Muziek / Muziekgames / Ooit in de top 40 - meter #4
0
geplaatst: 7 november 2025, 18:44 uur
Geen van The Beatles heeft solo (of met Wings) The Beatles kunnen overtreffen. Dit is een fijn leuk jaren zeventig hitje. Niet vervelend, wel weer eens grappig om te horen. Toch maar weer eens even op de Top 40 hits lijst. Normaal blijft het beperkt tot Band on the Run en Mull of Kintyre: 7,8
0
geplaatst: 7 november 2025, 19:47 uur
Paul McCartney & Wings - Listen to What the Man Said- 5
Slappe hap, zoals eigenlijk bijna alles van Wings.
Slappe hap, zoals eigenlijk bijna alles van Wings.
0
geplaatst: 8 november 2025, 07:11 uur
Paul McCartney moet het met Listen To What The Man Said van Wings doen met een 7,13.
John Lennon had een obsessie voor het getal negen, iets wat hij van zichzelf wist en later bewust omarmde. Hij werd geboren op 9 oktober 1940, aan 9 Newcastle Road in Liverpool. Belangrijke momenten in zijn leven kwamen steeds weer terug op een negende datum, of bleken gek genoeg uit negen letters of cijfers te bestaan. Die fascinatie sijpelde door in zijn werk. Denk aan One After 909, Revolution 9 en dit #9 Dream. In Revolution 9 gebruikte hij zelfs een stem die steeds “number nine” herhaalt – een fragment van een testband uit Abbey Road. Lennon zei daar later over dat het als grap begon, maar dat negen hem bleef achtervolgen: zijn geboortedag, zijn adres, zijn geluksnummer.
Ook later zat zijn leven vol toevallige negens. De Beatles traden op 9 februari 1961 voor het eerst op in de Cavern Club. Brian Epstein zag ze voor het eerst op 9 november. En zijn zoon Sean werd geboren op 9 oktober 1975, precies op Lennons 35e verjaardag. En in meer bizarre anekdote: tijdens zijn tienerjaren deed John Lennon met vriend Pete Shotton een wedstrijd wie het vaakst kon masturberen op één dag. Lennon kwam tot negen keer, één minder dan de afgesproken tien en beschouwde dat later als zijn persoonlijke record. Walls and Bridges, met #9 Dream, was zijn negende soloalbum, uitgebracht in de negende maand. Op de hoes stond een schilderij dat Lennon als kind had gemaakt: een voetballer met rugnummer 9.
Zelfs zijn dood kreeg die bizarre samenloop mee: hij werd op 8 december 1980 in New York neergeschoten, maar in Liverpool was het toen al 9 december. En natuurlijk haalde #9 Dream de negende plaats in de Amerikaanse hitlijst.
Volgens Lennon zelf kwam het nummer letterlijk uit een droom. Hij werd wakker met een melodie en de woorden “Ah! böwakawa poussé, poussé” in zijn hoofd, klanken zonder betekenis, maar te mooi om te vergeten. Hij schreef ze op en bouwde er een lied omheen. May Pang, zijn partner in die tijd, fluistert in het nummer zijn naam. Dat detail geeft de muziek iets zachts en tegelijk iets spookachtigs.
Lennon noemde #9 Dream later een “throwaway”, maar werkte er met opvallende zorg aan. Hij produceerde het zelf en gebruikte dezelfde strijkersklank die hij kort daarvoor voor Harry Nilssons Many Rivers to Cross had geschreven. De opnames vonden plaats in de zomer van 1974 in de Record Plant Studios in Manhattan, met Nicky Hopkins op toetsen, Jesse Ed Davis en Eddie Mottau op gitaar, Klaus Voormann op bas, Arthur Jenkins op percussie, Jim Keltner op drums en Bobby Keys op saxofoon.
Hij zat midden in zijn zogeheten Lost Weekend, los van Yoko Ono, zoekend, maar ook verrassend productief. Walls and Bridges laat dat allemaal horen: onrust en vakmanschap, chaos en precisie. #9 Dream is daarvan het meest persoonlijke voorbeeld, dromerig, kwetsbaar, tot op de noot beheerst.
#9 Dream is opvallend weinig gecovered. De bekendste cover komt waarschijnlijk van R.E.M. op het album Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur. Op dat album is ook een versie van a-Ha te vinden. #9 Dream werd de tweede single van dat album Walls and Bridges. Overigens een kleine correctie in de nummering, ik was nummer 2340 vergeten te gebruiken dat mag John vandaag doen, niet toevallig want 2+3+4 =... Tsja.
