menu

Muziek / Muziekgames / Super Tip-Topper

zoeken in:
avatar van GrafGantz
Nog 1 dag tot de deadline, en er is er maar eentje die klaar is. Het is ook elke keer hetzelfde liedje hier

avatar van Ataloona
Masimo schreef:
Niels

Ik laat het hier vooralsnog een beetje afweten, maar leg mijzelf wel degelijk op om op tijd klaar te zijn met mijn recensies. Laten we zeggen dat als ik deze belofte niet nakom, ik het nieuwe album van Steven Wilson zal moeten recenseren.


Dit komt steeds dichterbij.
#anticipatie

avatar van niels94
Echt heel benieuwd naar die recensie inderdaad.

Misterfool
Akira Sakata & Jim O'Rourke with Chikamorachi & Merzbow - Flying Basket (2015)
werd mij getipt door kobe bryant fan

Freejazz is een subgenre dat je eigenlijk beter kan ondergaan. Zoals eerder gezegd, zorgt dit er doorgaans voor dat woorden stokken. Ik ben overgeleverd aan associaties en subjectieve sfeertekeningen. Het zei zo....

Flying Basket begint in ieder geval vrij sterk. Als een slangenbezweerder laat de saxofonist zijn sissende klanken omhoog kronkelen. Het jengelende gitaarspel van O'rourke zorgt voor een gaaf contrast. De te verwachte ontsporing valt mij echter tegen. Ja, het is zeker sterk gespeeld, maar het blijft hangen bij het ontsporen om het ontsporen.

Het tweede nummer vind aardig sterk. Wat minder lawaaiig. het richt zich meer op een naargeestige spanning. Veel koude industriële klanken. Een muzikale wederklank van smoglucht en oliegeur. Op het derde gedeelte worden er weer slangen bezweert, maar vervolgens duurt het wel even voordat er iets interessants gebeurt. Dat interessante blijkt scheurend gitaarspel met een aardige saxofoonuitbarsting te zijn. Het ruist best aardig, maar het laat me ook compleet koud. Het vierde gedeelte is vooral meer van het zelfde.

Tsja, dan volgt nu de vage uitleg waarom ik deze freejazzer minder waardeer dan bijvoorbeeld Baro 101. Het triballistische van die plaat vond ik namelijk wel heel intrigerend; het wekte een welhaast prehistorische sfeer op. Bij dit album mis ik een beetje een echte emotionele punch. Het blijft net iets te abstract om echt helemaal te overtuigen. Het blijft steken bij het goede samenspel en enkele sterke passages.

Het vliegende mandje is dus , zelfs na verschillende luisterbeurten, niet aan mij besteed.

2,7*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 16,5 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - niels94
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,53* - 10,6 / 03 / 03 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
4,00* - 00,0 / 01 / 05 - Masimo
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van Masimo
Bark Psychosis - Hex (1994) [hoi123]

'Hex' is geen vrolijke plaat. Zo blijkt opener 'The Loom' niet over armbandjes van kleurrijk elastiek te gaan. Eerder over verzwelgen in ellende. Album uit mijn geboortejaar trouwens, is dat een hint?

Stap terug: de sfeer op 'Hex' kan wel degelijk loom genoemd worden, maar dan eerder in de betekenis van een broeierige traagheid. 'Vaag!' en 'Klinkt mooi hoor, maar wat bedoel je daar eigenlijk mee?' (pijnlijke opmerking van mijn literatuurdocent ooit) hoor ik u al roepen. Oke, oke: wat 'Hex' bijzonder maakt is de dromerige sfeer die door de trage, minimale (bas)gitaren, piano en percussie wordt gecreëerd, met als primair doel om de luisteraar in een sluimerstand te laten geraken, om die vervolgens met subtiele melodieën uit zijn halfslaap te laten opveren: melancholische strijkers (geen vuurwerk), een stil orgelpartijtje, een hoopvol gitaarmotiefje, optimistische blazers... 'Absent Friend', een van mijn favorieten op de plaat, is daarvoor exemplarisch: de melodie van de melodica aan het begin bestaat maar uit een paar noten, maar weet mij meteen te betoveren. Ook het hoge, repetitieve gitaarriffje is erg mooi, en deint soms een aantal uur nadat je het album hebt beluisterd nog in je hersenpan na.
De instrumentatie doet me een beetje denken aan de melancholie van het debuut van Red House Painters, dat met spaarzame instrumentatie vergelijkbare 'slowcore' weet te creëren. In combinatie met de stille, emotionele zang doet het me ook wat aan bands als The For Carnation en Slint denken.

