6,5

7,03 betekent plek 264 voor Steve Miller Band - Your Cash Ain't Nothin' but Trash.





Na de CHUM uit Canada kijken we deze keer naar de NME uit de UK. 


545. Frankie Laine - I Believe (1953)




NME: New Musical Express. Voor 1960 wordt deze lijst beschouwd als de absolute canon van de Europese muziekhitlijsten. 

Toen de NME in 1952 de eerste UK-saleslijst lanceerde, was het niet alleen een verkooplijstje maar een democratiserend geluid in de muziekwereld: artiesten uit allerlei hoeken kregen zichtbaarheid kansen zonder dat alleen radiospel of platenmaatschappijen bepaalden wat populair was. Deze nieuwe manier van kaderen welke songs en artiesten het goed doen in het land was nieuw, spannend en eerlijker. 

Deze week gaan we kijken naar hele grote hits op de NME van tussen 1953 en 1969. 

En laten we dan ook maar meteen beginnen met een enorm dikke nummer 1-hit. I Believe bleef maar liefst 18 weken op plek 1 staan, en dat ook nog eens terwijl het 2x onderbroken werd in die run. Na 9 weken kwam I'm Walking Behind You van Eddie Fisher een weekje de nummer 1 plek overnemen voordat Frankie Laine weer 6 weken op 1 stond. Toen was het The Song from Moulin Rouge van Mantovani die een weekje op 1 mocht. Daarna Frankie weer 3 weken.

Het moet gek gaan als ik een nummer 1 hit niet herken.
Dit is er toch een...
Geef mij maar Rawhide!
Frankie Laine.
6.5

6

Frankie Laine is vooral bekend vanwege zijn meer uptempo werk, maar later hij kon ook behoorlijk croonen, zoals hier. Normaal ben ik wat meer gecharmeerd van zijn country songs, maar dit is natuurlijk wel een redelijke classic. Ik vind dit ook best mooi: 7,7

6.75

Steve Miller Band: 7.5
Frankie Laine: 7.5

6,7

Doe mij (ook) maar Rawhide.

Frankie Laine - I Believe :
Ondanks dat dit blijkbaar 'n grote hit was in de NME music chart kende ik deze nog niet.
Verder niet mijn cup of tea wat crooner songs betreft: 6,2

545. Frankie Laine - I Believe (1953) : 6

Rare cijfers.

10

Slechts een 7,03 voor Frankie Laine's pre-cowboy fase signature song. I Believe belandt op plek 262.





546. The Stargazers - I See the Moon (1954)




The Stargazers werd al in 1949 opgericht, tegen de tijd dat de band 4 jaar bestond waren er al veel personele wisselingen geweest. Midden jaren 50 werden de mannen de achtergrondzangers op de eerste platen van Petula Clark. 

Ze waren echter ook actief als mainact. Sterker nog; The Stargazers was de eerste Engelse groep met een nummer 1-hit op de NME. Met Broken Wings scoorden The Stargazers een nummer 1-hit in 1953. Voor hun toppositie was die prestatie enkel weggelegd voor Amerikanen. Het waren The Stargazers die bewezen dat je echt niet per se uit de US hoefde te komen om een nummer 1-hit te scoren. In 1954 scoorden de heren dan ook opnieuw een nummer 1-hit: I See the Moon.

Iets wat de NME zo uniek en bijzonder maakte was dat de NME-chart directe winkelverkopen in kleine en middelgrote platenzaken weerspiegelde . Dit zorgde ervoor dat de lijst organischer was dan latere charts die door de industrie zelf werden gestandaardiseerd. Hoe ging dat praktisch in zijn werk? De NME-charts werden samengesteld via telefoontjes naar platenwinkels (uitbreidend van +- 20 winkels in de jaren 50 tot honderden later), en dus niet via formeel statistische systemen zoals bij latere officiële charts.

Dat is een beetje het verschil tussen De Nederlandse Top 40 en de Nationale Hitparade. Daardoor liep Veronica ook altijd een week voor op de Nationale Hitparade.

Het liedje klinkt een beetje als het Leger Des Heils. Grappig wel dat halverwege Corrie van Gorp en André van Duin nog mee gaan doen. Hele hoge score kan ik echter niet geven: 6,2

7,5

Foute Engelse plaat uit de jaren 50.
Maar wel geinig.
Hadden the Muppets kunnen zijn.
7,7

The Stargazers - I See the Moon :
dacht even dat ik 'n single had van deze groep, blijkt er nog 'n bandje te zijn met dezelfde naam, 'n Britse rock & Roll/Jive Revival formatie, die actief was in de jaren tachtig.

