis: 7.5
Grateful Dead: 7.3

7

1970 scoort als volgt:

7,59 Tyrone Davis - Turn Back the Hands of Time, plek 74
7,45 Grateful Dead - Truckin', plek 110

Daar kan nog wel het een en ander aan veranderen. Zeker voor de Dead, want die hebben slechts 6 stemmen.

We laten 1970 achter ons, en gaan verder naar 1971. Zoals gezegd, er waren 2 users met dat jaar als favoriete muziekjaar wat betekent dat we terugkeren naar dat jaar.



477. Bill Withers - Harlem (1971)




Harlem, New York, was al vaker beschreven in de kunst en meestal kwam het naar voren als interessante place to be. Bill wilde iets anders met zijn song; hij wilde de dagelijkse realiteit vastleggen. Voor hem waren alle geluiden die je altijd hoorde, het ritme van het leven, de sfeer van de wijk en de typische mensen wat Harlem pas écht Harlem maakt. 

Het opzwepende en levendige karakter van Harlem, waar je in het dagelijks leven een behoorlijk opgejaagd gevoel van kan krijgen, is terug te horen in het "train rhythm" van Harlem. Behalve het fantastisch vertalen van het gevoel dat Bill bij Harlem heeft en het uitdrukken van het thema in de muziek, is dat specifieke ritme meteen een ode aan de grote blues en R&B zangers van (ver) voor zijn tijd. Bill verenigt hiermee niet alleen Harlem met de wereld, maar ook een oudere generatie Afro-Amerikaanse muzikanten met de (voor 1971) moderne muzikanten.

In 1967 bracht Bill zijn eerste single uit: Three Nights and a Morning. Het nummer deed niks, en de komende vier jaar zou het grote publiek niks meer van hem horen. Dat ene singletje zorgde er echter wel voor dat mensen op bepaalde posities binnen de muziekindustrie hun oog op Bill hielden; deze man 'had iets'. Toen hij zijn demo van Harlem inleverde bij de platenbazen, werd niemand minder dan Booker T. aan Bill gekoppeld. Dit bleek een geniale zet te zijn. Booker voelde perfect aan wat de rechttoe-rechtaan demo's van Bill nodig hadden. Hij gaf Bill een dreamteam aan muzikanten en samen bouwden ze zijn nummers tot de klassiekers die het vandaag de dag zijn. Want laten we eerlijk zijn; veel Withers songs zijn uitgegroeid tot echte classics. 

Harlem was de song waar de platenmaatschappij zijn geld zette. Dit zou de eerste grote hit voor Bill worden. Het nummer werd opgestuurd naar verschillende radiostations, met het oog op een miljoenenpubliek en hopelijk een miljoenenverkoop. De DJ's vonden het een prima nummer, maar ze hoorden iets aan de song op kantje B dat ze deed besluiten om die song te gaan draaien op de radio. Al gauw werd Harlem niet meer besproken op de radio, maar enkel dat B-kantje. Die song, Ain't No Sunshine, zou zijn allereerste megahit worden, en niet het Harlem waar wij vandaag naar gaan luisteren.

In ieder geval hadden de kopers dan een fijne B-kant. Verder heb ik dan vaak weer niet zo heel veel met plaatsen waar ik nooit ben geweest, of het moeten mythische plaatsen als Lodi zijn. Maar goed heel fijn dat er een best tof nummer over Haarlem is gemaakt: 7,7

9,8

7

Grateful Dead - Truckin': 10.
Waarschijnlijk hun bekendste, maar niet hun beste. Het is ook een beetje aan de korte kant. Ik heb gelijk ook maar de 13 minuten-versie van Europe '72 opgezet.

Het openingstrio van Just As I Am krijgt van mij dezelfde beoordeling.

Allemaal een: 10 !!