In vergelijking met de genoemde bands vind ik op 'Hex' de zang minder overtuigend. Als de zang ingebed blijft in de muziek, haast als gefluister/gemompel, heb ik er geen problemen mee. Echter, op het moment dat de zanger zijn stem extra emotioneel stem aanzet, raak ik uit de betovering: mij is de zang op die momenten te pathetisch, te zeurderig. Het album wordt voor mij in tweeën gespleten door het storende 'Fingerspit', waarin met een soort golfbeweging een klagende zangpartij aanzwelt, om telkens afgebroken te worden door het afkappen van de gitaarpartij, waarna de zangpartij weer langzaam aanzwelt, etc. Moeilijk om uit te zitten. Zonde, want aan het einde van 'Eyes and Smiles' wordt de zang door een vocoderfilter gehaald, waardoor hij met de hardere zangpartij wél weet te overtuigen, doordat 'ie niet zo zeurderig klinkt. Dat de outro van voorganger 'Big Shot' mij te lang duurt helpt ook niet zo. Tekenend is daarnaast dat een andere favoriet van me, de afsluiter 'Pendelum Man', van zang verstoken blijft: de plaat wordt afgesloten met een prachtige, verstilde instrumental, die de kant van ambient opzoekt. Erg mooi slot.

De teksten zijn mij iets te emo (een greep: 'Educate myself 'till it hurts' en 'You don't know what it's like to be so shy'), maar soms wel beeldend, zoals in de vlucht van de stadswandeling in 'A Street Scene', waarbij voor de zanger de omgeving té emotioneel geladen is. Niettemin zijn de teksten voor mij op 'Hex' niet het belangrijkste element: als het goed is soes je tijdens het album toch al langzaam weg, en luister je niet al te aandachtig naar de tekst van de zangpartijen.

Al met al een mooie plaat, alhoewel de zang me van tijd tot tijd tegenstaat. Als wintertip geschikt voor de koude decembermaand. Niet echt een kerstplaat trouwens. Dank, hoi123!

O ja, mijn vader vond er geen reet aan.

3,7*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 16,5 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - niels94
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,53* - 10,6 / 03 / 03 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - AOVV
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Masimo
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van niels94
Prachtalbum, naar mijn mening. Erg knap hoe zulke kalme, serene muziek flink intens kan zijn. Maar op de teksten heb ik inderdaad nooit gelet. Misschien moet ik dat maar zo houden.

avatar van Masimo
Peste Noire - L'Ordure et L'Etat Pur' (2011) [niels94]

Ehhhh... Raar. 4*

...

Oke, zo makkelijk zal ik er niet vanaf komen (vervloekte Steven Wilson!), maar het is zeker niet een makkelijk album om te recenseren. Dank, Niels! 'L'Ordure et L'Etat Pur' van Peste Noire is een van de vaagste albums die ik heb gehoord: krijsende zangers en snoeiharde gitaren, maar dan afgewisseld met vreemde interludes en maffe samples. Als ik een omschrijving zou moeten geven, zou ik de muziek omschrijven als Tom Waits in een Halloweenmusical.

Tekstueel gezien lijkt het album vervolgens allemaal wat minder geinig. De albumtitel 'L'Ordure à l'Etat Pur' geeft al het een en ander weg: vuiligheid in de pure staat. De plaat is een uiting van extreem nationalistische denkbeelden met racistische ondertoon. Met het intro van 'Casse, Pêches, Fractures et Traditions' wordt gelijk al de toon gezet: 'Salut c'est Nous ! Les durs de France / Nourris au vin, au Cochonou / Les seuls toujours pas à genoux / Les gros chauvins bouffeurs d'ail rance...' Uit de teksten lijkt te blijken dat dit nationalisme voornamelijk gevoed wordt door de hun ogenschijnlijke 'vuiligheid' in hun pure staat, waarbij impliciet wordt verwezen naar de immigranten in Frankrijk: 'Courre vite coco, j'ai dégainé mon arbalète / Tu prendras la flèche dans la tête / Ou dans tes noix d'coco / Dare-dare rejoins les pays tropicaux / Ici pas d'place pour tes lascars / Parole de royco...'. Dat na deze uitspraken de voor Frankrijk symbolische haan kraait, moet dit statement vermoedelijk extra kracht bijzetten. Het album omschrijft ook een verkrachtingsscène in het tweede nummer. Of eerder een aanklacht daartegen, door de engelachtige stem die ons erop wijst dat seksuele mishandeling te vaak voorkomt. Ik denk dat het te raden valt door wie die verkrachtingsscène wordt opgevoerd. Daarnaast bevat het album veel kritiek op huidige Republiek Frankrijk, zoals in het slotnummer, waar de republiek, samen met MTV en Big Brother, opgenomen wordt in een lijst met enge ziektes.