Dit is dan wel weer vermakelijk. 7,3

Ik loop een beetje achter hier. Maar hopelijk kan ik dit weekend mijn oldies-achterstand inhalen. Voor nu beperk ik mij even tot de NME-nummertjes.
Een onderdeel van mijn boek is een maandelijkse hitparade in ieder geval vanaf september 1919. Daarvoor is het, afhankelijk van het jaar, een jaartop of een kwartaalhitparade.

Voor de samenstelling van de hitparade maak ik gebruik van alles wat voorhanden is. De huidige voorraad tweedehands 78- en 45-toerenplaten, bladmuziek, radio-airplay, kranten en historische hitparades, etc, etc. Heel soms zijn er zelfs historische verkoopcijfers bekend.

Het is enigszins te vergelijken met wat Joel Whitburn deed met zijn boek Pop memories 1890-1954. Hij kreeg dat boek gelukkig ruim voor zijn dood klaar.

Het is dus achteraf samengesteld met allerlei statistische systemen, maar voor de jaren 1953 en 1954 heb ik een belangrijke en makkelijke bron: de Nederlandse Luister hitparade van 1953 en 1954.
De Luisterhitparade meldt in september 1954 dat ze gebruik maken verkoopgegevens bij meer dan 100 platenwinkels. In die maand stond nummer 14:

I believe – Frankie Laine

Uiteindelijk wist in de Luisterhitparade dit nummer niet hoger te komen dan plek 14. Maar hij heeft het lang volgehouden. Het is een nummer dat toen ik het voor het eerst hoorde niet lekker klonk, maar gaat bij iedere luisterbeurt lekkerder smaken. Eigenlijk moet ik het nog een aantal keer beluisteren.
7,5

I see the moon – The Stargazers

Het cijfer wordt een beetje omlaag gehouden omdat ik de oudere opname van the Mariners beter vindt, die krijgt een originaliteitsbonus, alhoewel ze het ook weer een beetje van een Engels slaapliedje hebben gejat. Voor de maan van de sterrenkijkers geef ik een:
6,4

546. The Stargazers - I See the Moon (1954) : 6,5

6

7

Dit klinkt wel een beetje als: "jongens en meisjes, de docenten hebben ook een act voorbereid".

6,25

6,76 is plek 339 voor The Stargazers - I See the Moon.





547. Winifred Atwell - The Poor People of Paris (1956)




Deze pianiste uit Trinidad heeft heel wat hits in de UK gescoord, waaronder 2 nummer 1-hits en twee handjes vol aan overige top 10-hits. 

In 1953 scoorde Winifred een nummer 2-hit met Let's Have a Party, en een jaar later wist ze voor het eerst de eerste plek te bereiken. Dat lukt haar met een vervolgsong op Let's Have a Party: Let's Have Another Party. In 1956 bereikte ze voor de tweede en laatste keer de hoogste positie in de NME. Haar versie van La goualante du pauvre Jean (vertaald naar The Poor People of Paris) bleef 3 weken op 1 staan. 

In 1969 ontving Winifred de Gold Hummingbird Medal in Trinidad en Tobago voor haar prestaties in de muziekwereld.

Niet echt een typische nummer 1-hit deze Poor People, maar dat is dan wel weer kenmerkend voor de NME. Omdat de NME vaak een jong, alternatief publiek had, waren de charts trendsetter en niet alleen een gevolg van wat verkocht werd. Later konden genres als punk, new wave en indie daardoor sneller in de NME-charts opduiken dan in meer commerciële lijsten. Historisch gezien werd de chart gebruikt als een indicator van wat “hip” was onder muziekfans, in plaats van enkel wat radio-friendly was.   

6,5

Van Piaf! Want het kwam me al heel bekend voor. Er fluit ook nog ergens heel kort iemand mee op het plaatje of is het toch zo'n theremin? Dit is wel dolgezellig pianospel, leuk plaatje wel: 7,5

Heeft Herb Alpert dit niet ooit gedaan?
Genoeg gehoord maar niet van Winifred Atwell.
Vroeger bij Langs De Lijn enzo .
Prachtig 8.5

The Stargazers : 5.5
Winifred Atwell: 5.5

Ik word hier heel nerveus van.

4,0

Winifred Atwell - The Poor People of Paris:

Geef verreweg de voorkeur aan de uitvoering van Les Baxter His Chorus And Orchestra uit 1956.
Daar wordt bovendien ook nog even 'n gezellig stukje in gefloten.
Dit speedy gepingel op de piano vind ik dan weer 'n stuk minder. 6,5

547. Winifred Atwell - The Poor People of Paris (1956) : 7