Bill Withers - Harlem: 8

9.5

477. Bill Withers - Harlem (1971) : 6,5

Grateful Dead - Truckin' : 8,2
Bill Withers - Harlem : 8

9

472. Dusty Springfield - I Close My Eyes and Count to Ten (1968)
Niks mis met een beetje bombast en pompeuze drama. Gek eigenlijk dat Dusty het nooit heeft weten te redden als zangeres van een thema van een officiële Bond film.
8

473. John Denver - Take Me Home, Country Roads (1971)
Wat Shaky schreef, dat geldt ook voor mij: 3en en 4en. Max. Alleen 'Leaving On A Jetplane' en in mindere mate 'Annie's Song' kon en kan ik hebben. Maar goed, ook ik ben inmiddels van middelbare leeftijd. Al zal je het mij niet zien zingen in de auto op de passagiersstoel.
En dit nummer mag dus ook genoteerd worden als we nog eens een spelletje Greatest Hits van de Greatest Tips van de jaren 70 gaan doen.
6,2

474. Pink Floyd - Echoes (1971)
Zou het nummer net zo'n legendarische status hebben gehad als het definitief 'Looking Through the Knotholes in Granny's Wooden Leg' zou hebben geheten? Ik heb trouwens in mijn cd-collectie een bootleg (live at Lisner Auditorium, Washington, D.C., November 16, 1971) die beide werktitels bevat van 'Echoes': de ene als albumtitel, de andere als songtitel.
https://i.discogs.com/NAOBuQzvj0IzGIahXTUcmRAaR3soWwhhzp9OTxCTKAg/rs:fit/g:sm/q:90/h:465/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTM1OTI1/MTItMTMzNjU4MTM4/NS0xODkyLmpwZWc.jpeg
https://i.discogs.com/vE1fpFyKq1g1QZF8-iS62h4nc_Y0pkgaf0vf6OikJWQ/rs:fit/g:sm/q:90/h:464/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTM1OTI1/MTItMTMzNjU4MTM5/Ny02ODkzLmpwZWc.jpeg
Of het nu marihuanaprog of xtc-ambient is, alle segmenten bevallen me meer dan uitstekend. Ook zonder geestverruimende middelen.
8,9

475. Tyrone Davis - Turn Back the Hands of Time (1970)
Ik ken de beste man helemaal niet. Ik zie dat dit liedje wel op diverse soulverzamelaars staat die ik in de kast heb staan, maar ja: dat zegt niet zo veel. Prettige soul, zeer prettig, maar ook weer niet eentje waar ik van mijn stoel lazer.
7,4

476. Grateful Dead - Truckin' (1970)
In Amerika de meest overschatte en in Nederland de meest onderschatte rockband: dat lijkt mij in een notendop de status van de ultieme jamband (tot Gov't Mule dat overnam). Qua smaak sluit ik me aan bij Wendy: verre van een deadhead (ik ben meer een deathmetalhead), maar zo af en toe kan ik het best hebben. Al draai ik het zelden en mag het ook bij mij wel een tandje steviger. Wel interessante info over hun bassist, dank!
7

477. Bill Withers - Harlem (1971)
Ik zal het niet vaak schrijven, maar ik geef de platenmaatschappij gelijk en niet de DJ's: de A-kant is beter dan de B-kant. Al is die natuurlijk ook niet onverdienstelijk.
8,5

478. Joni Mitchell - Blue (1971)




Waar het meestal de tracks River of Case of You zijn die voorbijkomen (of zelfs Carey; de single die haar een hit in de UK opleverde), gaan wij stilstaan bij de titeltrack en het hart van album Blue. Joni beschreef zichzelf tijdens het schrijven van Blue als “transparent, like cellophane.” De song “Blue” gaat expliciet over angst, liefde, verlies en het risico van volledig openstaan voor een ander. Het is een van haar meest naakte en kwetsbare teksten. Toen het album uitkwam, werd dit nummer wat ondergesneeuwd door de tracks die er op het eerste gehoor bovenuit knallen. Later kwam de waardering en erkenning voor Blue zelf. Onder andere Prince, Björk en Taylor Swift noemen dit nummer als favoriet van hun grote inspiratiebron.

Net als beide songs die ik hierboven in de eerste zin al noemde, wordt ook Blue geschreven naar aanleiding van de korte, maar intense, relatie die Joni had met James Taylor. De verwijzingen in Blue naar drugsgebruik en een houvast zijn, hebben te maken met de wijze waarop de twee met elkaar verstrengeld zaten.

