Bij Muziek > Muziekgames > Ooit in de top 40 - meter #3:

Een levendige stemming met grote verschillen in de beoordelingen. Uiteindelijk vindt meer dan 80% van de stemmers de versie van Roberta Flack (veel) beter. Killing Me Softly van The Fugees haalt met die repetitieve beat een degelijke 6,44, Roberta Flack overtuigt meer en soort ruim een punt hoger met haar versie van Killing Me Softly With His Song: 7,57.



Het is mode om als radio zender een Top zoveel lijst van de 90's te laten maken door je publiek. Dit jaar zie ik alleen al lijsten bij Veronica, Q-music, Kink en vorige week bij NPO Radio 2. Het is opvallend om de verschillen en overeenkomsten tussen de lijsten te zien. Op 1 in de Top 500 van Q-music staat DJ Paul Elstak met Rainbow In The Sky. In de lijst van Veronica staat deze op 12 en bij NPO Radio 2 op nummer 3.
Bij die laatste lijst stemmen blijkbaar heel andere mensen dan bij de jaarlijks Top 2000, daar komt het nummer niet hoger dan 365. En tot 2015 stond het helemaal niet genoteerd. Onze eigen MuMe Top 2000 heeft deze happy hardcore track nooit gehaald.

Paul Elstak begon zijn carrière in de late jaren '80, toen hij werd geïnspireerd door de opkomende housemuziek. Hij draaide in verschillende clubs in Rotterdam en werd al snel een vaste naam in de house- en hardcore-scene. In 1992 richtte hij het platenlabel Rotterdam Records op, wat cruciaal was voor de ontwikkeling van de Nederlandse hardcore en gabber.

Hoewel Elstak in het begin vooral bekend stond om zijn harde, snelle beats en donkere tonen die typisch waren voor hardcore, maakte hij in het midden van de jaren '90 een verrassende stap: hij begon happy hardcore te maken. Dit subgenre was een lichtere, meer melodieuze versie van hardcore met vrolijke melodieën, energieke beats, en vaak positieve, soms bijna kinderlijke vocalen. Rainbow in the Sky, uitgebracht in 1995, was het meest succesvolle voorbeeld van Paul Elstak’s overgang naar happy hardcore.

Het nummer werd niet alleen een groot succes op de dansvloer, maar bereikte ook de mainstream hitlijsten. Bij ons behaalde het een nummer 3-positie in de Top 40, en ook in andere Europese landen werd het een geliefde track in clubs en op festivals. De vrolijke en speelse toon van Rainbow in the Sky sloot perfect aan bij de opkomende rave-cultuur van de jaren '90, waar mensen samenkwamen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur en zich over te geven aan de euforie van elektronische muziek.

In 2010 was DJ Paul Elstak de 'held' van de Turbo Kids. Eerder dit jaar was Paul Elstak weer succesvol als co-writer en co-producer van Europapa van Joost Klein

# 1915 Paul Elstak - Rainbow In The Sky

6,5

5,1

7

Toch wel DE soundtrack van het zeilkamp van 5 VWO in september 1995

6,5

eenheidsmeuk 2.5

6,7

Elstak 5,1
(die tiende extra alleen omdat hij een RotterdammerT is en voor Feyenoord

Bij Muziek > Muziekgames > Ooit in de top 40 - meter #3:

Irritant nummer. Is vaste prik geworden op feestjes dus nogal een overload ervan ook. Een 3

2,5

Verbaast me niet dat deze zo goed scoort, want:
1. Happy hardcore is weer helemaal hot en happening
2. Dit is wel een tijdperk-definiërend nummer voor de generatie die opgroeide in de 90s


Hier sla je de plank toch mis. Er was idd voldoende eenheidsworst in het happy hardcore-genre, maar er is een handvol nummers uit het genre - waarvan deze met Wonderful Days voorop - uitgegroeid tot klassiekers die je nog steeds overal hoort. Dat is echt niet omdat ze precies hetzelfde klinken als de rest

8,5

7.7

5

Rainbow in the Sky: 8,0

6,5

Behoorlijk briljant nummer. Al zijn er wel een paar nummers in hetzelfde genre met nog iets interessantere composities (Dune met name, maar ook een aantal van Party Animals en het door Tit al benoemde Wonderful Days).

8,5

EDIT: Oh ja, Tokyo Ghetto Pussy is ook het vermelden waard, het happy hardcore project van Jam & Spoon.

6,5

8,25 classic

9,5

Verschikkelijk irritant

2

The Fugees: 7
Roberta Flack: 8,5
Paul Elstak - Rainbow In The Sky: 3 (je moet jong zijn in die tijd om het te kunnen waarderen)

Even inhalen:

Daryll Hall & John Oates - Adult Education: 8 (aanstekelijk genoeg)
Anastacia - Sick And Tired: 6,5
Anastacia - Left Outside Alone: 7 (geen fan van Anastacia wegens te gelikt maar deze singles kunnen nog best)
Stevie Wonder - Higher Ground: 8 (in de jaren '70 was hij altijd goed)
Sia - Chandelier: 5 (geen slecht nummer maar die autotune en clip verpesten het)
London Grammar - Strong: 9,5 (sfeervolle topsong)
Blaudzun - Promises Of No Man's Land: 8,5 (Arcade Fire-achtig)
One Direction - Steal My Girl: 3,5 (kan mij gestolen worden, clichématig)

7

6

7

3,5

6

8,0

6

6,8 Heb wat meer met Wonderfull Days (met spelfout in titel) of Love U More. Maar ik snap wel dat dit een klassieker is en pak hem beet I'm a Raver van Lipstick niet. En daarbij.: DJ Paul maakte een handvol Happy hardcore singles en kapte er mee voordat ze minder werden. Charlie Lownoise & Mental Theo gingen van geweldig (Wonderfull Days) naar steeds gemakzuchtiger en hebben best een hoop troep uitgebracht (neem bijvoorbeeld die echt heel erg beroerde cover van Just Can't Get Enough). Dj Paul deed het een stuk sjieker.