Zonder vervolgens al te diep op de teksten in te gaan, kunnen we wel spreken van behoorlijk extreme thematiek, maar (zo probeer ik er een draai aan te geven) de muziek is zó hyperbolisch opgevoerd, dat deze zichzelf op ironische wijze belachelijk lijkt te maken. Op meerdere vlakken zou een parallel getrokken kunnen worden met Mr. Bungles 'California': niet alleen is de muziek even knotsgek en fragmentarisch, ook California's veramerikaniseerde reclamemuziek lijkt door de overdreven uitvoering een parodie op zichzelf te zijn. Zou eenzelfde ommekeer van kritiek niet ook op Peste Noire van toepassing kunnen zijn? De krijsende zanger, samen met de onsamenhangende en vreemde stijlwisselingen van de muziek, lijkt niet helemaal serieus te nemen. (In plaats van 'opgevoerd' schreef ik hiervoor trouwens per ongeluk 'opgeboerd'. Dit is een van de unieke momenten dat dit foutje ook gepast was geweest: niet alleen het laden (en lossen) van verschillende pistolen en het klinken van zweepslagen, maar ook een drietal luid klinkende boeren kunnen aan het vreemde instrumentarium worden toegevoegd.)

Nou ja, laten we wel wezen: hoewel de muziek behoorlijk verweven lijkt te zijn met de teksten, is de muziek maf (en mijn Frans niet goed) genoeg om ervan te kunnen abstraheren, of iig aan eigen interpretatie te onderwerpen. Gelukkig heb je als luisteraar de macht in handen om je eigen draai aan je luisterbeurt te geven.

Muzikaal is het album in ieder geval knotsgek en erg origineel. Het zorgt door de constante afwisseling van sfeer en tempo ervoor dat je gedurende een uur(!) geboeid kan blijven. Dit onder meer door alle verschillende zangstijlen (van krijsend tot schreeuwend tot zingend tot spoken word), en de gevarieerde instrumentatie, zoals de random computerbeat die aan het einde van het tweede lied komt opzetten, de onverwachte akoestische gitaar hier en daar, en de accordeon, een instrument waarvan ik nooit had verwacht deze in op een metalplaat tegen te komen. Ook de al genoemde samples zorgen voor een vreemde luisterervaring.

Iets minder relevant: dit is de eerste keer dat een album me heeft doen denken aan een computerspelletje. Het album deed me als niet al te doorwinterd gamer wel degelijk aan een spelletje denken: in Half-Life (1 of 2, vergeten) kom je in een soort spookstadje terecht, waar mensen door vreemde, kruipende schepseltjes die zich op hun hoofd hebben genesteld in zombies zijn veranderd. Hun hoofden leken door die wezentjes een beetje op pompoenen (weer die halloweenthematiek), wat ervoor zorgde dat een van de spannendste, donkerste gedeeltes van het spel werd opgeleukt door waggelende, ietwat belachelijke halloweenzombies, waar je overigens wel degelijk voor moest oppassen. De muziek van Peste Noire zou hiervoor een geschikte soundtrack zijn geweest. Afijn, doe hiermee wat je wil.

Nou ja, om veel geleuter even samen te vatten: de extreme thematiek lijkt in eerste instantie een beetje iffy te zijn, maar met enige fantasie valt hieraan een draai te geven, of in ieder geval van te abstraheren door de nadruk op de knotsgekke instrumentatie. Het blijft hoe dan ook een van de meest originele albums die ik het afgelopen jaar heb gehoord. 4*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 16,5 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - niels94
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,53* - 10,6 / 03 / 03 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - AOVV
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Masimo
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van niels94
niels94 schreef:
...op de teksten heb ik inderdaad nooit gelet. Misschien moet ik dat maar zo houden.




Mooie bespreking verder. Kan me er goed in vinden. Een knotsgek blackmetalfestijn.

avatar van Masimo
niels94 schreef:
...op de teksten heb ik inderdaad nooit gelet. Misschien moet ik dat maar zo houden.

avatar van Masimo
Jan Dukes de Grey - Mice and Rats in the Loft (1971) [Misterfool]

Ook Misterfool tipte mij een vreemd album: vinden jullie mij maar een vreemde snuiter, of juist niet vreemd genoeg? Ditmaal geen vreemde halloweenmusicalmetal, maar prog/psych-folk uit het Verenigd Koninkrijk. Hoewel ik veel naar folk luister, heb ik dit specifieke subgenre nog niet echt uitgediept. Ik ken verder enkel Comus, maar dat is wat folkloristischer en mysterieuzer dan Jan Dukes de Grey, en valt wat mij betreft niet helemaal te vergelijken.

