Heerlijk rete-irritant. Ik ga dit nooit uit mezelf opzetten, maar het is zó herkenbaar en creepy en truttig tegelijk dat ik er niet op wil haten.

6

Mogen nog wel wat stemmen bij. Het gemiddelde volgt later.





548. Cliff Richard and the Drifters - Living Doll (1959)




Met 6 weken op 1 was dit de succesvolste single in de UK in 1959. Ook in Ierland, Noorwegen en Zweden belandde deze song, die in 1986 nog een keer opnieuw opgenomen zou worden met de comedy giganten van The Young Ones, op de 1e plek.Het zou de eerste nummer 1-hit ooit zijn voor Cliff Richard in de UK en er volgde er nog heel wat. 

De NME was meer dan enkel een hitlijst. Tegenwoordig zouden we zeggen: er was een heel NME-universe. Naast de hitlijst waren er ook allerlei verkiezingen, polls en awards. Zo waren er polls en verkiezingen waarin de lezers van de NME konden stemmen op hun favoriete artiesten. In de NME-awards van 1959 viel Cliff Richard 2x in de prijzen: hij werd Britse Zanger van het Jaar en Living Doll won Britse Single van het Jaar.

6.5

It's Cliff Richard!!! Helaas heeft ie rond deze tijd nog een paar betere hits gehad. Die versie met The Young Ones is leuker (en volgens mij ook net een tikkie sneller): 6,9

Vindt dit al heel mijn leven een flauw nummer .
5

8

Cliff Richard and the Drifters - Living Doll:

Cliff is verweven met mijn jeugd. rond mijn achtste was ik fervent Cliff fan, mijn stuk oudere broers waren Elvis fans en vonden Cliff maar niks.
Een song die zoals hier al aangestipt werd 'n revival beleefde ten tijde van de meesterlijke serie The Young Ones met die gave clip.
Vind het nog steeds 'n prima nummer. 7,8

6,5

548. Cliff Richard and the Drifters - Living Doll (1959) : 7

Ik ben opgegroeid met de versie met the Young Ones en dan mist het origineel van alles. Maar het blijft een heel aardig nummer.

Oh, ik loop een beetje achter bij dit spelletje. Even een bups inhalen.

528. Slade - In for a Penny (1975) 7,2
Slade Alive is een van de beste live-albums aller tijden. Wat een fantastische stem had Noddy toch, geweldig. Zelfs slappe en/of nietszeggende nummers weet hij nog aantrekkelijk te maken. Niet dat dat dit nummer is, al is het ook geen hoogvlieger. Ook ondanks het idd erg prettige gitaarwerk. Komt deze opname uit een Britse variant van Klassewerk of Ren Je Rot?

529. Harry Raderman's Jazz Orchestra - Muscle Shoals Blues (1922) 7,8
Wat een hoge cijfers bij dit liedje! Maar ik begrijp dat wel. Wat een vrolijkheid, energie en humor voor zo'n antiquarisch schijfje.

530. Fiddlin' John Carson - The Little Old Log Cabin in the Lane (1923) 6,5
Dank voor het aanstippen van die Mary Phagan-zaak. Prompt weer een dik half uur van mijn leven kwijt om daar van alles en nog wat over te lezen. Die zaak is toch boeiender dan dit liedje, hoe belangrijk en pionierend hij ook bezig mocht zijn geweest. Vreemd dat Carson niet meedoet met 500 songs that shaped rock and roll (+- 1920's - 2010's), maar daar ontbreken wel meer artiesten.

531. Fungus - Farewell to Tarwathie (1973) 7,5
Kaap'ren Varen is een van mijn favoriete Nederlandstalige nummers. Dat is dit nummer niet qua Engelstalige nummers, op geen ende na, maar toch een fijn liedje.

532. Wet Willie - Keep On Smilin' (1974) 6,8
Een paar maanden geleden nog Left Coast Live (1977) voor een habbekrats op LP in een kringloop gescoord. Er stonden ook nog wat studioplaten in de bakken, ik meen ook deze 'Keep On Smilin'', maar ik hield het bij dit live-album. Daar wordt net even wat pittiger en meer bevlogen gespeeld. En ook wat ruiger, Wendy: iets minder blue-eyed soul, wat meer southern rock. Meer mijn straatje. Daar staat dit nummer op, maar ik zou dan eerder dit 12 minuten durend epos opzetten: Lucy Was In Trouble.

