Beetje té netjes, daarom geen echte deepblues. Fade-Out kost ook nog half puntje...

7

8

Hoewel ik het eens ben met beide kritieken hierboven, heb ik er toch een 8,0 voor over.

8,4

8.75

Albert King - Born Under a Bad Sign:

Bedankt voor de reminder dat ik dit beestachtig goede album heel rap op vinyl moet zien te scoren.
Want als je liefhebber bent van Electric Blues mag deze onvolprezen klassieker natuurlijk niet ontbreken in je platencollectie.
En Robert Cray mag de schoenen van Albert King nog niet eens poetsen.
8,5

478. Joni Mitchell - Blue (1971) : 5

479. Albert King - Born Under a Bad Sign (1967) : 6,5

Bill Withers: 8.5
Joni Mitchell: 6.5
Albert King: 9.0

10, maar zeker niet mijn favoriete Albert King song. Hoe dan ook een ongelooflijk gave plaat.

480. Bob Dylan - John Wesley Harding (1967)




In 1966 kwam Bob in een motorongeluk terecht. Hij geeft zelf aan dat het glad was, uitgleed en een nekwervel beschadigde. Het zou gebeurd zijn in de buurt van New York en zou grote impact op zijn carrière hebben.

Er is geen politierapport, geen foto's en geen medisch rapport. Verschillende muziekhistorici claimen dan ook dat het ongeluk ofwel nooit gebeurde ofwel een stuk minder ernstig was dan Bob deed voorkomen. De pauze die Bob kon nemen door het voorval zorgde er in ieder geval voor dat hij zijn extreem drukke tourschema kon stoppen (15 maanden non-stop touren), zijn vermoeidheid door hevig drugsgebruik kon proberen op te lossen, alle kritiek die hij kreeg op het overstappen naar rockmuziek met elektrische gitaar kon verwerken en zich volledig kon richten op het zichzelf hervinden als artiest en mens. 

Bob is echter stellig: er is wel degelijk een motorongeluk geweest. Al wil hij verder weinig tot geen details delen. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Hoe dan ook; die rustperiode heeft hem inderdaad heel veel gebracht. Onder andere het minimalistische album John Wesley Harding. Een album waarop Dylan terugkeerde naar zijn roots en folk met country mixte op een ingetogen manier. Het opnameproces voor dit album is opvallend en wat mij betreft behoorlijk interessant. Dylan schreef de nummers namelijk allemaal vlak voor de opnames en nam de meeste nummers in 1 take op. Deze titeltrack stond ook binnen de kortste tijd op papier en op plaat. Het album wordt gezien als voorloper op Americana en was een inspiratiebron voor een bepaald deel van de carrières van onder andere Neil Young, The Byrds en Johnny Cash.

We gaan luisteren naar de zeer korte openingstrack van dit bejubelde Dylan album.

8.2

7,5

Dit is dan zo'n op zich prima album van Dylan waar ik nooit aan toe kom. Want veel relevantere albums. Post Blonde on Blonde is het hoogstens nog Nashville Skyline of Blood on the Tracks. Kortom had wat mij betreft in 1975 met pensioen mogen gaan. Leukste van de plaat vind ik eigenlijk de hoes. Een soort Wild West foto met een mijnheer die daar helemaal niet bij hoort. Voor de hoes mag ik helaas geen punten geven. Maar voor deze aardige opening: 7,4.

7

7

Bob Dylan - John Wesley Harding:

Een van de leuke dingen van deze topic is dat je weer op het idee komt om albums te draaien die je al eeuwen niet meer gehoord hebt. Zo ook deze plaat die nu op m'n draaitafel ligt.
Toch wel weer genieten dit. Voor deze opener 7,8

6,0

480. Bob Dylan - John Wesley Harding (1967) : 7,5

5,5

Ook 1967 wordt succesvol afgesloten:


Albert King - Born Under a Bad Sign: 8,08 (plek 25)
Bob Dylan - John Wesley Harding: 7,1 (plek 204)

We gaan naar het allerlaatste favoriete muziekjaar. Laatste, want ik heb besloten zelf geen favoriete muziekjaar in te brengen; simpelweg omdat ik geen favoriet jaar heb.

We sluiten dit lange, maar hopelijke zeer genietbare, thema af met 1951. Op muzikaal gebied het lievelingsjaar van Kees-Jan.


481. The Larks - Eyesight to the Blind (1951)




The Larks, ah! Die van die Running up That Hill cover?
Nee, dat is Larks zonder 'the'.

Okay. Dus je bedoelt de achtergrondzangers van Don Julian?
Nee, maar inderdaad; die heette ook The Larks. Al waren die bekender als The Meadowlarks.

Oww, dan is het die band met hun hitje uit 1961: It's Unbelievable.
Nee man, dat waren The Four Larks.

Oh, dan die van hun covers van 60's songs als California Dreamin'?
Wat? Nee! Dat zijn Los Larks uit Chili.

Och nee, ik weet het al: die van Who Walks in When I Walk in?
NEEE!!!! Dat zijn..oh nee, wacht, dit klopt wel ongeveer, maar ook weer niet. Gek verhaal. Die laatste heette inderdaad ook 'The Larks', en werd ook opgericht door Gene Mumford maar dan in 1953.... echter, zoals jullie weten: we hebben het vandaag over 1951, dus hoe zit dat?