Op het album zijn popmelodieën te horen (zoals 'Sunshine Symphony' met het 'Sunshine'-gedeelte eigenlijk gewoon een popliedje is). Deze worden echter steeds onderbroken door een vreemd gitaarintermezzo, een vioolpartijtje tussendoor of juist een rustig fluitstuk, om vervolgens uit te monden in classic rock, dat dan weer wordt verweven met jazzy blazers. Een ander voorbeeld kan je vinden rond minuut 26, waar een donker en spannend doomrockstuk wordt opgevolgd door een soort raga op gitaar. Een minuut later luisteren we vervolgens naar een vreemde mars. Deze momenten dienen voornamelijk als tussenstukken voor de lang uitgesponnen nummers (zo duurt het openingsnummer 18 minuten). Je hoeft je in ieder geval niet te vervelen. Geen pijl op de trekken, eigenlijk. Er valt zelfs een klarinet vervormd met een wah-pedaal te horen. Echt.

De zanger vind ik af en toe wat te potsierlijk. Zijn stem is niet overtuigend genoeg om te boeien. De vibrato vind ik te aangezet, en vooral de stukken waarin hij als een vocaal minder onderlegde versie van Robbie Basho/Tim Buckley van een lage toon naar een hoge toon (of andersom) werkt, en daarbij zijn stem aanzet, vind ik niet zo mooi. De zangmelodieën zijn daarbij niet memorabel genoeg om op zichzelf te staan. Exemplarisch daarvoor vind ik de samenzang tijdens het duet met de vrouw, met daarbij de terugkerende fluit, een gedeelte dat ik echt wel een beetje suf vind klinken.

Niet een voltreffer, maar door de vreemde muzikale escapades wel degelijk interessant. Wel vind ik dat ze soms (hoewel dit soms wel zijn charme heeft) wat als los zand zijn: soms lijkt het een beetje op een experimentele jamsessie. Afijn, ook Misterfool moet ik bedanken voor het tippen van een album waar ik anders nooit naar had geluisterd. Dat blijft het leuke van dit spelletje.

3,3*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 16,5 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - niels94
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,48* - 13,9 / 04 / 02 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - Masimo
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van AOVV
De vierde tip, en weer een erg goeie, van niels94 ditmaal. Ik mag en kan niet klagen!

Niels raadde me het album Absence van Dälek aan, een hiphopgroep uit de Verenigde Staten. En niet zomaar een hiphopgroep, laat dat duidelijk zijn! Dit album is namelijk erg intrigerend, duister en meeslepend. Ik heb het nu een viertal keer beluisterd, en dat is nog lang niet genoeg om het te doorgronden. Het instrumentale aspect is al zo interessant dat ik niet eens grondig naar de teksten heb geluisterd. Maar titels als Culture for Dollars, Eyes to Form Shadows en Opiate the Masses spreken boekdelen, denk ik.

Op de albumpagina van Absence staat Avant-Garde als tweede genre, maar dat kan mijns inziens beter vervangen worden door Rock of zelfs Metal, want de groep hakt er ook op dat vlak stevig in. Qua sfeerzetting kan bovendien menig rock- en/of metalcollectief hier een flinke punt aan zuigen. Als luisteraar wordt je waarlijk ondergedompeld en ga je helemaal mee in de ellendige dystopie (wat een knappe albumhoes ook).

Inhoudelijk zal hier vast nog veel meer over te zeggen zijn, maar ik ga me in eerste instantie bescheiden houden en besluiten met complimentjes aan Niels voor z'n erg boeiende tip!

Kudos!

4,3*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 16,5 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,48* - 13,9 / 04 / 02 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,98* - 15,9 / 04 / 02 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - Masimo
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van Masimo
Dissection - The Somberlain (1993) [AOVV]

Het is zeker niet de eerste keer dat ik van AOVV een metalplaat getipt heb gekregen. Niettemin zorgt hij er wel voor dat hij mij verschillende subgenres laat horen, waardoor het telkens weer afwachten is in hoeverre een plaat bevalt. En hoewel hij zeker een paar voltreffers heeft getipt, was The Somberlain van Dissection helaas niet helemaal mijn ding. Mijn metalvocabulaire is nog niet toereikend genoeg om precies te verwoorden waardoor dit komt, maar ik zal een poging wagen om de problemen die ik met deze plaat heb uiteen te zetten.

Op The Somberlain hebben we te maken met melodische death metal, gemaakt door een stel redelijk occulte Zweden, tijdens het maken van dit album trouwens nog vrij jong (~18). De muziek bestaat hoofdzakelijk uit behoorlijk intense gitaarriffs, soms log en zwaar, soms in rap tempo gespeeld, daarbij aangemoedigd door een jachtige kickdrum. Daaroverheen schreeuwt een boze of emotionele man de longen uit zijn lijf. Dit klinkt als een standaard metalrecept, maar er is wel degelijk iets opvallends op dit album te horen: de rustige interludes op akoestische gitaar zijn op zijn minst opvallend, als een soort voorbode van de volgende storm die ons weer omver zal komen blazen.