533. Honeybus - Story (1969) 7,8
Als Pete Dello Paul McCartney had geheten en Honeybus The Beatles, dan was dit een all-time klassieker geweest die hoog in de Radio 2 Top 2000 zou staan. Zeker als de productie in handen was geweest van George Martin en niet van ene Ivor Raymonde (die wel eens iets deed voor Dusty Springfield, Helen Shapiro, Billy Fury, the Walker Brothers e.a.). Ook geen koekenbakker dus. Sterker: de productie spreekt mij erg aan, het is minder gelikt dan Martin.

534. The Mello-Moods - Where Are You (Now That I Need You) (1951) 4
Lollig curiosum, deze schandknaapjes uit de vroege jaren 50, maar ik vind het redelijk verschrikkelijk.
Is het wel op de juiste snelheid geüpload? Het klinkt verschrikkelijk sloom en de zanger (een puber dus?) heeft een merkwaardig en irritant stemgeluid. Geen beste start voor de r&b, maar typisch geval van beginnende kinderziektes.

535. Skip James - If You Haven't Any Hay, Get on Down the Road (1931) 7,3
Ik ken vooral zijn 'Devil Got Me Woman', verder ben ik eigenlijk niet zo bekend met zijn werk. Ik heb ook geen platen van hem en alleen wat verzamelaars waar dan hij voor met voornoemd nummer is vertegenwoordigd. Dat vind ik een erg lekker bluesnummer, maar deze vind ik wat lastiger te waarderen. Het is bijkans meer jazz dan blues, het heeft een beetje een 'dronkenmansachtige' vibe en als hij twee octaven lager zou zingen, dan zou het zomaar een inspiratie geweest kunnen zijn voor Tom Waits.
...
Lees ik nu dat Waits' nummer 'Pony' van Mule Variations (1999) zelfs specifiek gaat over Skip James en dat hij idd een van zijn grote invloeden is.

Na drie keer luisteren begint het nummer toch te groeien, te broeien en te boeien. En dat voor een nummer uit de jaren 30. Normaliter valt het kwartje bij oude nummers bij mij meteen. Of niet. Maar zelden pas na enkele keren luisteren.

536. Elvis Presley - If You Talk in Your Sleep (1974) 8
En ik maar denken dat alleen The Romantics een liedje zong over slaappraten.
Dit had zo op zo'n swampbluesplaat kunnen staan van Tony Joe White. Fijne Presley-plaat hoor, hij is hier verdomd lekker op dreef.

537. Ray Stevens - Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green and Purple Pills (1961) 7,7
Ah, het origineel van de versie van het Cocktail Trio. Ik vind hun versie grappiger en qua allitererende titel nog veel leuker, maar de versie van Ray is dan weer muzikaler en swingender.

Later meer.

8

Winifred Atwell - The Poor People of Paris: 6,43, plek 409
Cliff Richard and the Drifters - Living Doll: 6,96, plek 285





549. The Allisons - Are You Sure? (1961)




Elvis Presley en The Allisons wisselden elkaar lekker af op plek 1 in de hitlijst in 1961. Wooden Heart mocht eerst 2 weken, toen een weekje Are You Sure?, toen weer een weekje Wooden Heart, en ach vooruit; daarna weer een weekje Are You Sure? Het zou de enige nummer 1-hit voor The Allisons zijn, voor die andere jongeman liep het anders.... (damn, alleen al in 1961 kwam Elvis 6x op plek 1 terecht in de UK).

The Allisons waren twee broers; John en Bob. Oh nee, dat was enkel het promotiepraatje van hun management. Bob en John waren helemaal geen broers, niet eens familie. Er werd echter gedacht dat het commercieel gezien slimmer was om ze als broers neer te zetten. Zo zouden ze dus zogenaamd Bob en John Allison zijn. In werkelijkheid: Bob Day en John Alford. Ze hebben het niet lang volgehouden trouwens; 5 singletjes, allemaal in 1961/1962 en 1 album. In 1963 gingen ze uit elkaar, al kwamen ze decennia later terug in het oldies-circuit. 

Ik zeg nu wel dat The Allisons op 1 stonden, maar daar is best wel wat discussie over. Op de NME stonden ze op 1, maar in de Official Charts Company bleven ze steken op 2. Echter, hoe interessant en gaaf en sjiek en kaulo en hip en bamalamabamaloo iedereen die officiële chart ook vond, de NME was de chart van het volk. Voor menigeen was dat de enige échte juiste graadmeter van wat échte mensen leuk vonden. En in die lijst stonden de Allisons dus gewoon 2x op 1 met dezelfde song. 