The Larks waar wij het vandaag over hebben werd opgericht in 1950. Ze bestonden slechts een dikke twee jaar en brachten songs uit als My Reverie, Little Side Car en Eyesight to the Blind. In 1952 werd de groep opgeheven omdat alle leden een solocarrière wilden. Dat liep toch wel even flink anders aangezien ze allemaal weer in andere vocal groups terecht kwamen. Zo voegde Mumford zich bij de Serenaders, McNeill verving Jackie Wilson bij Billy Ward & The Dominoes, Ruth werd een invloedrijke DJ en was de eerste die het voor elkaar kreeg een gospelgroep in een openbaar theater te boeken, Bunn was echt solo gegaan en nam allerlei nummers op in verschillende stijlen.

In 1953 begon Mumford zijn oude groep te missen. Hij wilde toch eigenlijk wel heel graag weer de frontman van een vocal groep zijn. Hij besloot The Larks opnieuw op te richten, maar met allemaal nieuwe leden. Ook dat duurde maar 2 jaar, en daarna was het klaar voor alle vormen van The Larks.

Begrijpt u het nog?

We gaan maar gewoon luisteren naar Eyesight to the Blind.

20 voordat ik geboren werd. 40 jaar voor Shaky geboren werd. Hebben we dat ook allemaal weer een beetje in beeld. Dit is wel een fijn doowop nummer. Vooral omdat het net voordat het saai kan worden iedereen een beetje gaat soleren inclusief de gitarist: 7,9

7,5

7.25

8,0

7

8

Bob Dylan: 9.0
The Larks: 9.0

Grateful Dead - Truckin' (1970) 6,7
Bill Withers - Harlem (1971) 7,2
Joni Mitchell - Blue (1971) 5,8
Albert King - Born Under a Bad Sign (1967) 10
Bob Dylan - John Wesley Harding (1967) 6
The Larks - Eyesight to the Blind (1951) 8,5

482. Jackie Brenston and His Delta Cats - Rocket "88" (1951)




Rocket 88 groeide uit tot een monument in de muziekgeschiedenis en wordt door veel critici gezien als de eerste rock'n'roll song. Of het begin van een genre toegewezen kan worden aan 1 liedje of 1 moment... nee, natuurlijk niet, maar we zijn mensen en willen graag hokjes. Voor mij niet interessant zoiets, dus als jullie het niet erg vinden ga ik over 'eerste r'n'r song' verder niets melden.

Ik heb het liever over Jackie Brenston, die man die geboren werd op 24 augustus 1928, 24 augustus 1927 en 15 augustus 1930. Knap he? Sja, op zijn grafsteen staat '28, in een interview zei hij ooit 'nee, het was '27', maar muziekhistorici hebben achterhaald dat het hoogstwaarschijnlijk '30 was en dat hij loog over zijn leeftijd om in het leger te kunnen. 

Tussen 1946 en 1950 leerde Jackie om saxofoon te spelen en rond 1950 speelde hij als onderdeel in de band van Ike Turner. Ze traden veel op en onder andere B.B. King was onder de indruk van de mannen. B.B. raadde zijn platenmaatschappij aan de jongens een contract aan te bieden. Tijdens de eerste opnamesessie werd onder andere Rocket 88 opgenomen. Het is mooi om te zien wat het verschil in karakter was tussen Ike en Jackie want hun commentaren op de song konden niet verder uit elkaar liggen:




Ike was en bleef de leider van de groep, maar omdat Jackie als leadzanger fungeerde op Rocket 88 maakte Sam Phillips de fout om niet Ike Turner and his Kings of Rhythm featuring Jackie Brenston op de single te drukken, maar Jackie Brenston and His Delta Cats. Ik denk dat het onnodig is om uit te leggen dat Ike hier niet over te spreken was.

Hoe dan ook; het nummer werd een enorm succes en al snel stond Rocket 88 op plek 1 in de R&B chart. Het singletje verkocht ruim een half miljoen stuks en leverde de platenmaatschappij veel geld op. Ike en zijn bandleden kregen slechts 20 dollar de man betaald. Jackie was slimmer; hij had zijn rechten voor het nummer verkocht aan Sam Phillips en kreeg hier een dikke 900 dollar voor.

Op dat moment was Jackie de financiële geluksvogel. Later zou Ike dat worden. Ike was ziedend om alles wat gebeurd was en hij zou ervoor zorgen dat Jackie gestraft werd. Jackie maakte daar zelf de fout bij om na het succes van Rocket 88 te besluiten een solocarrière na te jagen. Het feit dat Jackie genoemd werd op het singletje had Ike al helemaal over de zeik gemaakt, en de spanningen in de band liepen als maar hoger op. Jackie wilde toch al weg, dus vertrok. Zijn solocarrière liep nergens op uit. Hij sloot zich aan bij Lowell Fulson, maar keerde al snel weer terug bij Ike en zijn band. Sja... dat maakte helemaal een einde aan zijn carrière. Ike liet niet snel iets rusten en nam Jackie aan, maar dat zorgde er dus voor dat Ike helemaal de baas was over Jackie. Arme Jackie mocht bijvoorbeeld nooit meer Rocket 88 zingen.

Korte uitstapjes naar andere bands maakten niet veel meer uit. Jackie raakte verslaafd aan alcohol en begin jaren 60 maakte hij zijn laatste opnames. Stilletjes verliet hij de muziekindustrie, hij werd vrachtwagenchauffeur en eind jaren 70 stierf hij. 

Rocket 88 zal altijd blijven bestaan, Ike kan de pleuris krijgen en wij eren Jackie vandaag in onze laatste song in het thema "jullie favoriete muziekjaren".

8