Op zich is dat geen verkeerd recept, ware het niet dat bepaalde aspecten van de muziek niet mij niet bevallen. De zang vind ik te eenvormig, en mist mijns inziens dynamiek om interessant te blijven. Er is vrij weinig wisseling van schreeuwmelodie of volume, alsof hij zijn keel op één bepaalde manier kan openzetten. Ik heb het gevoel dat dit best een genregebonden manier van zingen kan zijn? Ik hou er in ieder geval niet van. Ik kan door die uniformiteit de zanger moeilijk peilen, en hoor bijvoorbeeld niet of hij verschillende ideeën of emoties over wil brengen. Daardoor verwordt iets dat hoogstwaarschijnlijk emotie zou moeten uitbeelden, tot iets neutraals, iets dat je wegfiltert, niet meer actief naar luistert, of in ieder geval iets waar ik geen voeling mee heb. Zangpartijen zijn inwisselbaar, en daardoor de liedjes ook een beetje. Trouwens, de paar keren dat van de zanger van zijn basisschreeuw afweek, overtuigde hij me daar ook niet echt mee: de hoge uithalen in 'Black Horizons' vind ik bijvoorbeeld te kitsch.

De gitaren en drums zijn kundig en strak ingespeeld, maar doen me daardoor niet veel. Te strak? Te bedacht? De muziek wordt daar een beetje klinisch van. De spierbalriffs zijn misschien wel overtuigend en krachtig ingespeeld, maar zijn, in ieder geval voor mijn ongeoefend metaloor, niet memorabel genoeg om te blijven hangen. Geen oorwurmriffjes, geen onverwachte volumeuitbarsting... Dit zou ruimte kunnen bieden aan de zang, maar die laat helaas na de glansrol op zich te nemen. Het enige moment waarop overtuigend sfeerverandering wordt bewerkstelligd, is tijdens de akoestische gitaarintermezzo's, die een interessante en welkome afwisseling bieden. Die rustigere tussenstukken worden helaas niet uitgebouwd en met de hardere stukken verweven, maar simpelweg weer opgevolgd door een daarvan ogenschijnlijk losstaande knalriff. Er is daardoor geen sprake van onderlinge communicatie tussen die verschillende onderdelen. Dat is wat mij betreft een gemiste kans. Er is wel sprake van tempowisselingen, maar niet binnen de gitaarstukken zelf: vooral plotse tempowisseling, die loodrecht op het voorgaande stuk staat, en bijvoorbeeld niet zorgvuldig wordt opgebouwd. Nu weer tempo 1, dan weer tempo 2, en dan tempo 3, dan weer tempo 1, dan weer tempo 2, dan weer tempo 3, en eigenlijk zo het hele album door. Ik vraag me dan wel af of dit in andere muziek anders is, en volgens mij is hier in andere genres net zo goed sprake van, maar op de een of andere manier stoort het me bij deze metal. Alsof er verschillende riffstanden zijn die willekeurig machinaal aan- en uitgezet kunnen worden, als op een ventilator. Ik kan het niet echt naar eigen tevredenheid uitleggen, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik probeer te verwoorden.

Samengevat: in mijn oren klinkt deze melodic death metal iets te eenvormig, en zijn de partijen van zowel zang als instrumentatie inwisselbaar. Het was tof geweest als ze iets meer met opbouw hadden gewerkt, of in ieder geval de stijlwisseling met de akoestische gedeeltes meer hadden uitgediept, en beter hadden laten samenvloeien met de hardere gedeeltes.

Niettemin wil ik AOVV bedanken voor zijn onvermoeibare enthousiasme om mij de metalwereld in te lokken. Dit waardeer ik absoluut, en ik herinner hem graag aan het feit dat tegenover een misser als deze zeker eerdere voltreffers staan!

2,0*


De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,48* - 13,9 / 04 / 02 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,98* - 15,9 / 04 / 02 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan


avatar van niels94
Je hoort zijn emoties niet? Volgens mij zijn die als volgt: 'PIJN! PIIIIJJJJN! WAT EEN KOU, MIJN HANDEN DOEN PIIJJN!'.