8,5

Gelukkig hebben we nog 192 Radio.
Die houden zulke muziek in ere.
Absoluut een 10.

192 Radio | Radio Veronica 1959 – 1974 - 192radio.nl

Cliff Richard and the Drifters: 8.5
The Allisons: 5.5

Te Allisons - Are You Sure? : Blijf 'n heerlijk nummer. 8,5

549. The Allisons - Are You Sure? (1961) : 7,5

Inkoppertje:

Gelukkig hebben Oldies but Goodies op MusicMeter! Daar houden we dit soort muziek ook in ere

De commerciële draaien jaar in jaar uit onafgebroken dezelfde.
Op je werk is dit toch jammer dan ben je gebonden.
Radio 5 heb ik na 15 jaar af zien brokkelen , ze durven niks meer te draaien, wat mogelijk niet iedereen kent.
Geen Dean Martin, Perry Como, Marty Robbins,Ray Charles, Nat King Cole en wat hier voorbij komt.
Jammer en vreselijk tegelijk.

Dat is echt zonde inderdaad geldwolfje.

Fijn in ieder geval dat je hier bij dit topic bent aangeschoven!

6.5

8,5
Weliswaar geënt op Everly Brothers maar onweerstaanbaar charmant (had het ESF moeten winnen).

Cliff Richard and the Drifters: 8
Werd later Shadows. De vroege Cliff Richard hoor ik nog het liefst.

Het gemiddelde voor Are You Sure? volgt morgen.





550. The Four Pennies - Juliet (1964) 




Veel nummer 1-hits dit jaar. 21 verschillende, en het is dat The Beatles op het eind van '64 een wat langere run van 6 weken hadden anders waren het nog meer verschillende geweest. 1 van de 21 was Juliet van The Four Pennies. In mei 1964 stonden ze twee weken op rij op 1 in de NME. 

The Four Pennies waren Britten die bij de British Invasion hoorden, of ja... graag wilden horen. Want ze waren wel even succesvol in de UK, maar de oversteek naar de US lukte niet. 7 noteringen in de UK, waaronder dus deze nummer 1-hit. In de US kwamen ze niet verder dan een 116e plek met Juliet. 

Ze waren ook wel een beetje ongeduldig hoor. Hun eerste vier singles wisten de UK chart te bereiken, maar meteen toen hun 5e single de hitlijst niet haalde besloot gitarist Fryer om die reden de band te verlaten. Wel grappig/tragisch dat ze daarna met hun nieuwe gitarist nog 2x de top 40 wisten te halen; dat was de reden voor Fryer om weer terug te keren en.... jullie raden het al: de top 40 werd niet meer bereikt. 

De NME Awards werden voor het eerst in 1953 gehouden, en vanaf 1963 kregen ze een heuse beroemde presentator.  De allereerste presentator was Roger Moore. In 1964, het jaar van The Four Pennies en hun Juliet, was het niemand minder dan Roy Orbison die de award show presenteerde. The Four Pennies werden echter niet uitgeroepen tot Britse band van het jaar, die eer ging naar The Beatles (in de categorie 'vocal group') en The Shadows (in de categorie 'instrumental unit').

The Allisons : 7,5

Deze volgt, nog een keer luisteren , mooie achtergrond zang.

539. Mason Williams - A Gift of Song (1969) 6,7
540. Gene McDaniels - Tower of Strength (1961) 7
541. Udo Jürgens - Wenn du mich liebst (1971) 5
542. The Crystals - I Wonder (1964) 6,5
543. Joni James - Why Don't You Believe Me? (1952) 7,2
544. Steve Miller Band - Your Cash Ain't Nothin' but Trash (1973) 6,2
545. Frankie Laine - I Believe (1953) 7,8
546. The Stargazers - I See the Moon (1954) 5,5
547. Winifred Atwell - The Poor People of Paris (1956) 5,8
548. Cliff Richard and the Drifters - Living Doll (1959) 7,5
549. The Allisons - Are You Sure? (1961) 6,8
550. The Four Pennies - Juliet (1964) 7

7,5

Het lijkt wel wat op Bobby Vinton qua stijl/zang.

Four Pennies 7.3