8,5

Nog voor Udo een 6je.

Crystals 6.7

The Crystals worden volgens mij hier al aardig vermorzeld door Phil Spector's Wall of Sound. Dit is een beetje too much Phil: 6,9

The Crystals - I Wonder :
Hoewel groot fan van Spector's Wall of sound (Be my Baby van The Ronettes is wat mij betreft een van de beste popsongs ever) heeft deze hier te veel de overhand op het vocale gedeelte. 7,3

The Crystals: 6.0

6,8

542. The Crystals - I Wonder (1964) : 7,5

Wenn du mich liebst :
Soms kom je nog wel eens artiesten tegen waarbij je denkt 'oh ja, wel eens van gehoord, maar ik ken geen enkel nummer'. Udo Jürgens valt voor mij in die categorie; eerste keer dat ik een Udo-song hoor. Vind er niet veel aan, maar het is lang niet zo slecht als ik van te voren dacht. 6

I Wonder:
Ik ben geen fan van de Wall of Sound, en dan druk ik me voorzichtig uit. Dit nummer is verder prima, maar ook hier het probleem dat ik zelf ervaar met songs uit de Spector-stallen: het klinkt allemaal hetzelfde. Ach ja, zolang het bekende dozijn bestaat uit prima nummers wat maakt het dan uit. 7,25

[quote]Shaky schreef:
Wenn du mich liebst :
Soms kom je nog wel eens artiesten tegen waarbij je denkt 'oh ja, wel eens van gehoord, maar ik ken geen enkel nummer'. Udo Jürgens valt voor mij in die categorie; eerste keer dat ik een Udo-song hoor. Vind er niet veel aan, maar het is lang niet zo slecht als ik van te voren dacht. 6



Denk toch dat je Griechiser Wein -Merci Cherie-Immer Wieder Geht Die Sonne Auf als die ze hoort gegarandeerd herkent Shaky.

Ik ben ze meteen gaan beluisteren geldwolfje om te zien of ik ze misschien inderdaad kende.

Griechischer Wein herken ik inderdaad, maar nog nooit helemaal geluisterd. Wel eens flarden van opgevangen.
Merci Cherie: jaaaa hey, die ken ik! Maar niet in deze originele versie. Ik ken(de) alleen de Engelstalige versies van Matt Monro en Bobby Darin.
Immer Wieder Geht Die Sonne Auf: nee, nog nooit gehoord.

Udo Jürgens - Wenn du mich liebst scoort een gemiddelde van 6,4 en staat op plek 413.
The Crystals - I Wonder scoort een gemiddelde van 7,12 en staat op plek 239.


543. Joni James - Why Don't You Believe Me? (1952) 




Giovanna Carmella Babbo was al sinds ze een kleine meid was bezig met muziek, dans en entertainen. Toen ze een jaar of 20 was besloot ze er haar carrière van te maken. 

Op aandringen van haar management nam ze een artiestennaam. Er werd niet getwijfeld aan haar zangkunsten, maar wel aan de verkoopbaarheid van haar naam. Ze koos eieren voor haar geld en maakte er Joni James van. 

Met haar platencontract in de pocket bracht ze in 1952 3 singles uit. De eerste 2 bereikte geen enkele hitlijst. De 3e? Voltreffer.

Nr 11 in de UK, en een dikke vette nummer 1-hit in de US. Zoals wel vaker in die tijd sprongen concurrenten boven op het nummer en zowel Patti Page als Margaret Whiting brachten hun versie van Why Don't You Believe Me? uit. Patti kwam tot plek 4 en Margaret tot 29. Later zou het nummer nog veel vaker gecoverd worden door de grote namen in de crooner-wereld zoals Bing Crosby, Jerry Vale en Vic Damone.

Joni zou nog jaren succesvol blijven en tot en met 1960 met grote regelmaat in de hitlijst verschijnen. Wij gaan luisteren naar die allereerste superhit van haar.

Joni James (beetje saai): 7.5

Met van die fijne violen prominent in de mix. Daar waren ze nogal dol op in de fifties. Het is inderdaad een beetje saai, maar toch ook niet heel slecht. Zo worden ze niet meer gemaakt in ieder geval: 6,7

7

8

Best aardig,heb dit wel ooit gehoord in de tijd van de Telefunken radio op de Middengolf .
Joni James 8

Joni James - Why Don't You Believe Me? : prima slaapmutsje, 7.3

543. Joni James - Why Don't You Believe Me? (1952) : 6,5

Wat een heldere stem, prachtig. Het nummer is een klassieker natuurlijk, heb die weet ik hoe vaak op cd's en vinyl staan,.....maar geen enkele keer in de versie van Joni . Wel van Vinton, Vale, Monro, Page, Otis, Lee en Goldsboro.

Joni krijgt een dik verdiende:

7,75

7

6,7

Joni James - Why Don't You Believe Me? scoort 7,24 en staat op plek 193.


544. Steve Miller Band - Your Cash Ain't Nothin' but Trash (1973)




Steve Miller leerde gitaar spelen van niemand minder dan Les Paul. Ja, DE Les Paul. Les was een vriend van de familie Miller en leerde kleine Stevie de kneepjes van het vak. Dat is trouwens niet de enige link die Steve heeft naar de grote artiesten van weleer: de Steve Miller Band was de begeleidingsband van niemand minder dan Chuck Berry. Als je dit graag wilt horen, check dan het album Live at Fillmore Auditorium uit 1967.

Het nummer Your Cash is een fan-favourite voor de Miller sympathisanten; ze prijzen vooral de manier waarop hij de absurde tekst bloedserieus brengt. Ook wordt dit nummer vaak omschreven als “This is where they knew cash was trash before they took the money and ran”, als knipoog naar hun latere hit Take the Money and Run. 

Live speelden ze hier overigens een lange jamsessie-achtige versie van waarbij ze de nadruk op het funky karakter van het nummer legden. 

7,5

Steve Miller heb ik vroeger veel gedraaid.
Zeker Fly Like An Eagle en Circle of Love waarop het fenomenale Macho City 16 minuten.

8.4

Steve Miller als space cowboy geloof ik nog wel als funky brother ietsje minder. Had inderdaad in de jaren 80 ook nog wat fijne (bijna) hits als Abracadabra en Bongo Bongo. Maar ik geef de oeuvreprijs toch ook voor de 16 minuten Macho City. Voor de cash is nothing but trash: 6,9

7

6,0

544. Steve Miller Band - Your Cash Ain't Nothin' but Trash (1973) : 6,5

Steve Miller Band - Your Cash Ain't Nothin' but Trash:
Steve Miller is een van mijn helden.
Het album The Joker destijds letterlijk grijsgedraaid en de greatest hits cd ligt standaard in de auto.
Fijne on the road muziek.
Voor deze 'n 8

6,5