7

# 2152 Bryan Ferry - A Hard Rain’s A-Gonna Fall
Wederom een bewijs dat Dylan zich had moeten beperken tot lyricist en verder zijn matig klinkende (en inmiddels hondsberoerde) waffel moet houden.
Ik heb deze versie en het origineel achter elkaar geluisterd en Ferry's versie is nauwelijks herkenbaar als zijnde een cover. Die van Bob duurt veel te lang en klinkt, zoals zo vaak, als een gedicht op muziek en voorgedragen door een amateurperformer.
7,5 (Bob zelf: 6,3)

Sluit me aan bij de dokter, op vrijwel alle punten.

7,5

7.2

8,2

5

5.5

Ik vind dit niet zo'n goeie match: 5

7

6,5

7

8

7,3

6

6,5

Bryan Ferry - A Hard Rain’s A-Gonna Fall : 7

Ik vind het wel een lekkere glam rock track

# 2152 Bryan Ferry - A Hard Rain’s A-Gonna Fall: 7,5

Veel zessen en zevens en dan krijg je een beetje een brave 6,61 voor Bryan Ferrys versie van A Hard Rain’s A-Gonna Fall



In 1964 bracht Bob Dylan My Back Pages uit op zijn album Another Side Of Bob Dylan. In dit nummer nam hij afstand van zijn eerdere, meer strijdbare schrijfstijl. De regel “I was so much older then, I’m younger than that now” vat die omslag samen. Muzikaal bleef het bij Dylan sober: een akoestische gitaar, mondharmonica en een introspectieve toon.

Drie jaar later, in 1967, namen The Byrds hun versie op. De band had eerder succes gehad met Dylan-covers zoals Mr. Tambourine Man (hadden we een 7,58 voor over) en Chimes Of Freedom, maar My Back Pages week af: het was geen protestsong, maar een terugblik, bijna berouwvol. The Byrds gaven het nummer een compacte popstructuur met een rijkere productie. Jim McGuinns 12-snarige Rickenbacker-gitaar gaf het de karakteristieke Byrds-klank, terwijl de zanglijnen strakker en harmonieuzer werden gebracht dan bij Dylan.

In tegenstelling tot Dylan’s rustige, lang uitgesponnen versie van meer dan vier minuten, brachten The Byrds het terug tot ruim minuten (dit itt bijvoorbeeld Guns N Roses). Het resultaat was een helder gearrangeerde popsong die de tekst nog steeds centraal stelde, maar nu omlijst werd door jangle-gitaar, koortjes en een lichte ritmiek. Dylan zelf zou later, net als bij andere covers van zijn werk, instemmend reageren: hij speelde het nummer na verschijning van de Byrds-versie ook zelf weer vaker live.

My Back Pages van The Byrds verscheen op het album Younger Than Yesterday uit 1967. De single haalde in datzelfde jaar de 19e plaats in de Nederlandse Top 40 en stond zeven weken in de lijst.

# 2153 The Byrds - My Back Pages

7,25

8,7

7,5

Briljante klassieke track

9,4

8.2

9

8,0

Geweldige beelden!

8,5

Inderdaad prachtig: ik heb het liedje drie keer geluisterd, vooral om de beelden. Ik heb een hele zooi van Woodstock hier thuis liggen, maar zelden de moeite genomen om er eens goed in te duiken/naar te kijken. Je wordt van die beelden bijkans nostalgisch naar een tijd waarin ik niet eens geboren was. Zo wist ik niet dat het publiek al met tienduizenden, ogenschijnlijk zelfs al honderdduizenden, op hun reet zat te wachten terwijl het podium nog in aanbouw was. En al was het de love generation, ik zie niemand met love handles. Andere tijden.

7,7 (Ome Bob zelf een 6,7. De studioversie van hem duurt trouwens maar 4'22", dat is toch minstens 39 seconden tijdwinst om door zijn snijdende, nasale stem heen te moeten worstelen).

Je hebt gelijk EvilDrSmith. Aangepast in de post ik heb ook de Spotify link hersteld.

Op 1.43 zie je de leider van het festival (met krullen) voorbij komen. Michael Lang himself. Op 77 jarige leeftijd overleden. Pas de film nog op het grote witte doek gezien en weer omver geblazen door Jimi Hendrix, Ten Years After en The Who. Stelling: vroeger was de muziek beter punt.

9


laxus11, wat jij?