Die James had het sowieso maar druk met de drugs en de vrouwen. Je vraagt je af waar hij de tijd vandaan haalde om nog muziek te maken tussen zijn eerste twee grootste hobby's door. Van Carly Simon naar Joni Mitchell naar Kathryn Walker naar Kim Smedvig. Dit is nog even los van de scharrels. Kathryn was overigens de vrouw die James van zijn zware heroïne en overige drugs verslavingen wist af te helpen.

Ondertussen is Joni 82 jaar oud en trad ze in 2024 nog op als headliner.

Joni Helaas is Blue dan net weer niet mijn favoriete album. Niet omdat het slecht is, maar Ladies of the Canyon, Court and Spark en Hejira die kan ik helemaal meezingen. Omdat ik die het meeste draai. En als ik al eens wat anders van haar draai is het weer The Hissing of Summer Lawns, Don Juan's Reckless Daughter of Travelogue. En dan is er voor de rest niet zo heel veel ruimte meer. Want ik draai ook nog wel eens iets anders dan Joni. En dan is het door ieder zo hogelijk gewaarde Blue een plaat die ik eigenlijk nooit draai.

Joni werkt ook wat beter op albumniveau en dan kan puur dit nummer me ook niet verleiden tot een hele hoge score: 7,5

5

5

6

5

Joni Mitchell - Blue :
Hoewel veel mensen dit blijkbaar fantastisch vinden, heeft dit hele album mij nooit zo kunnen boeien.

De door Wendy genoemde "The Hissing of Summer Lawns", en "Don Juan's Reckless Daughter" vind ik veel interessanter en draai ik dan nog wel regelmatig .

Voor deze 6,7.

Harlem: 8,75 (lekker nummer, maar niet één van mijn favorieten van Bill)
Blue: 5,5 (ik kan niet goed naar die stem luisteren, veel te schel en zeikerig voor mij)

1971 wordt afgesloten met 2 totaal verschillende gemiddeldes:

8,43 voor Bill Withers - Harlem, plek 6
5,81 voor Joni Mitchell - Blue, plek 432

We gaan een paar jaartjes terug om uit te komen bij het favoriete muziekjaar van spinout.



479. Albert King - Born Under a Bad Sign (1967) 




Albert King, The Velveteen Bulldozer, 1.98 groot, bijna 120 kilo zwaar. Altijd in een driedelig kostuum op het podium, vaak met een pijp in de mond, spelend op zijn iconische flying-V gitaar. Albert bespeelde zijn gitaar linkshandig, maar had een rechtshandige besnaring erop liggen. Ik geef het je te doen.

Deze (blues)klassieker werd geschreven door Booker T. samen met William Bell. En we horen naast Albert zelf, onder andere de onlangs overleden gitarist Steve Cropper. De baslijn, die door Duck Dunn voor zijn rekening werd genomen, groeide uit tot standard in de bluesmuziek en legde de basis voor generaties om met deze nieuwe sound te spelen. Hoewel dit nummer als bluesnummer te boek staat, zijn het vooral de (blues)rockers die het nummer maar al te graag gebruiken als cover. Onder andere Cream, Rory Gallagher, Paul Rodgers, Jimi Hendrix en Joe Bonamassa brachten hun eigen kijk op de song uit. 

Wat betreft hit songs stond Albert 2x in de Billboard Hot 100; niet met Born Under a Bad Sign. Daarnaast stond hij 9x in de top 40 van de R&B chart.... niet met Born Under a Bad Sign. Zijn signature song, zijn blues classic, zijn magnus opus was dus niet één van zijn hits. Je verzint het niet.

We gaan lekker luisteren naar de nogal norse, moeilijke reus van een man. 

Ik ben niet zo'n blueskikker op een paar uitzonderingen na. Het is een beetje Robert Cray maar dan nog wat ruiger. Wel heel bekend nummer dit, maar ik weet niet al die blues in een beetje voorspelbaar of zo: 6,7