Heel fijn dat Dälek bevalt, Nick! Ze hebben meer toffe platen. Het werk hiervoor is muzikaal wat gevarieerder, niet louter noise. Is daardoor wat minder hard, af en toe misschien ook minder intens, maar de eerste EP, met af en toe flink trippy muziek en enkele lange nummers, is misschien wel mijn favoriet.

avatar van Masimo
niels94 schreef:
Je hoort zijn emoties niet? Volgens mij zijn die als volgt: 'PIJN! PIIIIJJJJN! WAT EEN KOU, MIJN HANDEN DOEN PIIJJN!'.
Ik bedoel eerder dat ik geen 'emotielagen' hoor: elk geschreeuwde woord is hetzelfde waard. Lastig om uit te leggen wat me nou niet bevalt aan Dissection, maar bv wel weer aan Alkerdeel (een eerdere tip van AOVV), waar de zang óók eenvormig is, maar binnen schreeuwen er genoeg schreeuwvariatie bestaat (en als dat niet zo is, dat dan de muziek daarvoor zorgt). Net een andere klank, of een ander volume. Bij Dissection heb je wellicht ook verschil in volume, maar daar heb ik het gevoel dat hij zijn stem echt in een bepaalde metalstand zet, waardoor de menselijkheid van de schreeuw verloren gaat.

Ik ben zelf ook nog niet helemaal overtuigd van mijn argumentatie, maar heb het gevoel dat 't 'm daarin zit.

avatar van niels94
O, ik snap wel wat je bedoelt, vind het vrij helder beschreven. Het zijn vrij monotone krijsen (althans, ik ken een andere plaat van Dissection) dus daar zal niet iedereen wat aan vinden. Geldt voor wel meer metalalbums.

avatar van AOVV
De voorlaatste tip die ik bespreek, is een opgave waarvoor Misterfool me stelde. En een opgave is het, hoor. Alsmede een beproeving.

Heresy is een ambient-album van Lustmord, het alter ego van de Welshman Brian Williams. Een klassieker in het genre, volgens sommigen (of velen?), en ik kan er na enkele luisterbeurten wel inkomen. Dit klinkt angstaanjagend, griezelig, spooky, onbestemd... Moet ik nog meer adjectieven opnoemen?

Heresy is een album van een dik uur, bestaande uit zes delen, en bevat opnames die Williams maakte tussen 1987 en 1989 uit o.a. oude crypten, catacomben en mijnen. Of dit muziek is, zou een discussiepunt kunnen zijn, maar een belevenis is het zeer zeker. De koude rillingen bekruipen me niet zelden tijdens het luisteren, maar jammer genoeg doet het me op sommige momenten dan weer helemaal niets. De intensiteit is aanwezig maar de sfeerzetting werkt naar mijn gevoel niet helemaal (of beter: niet altijd). Voor mij is het dan ook een dubbeltje op z'n kant.

Heresy kan je als één lang stuk van een uur beluisteren, maar de opdeling heeft toch z'n belang. het openingsstuk moet de toon zetten, en doet dat ook op erg intense wijze, waardoor je als luisteraar meteen wordt meegezogen. Dat heeft Williams erg goed gefabriceerd. In het middenstuk beleef ik enkele mindere momenten (het is vooral daar waar de plaat me even loslaat), maar de finale is wel weer erg de moeite, en weet me helemaal mee te slepen. In het laatste stuk evoceert een duister klinkende stem een tijdlang steeds hetzelfde mantra, maar ik kan niet ontcijferen wat dat mantra precies is, en vind er ook niet meteen iets over terug. Weet jij het misschien, Misterfool?

Tot slot nog een complimentje voor het artwork. De hoesafbeelding weerspiegelt de muziek, met z'n apocalyptische dreiging. Een desolaat, gitzwart en deprimerend landschap, met onderaan de Wanhoop; een aantal mensenlichamen die zich ofwel proberen te redden, of de brui er reeds aan gegeven hebben. Het vergezicht doet me ook wel wat denken aan Mordor.

3,3*

De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,44* - 17,2 / 05 / 01 - Misterfool
3,42* - 13,7 / 04 / 02 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,84* - 19,2 / 05 / 01 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

Misterfool
AOVV schreef:
, maar de finale is wel weer erg de moeite, en weet me helemaal mee te slepen. In het laatste stuk evoceert een duister klinkende stem een tijdlang steeds hetzelfde mantra, maar ik kan niet ontcijferen wat dat mantra precies is, en vind er ook niet meteen iets over terug.

Nooit over nagedacht eigenlijk. Heb het album zelf twee à drie maal beluisterd en vond het steeds een mooie cult'achtige conclusie. Alsof een groep satanisten het einde van de wereld inluidt. Verder zocht ik er niet zo veel achter.

avatar van AOVV
Misterfool schreef:
(quote)

...en vond het steeds een mooie cult'achtige conclusie. Alsof een groep satanisten het einde van de wereld inluidt.


Zo is het, inderdaad. Afijn, ambient kan ik zeker velen, dus nog 'ns bedankt voor de tip!

avatar van niels94
Maar lieve mensen. Met name kobe bryant fan. Zullen we dit wel even afmaken? Zo moeilijk is dat ook weer niet.