In Nederland stond het twee weken in de Top 40, met plek 33 als hoogste notering. En morgen is het toevallig 9 november. Ook een bijzondere dag.
# 2340 John Lennon - #9 Dream
John Lennon had een obsessie voor het getal negen, iets wat hij van zichzelf wist en later bewust omarmde. Hij werd geboren op 9 oktober 1940, aan 9 Newcastle Road in Liverpool. Belangrijke momenten in zijn leven kwamen steeds weer terug op een negende datum, of bleken gek genoeg uit negen letters of cijfers te bestaan. Die fascinatie sijpelde door in zijn werk. Denk aan One After 909, Revolution 9 en dit #9 Dream. In Revolution 9 gebruikte hij zelfs een stem die steeds “number nine” herhaalt – een fragment van een testband uit Abbey Road. Lennon zei daar later over dat het als grap begon, maar dat negen hem bleef achtervolgen: zijn geboortedag, zijn adres, zijn geluksnummer.
Ook later zat zijn leven vol toevallige negens. De Beatles traden op 9 februari 1961 voor het eerst op in de Cavern Club. Brian Epstein zag ze voor het eerst op 9 november. En zijn zoon Sean werd geboren op 9 oktober 1975, precies op Lennons 35e verjaardag. En in meer bizarre anekdote: tijdens zijn tienerjaren deed John Lennon met vriend Pete Shotton een wedstrijd wie het vaakst kon masturberen op één dag. Lennon kwam tot negen keer, één minder dan de afgesproken tien en beschouwde dat later als zijn persoonlijke record. Walls and Bridges, met #9 Dream, was zijn negende soloalbum, uitgebracht in de negende maand. Op de hoes stond een schilderij dat Lennon als kind had gemaakt: een voetballer met rugnummer 9.
Zelfs zijn dood kreeg die bizarre samenloop mee: hij werd op 8 december 1980 in New York neergeschoten, maar in Liverpool was het toen al 9 december. En natuurlijk haalde #9 Dream de negende plaats in de Amerikaanse hitlijst.
Volgens Lennon zelf kwam het nummer letterlijk uit een droom. Hij werd wakker met een melodie en de woorden “Ah! böwakawa poussé, poussé” in zijn hoofd, klanken zonder betekenis, maar te mooi om te vergeten. Hij schreef ze op en bouwde er een lied omheen. May Pang, zijn partner in die tijd, fluistert in het nummer zijn naam. Dat detail geeft de muziek iets zachts en tegelijk iets spookachtigs.
Lennon noemde #9 Dream later een “throwaway”, maar werkte er met opvallende zorg aan. Hij produceerde het zelf en gebruikte dezelfde strijkersklank die hij kort daarvoor voor Harry Nilssons Many Rivers to Cross had geschreven. De opnames vonden plaats in de zomer van 1974 in de Record Plant Studios in Manhattan, met Nicky Hopkins op toetsen, Jesse Ed Davis en Eddie Mottau op gitaar, Klaus Voormann op bas, Arthur Jenkins op percussie, Jim Keltner op drums en Bobby Keys op saxofoon.
Hij zat midden in zijn zogeheten Lost Weekend, los van Yoko Ono, zoekend, maar ook verrassend productief. Walls and Bridges laat dat allemaal horen: onrust en vakmanschap, chaos en precisie. #9 Dream is daarvan het meest persoonlijke voorbeeld, dromerig, kwetsbaar, tot op de noot beheerst.
#9 Dream is opvallend weinig gecovered. De bekendste cover komt waarschijnlijk van R.E.M. op het album Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur. Op dat album is ook een versie van a-Ha te vinden. #9 Dream werd de tweede single van dat album Walls and Bridges. Overigens een kleine correctie in de nummering, ik was nummer 2340 vergeten te gebruiken dat mag John vandaag doen, niet toevallig want 2+3+4 =... Tsja.
In Nederland stond het twee weken in de Top 40, met plek 33 als hoogste notering. En morgen is het toevallig 9 november. Ook een bijzondere dag.
# 2340 John Lennon - #9 Dream
3
geplaatst: 8 november 2025, 08:51 uur
Altijd goed die masturbatie informatie op de zaterdagochtend 
5je
Geen negen in ieder geval...
5je
Geen negen in ieder geval...
* denotes required fields.