Nu trouwens echt benieuwd naar die recensie van de nieuwe Steven Wilson.

avatar van Masimo
Aye, ik zal mijn laatste recensie vandaag of morgen plaatsen. Die Wilson moet ik nog draaien, dus dat zal nog even duren.

avatar van kobe bryant fan
niels94 schreef:
Maar lieve mensen. Met name kobe bryant fan. Zullen we dit wel even afmaken? Zo moeilijk is dat ook weer niet.

Nu trouwens echt benieuwd naar die recensie van de nieuwe Steven Wilson.


Hey, sorry inderdaad! Ik begin er vanaf volgende week weer aan. Laatste twee weken gewoon amper thuis geweest, dus ook geen tijd voor kunnen maken.

avatar van AOVV
Masimo schreef:
Aye, ik zal mijn laatste recensie vandaag of morgen plaatsen. Die Wilson moet ik nog draaien, dus dat zal nog even duren.


Neem er de tijd voor. Het is overigens een aanrader, om de nieuwe écht te kunnen doorgronden, eerst al zijn eerdere platen te beluisteren.

avatar van Masimo
Ik krijg nu op zowel mobiel als computer reclame voor zijn optreden in de AFAS Live. Man. Cannot. Evade.

avatar van Masimo
The Tragically Hip - Fully Completely (1992) [chartsmaster]

Recent overleed Gordon Downie aan kanker. Mogelijk greep chartsmaster het overlijden van de zanger van Tragically Hip aan om, in de vorm van een tip, de band te eren door hun werk onder aandacht te brengen bij (ik gok) een jongere onwetende. Het blijft lastig om in retroperspectief een recensie te schrijven over een band waarvan een belangrijk lid de muziekwereld recentelijk is ontvallen. Misschien dat dit gegeven iets meer nadruk legt op de persoonlijke kant van Fully Completely?

Als geheel lijkt het album een ode aan Tragically Hips thuisbasis Canada, met meerdere referenties naar het land: zo zingt Downie oa over 'the hundreth meridian > jawel, over de grote vlaktes tussen Amerika en Canada, wordt Canadees schrijver Hugh MacLennan geciteerd in de openingstrack, of wordt over de Canadese ijshockeyspeler Bill Barilko gezongen. Ik ben echter geen Canadees, waardoor de meeste referenties me zullen ontgaan, en binnen die context ook emotioneel aan me voorbij gaan. De teksten zijn gelukkig gelaagd. Het is niet moeilijk om de nadruk te leggen op een andere laag in de teksten: de persoonlijke. In 'Courage' zingt Downie over de moed die dikwijls in je leven ontbeert om te doen wat je wil, en de wrok die je ten gevolg van die angst als last moet dragen, of de in 'Lionized' gebrachte ode aan de imperfectie ten faveure van het neppe optreden ten tonele van de media/showbizz. Dit zijn vrij universele verhalen, die gelukkig bij een niet-Canadees luisteraar ook wortel kunnen schieten.

Downie heeft daarbij een stem die me wel ligt: een beetje zeurderig met een kenmerkende vibrato. Af en toe doet zijn stem me een beetje denken aan Gary Louis van The Jayhawks, misschien komt het door de samenzang die soms op het album komt opsteken. Alhoewel dat veel meer roots en zeker wat zoeter is dan dit. Niet mijn sterkst onderbouwde associatie ooit, maar dat ik per ongeluk telkens The Jayhawks in Spotify tikte moet toch wel iets zeggen. Soms doet het ook wat aan een band als R.E.M. denken. Hij weet zijn teksten iig overtuigend te brengen, en weet zowel op rustigere nummers als op hardere nummers staande te houden.

Iets minder enthousiast ben ik over de begeleiding, die mij iets te rechttoe-rechtaan is. Het gitaargeluid is mij iets te clean, en de riffjes en melodietjes iets te simpel (bv Fifty Mission). Te degelijk, en daardoor een beetje gezichtsloos. Het is duidelijk dat zanger Dowie de band kleurt en karakter geeft, de muzikale begeleiding is echter dat betreft minder uniek of origineel, en zou ik zonder Downie niet als Tragically Hip kunnen herkennen. Zelf zou ik wel benieuwd zijn naar iets minder standaardrockgeorienteerde platen, en ben ik wel benieuwd naar platen die bijv. meer de rootskant op gaan, of de stem van Downie nog centraler zetten.

Ik heb trouwens alle platen nog een paar keer met kerst gedraaid, en deze het meeste. De plaat bewees dat muziekwaardering en setting zeker met elkaar verbonden zijn: thuis vond ik de plaat degelijk maar niet overtuigend, terwij bij mijn ouders (thuis-thuis) de plaat een stuk beter viel. Misschien hielp het dat ik mijn vader telkens uit de keuken 'Hé! Tragically Hip! Dit is hun beste plaat!' hoorde roepen, waardoor je met andere oren naar een plaat gaat luisteren.

Al met al een prima plaat, waarbij vooral de zanger me weet te boeien. Openingstrack 'Courage' zal zeker blijven hangen. De band wat minder. Daarom zou ik ook wel benieuwd zijn naar andere platen van Downie, waarbij muzikaal minder een classicrockkoers gevaren wordt. Niet niet ineens een van mijn favoriete bands, maar ik vond het zeker een leuke tip.

3,3*

De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,76* - 11,3 / 03 / 03 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,44* - 17,2 / 05 / 01 - Misterfool
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,84* - 19,2 / 05 / 01 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,38* - 20,3 / 06 / 00 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van Masimo
Klaar!

https://78.media.tumblr.com/tumblr_lqz7qqr0kg1qhp8tjo1_250.gif

4* Peste Noire - L'Ordure à l'État Pur (2011) [niels94]
4* Trash Kit - Confidence [kobe bryant fan]
3,7* Bark Psychosis - Hex [hoi123]
3,3* Jan Dukes de Grey - Mice and Rats in the Loft (1970) [Misterfool]
3,3* The Tragically Hip - Fully Completely (1992) [chartsmaster]
2,0* Dissection - The Somberlain (1993) [AOVV]

avatar van AOVV
De laatste tip is er eentje van hoi123, en die heb ik tot laatst laten liggen, omdat ie het minst in m'n straatje zou moeten liggen. Het gaat om het gevierde (als ik naar het aantal stemmen gecombineerd met het gemiddelde kijk, althans) channel ORANGE van Frank Ocean.

Van deze beste man had ik op de radio al wel 'ns wat horen passeren, maar mijn aandacht grijpen deed het niet, laat staan een blijvende indruk wekken. Dankzij dit topic werd ik echter gedwongen er mijn oor wat beter voor in te spannen, en ben ik aardig verrast. De naam Frank Ocean zei me in elk geval wel iets, ik ken 'm - als ik me niet vergis - van Odd Future?

Nu, bij het album staat als genreduiding R&B, maar bovenal is dit een erg prettig popalbum met, naast R&B, ook aardig wat soul- en hip-hopinvloeden. Zo doet Ocean's maatje Earl Sweatshirt mee op het stemmige Super Rich Kids, en horen we André 3000 (van OutKast) terug op Pink Matter, één van de kroonjuwelen op dit album.

De sleuteltrack lijkt me Pyramids te zijn; een nummer van bijna tien minuten dat begeesterd van begin tot eind en ook een erg knappe, intelligente songtekst heeft. Dat is niet het enige nummer met een goeie tekst, overigens. Ook op o.a. het op de bekende, gelijknamige film gebaseerde Forrest Gump is in dat opzicht erg fraai.

De korte tussenstukjes geven, buiten wat sfeer, niet veel extra, maar tussen de dertien "volwaardige" songs is heel wat moois te vinden. Naast de reeds eerder genoemde tracks wil ik ook Sierra Leone, Crack Rock en Lost zeker niet vergeten te vermelden. Vooral die laatste klinkt heerlijk lichtvoetig en catchy, maar als je de tekst dan gaat opzoeken, is het wat grimmiger dan je denkt.

En zo is het wel met meer songs op dit album het geval, want ik vind channel ORANGE vooral een heerlijke ontspanplaat waarop je een uurtje wordt ondergedompeld in de fraai neergezette sfeercocon die Ocean creëert.

3,8*

De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,44* - 17,2 / 05 / 01 - Misterfool
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - chartsmaster


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,83* - 23,0 / 06 / 00 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - hoi123
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,38* - 20,3 / 06 / 00 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van AOVV
Zo heb ik ook al m'n tips meermaals beluisterd en uiteindelijk beoordeeld, met volgende eindstand:

1. Simon Joyner - Out Into the Snow (Masimo) 4,6*
2. Dälek - Absence (niels94) 4,3*
3. Frank Ocean - channel ORANGE (hoi123) 3,8*
4. Colin Stetson - All This I Do for Glory (kobe bryant fan) 3,8*
5. Lustmord - Heresy (Misterfool) 3,3*
6. The Rave-Ups - The Book of Your Regrets (chartsmaster) 3,2*

Bedankt voor de tips, ik heb weer een paar (letterlijk) pareltjes ontdekt.

avatar van hoi123
Beetje laat, omdat de laatste twee tips die ik heb gekregen gewoon erg moeilijke tips waren. Mijn excuses voor het wachten!

B12 - Electro-Soma, tip van Misterfool, krijgt een 2,4.
Ik ben de laatste tijd wat meer in de elektronische (dance-)muziek aan het duiken, en het is een avontuur dat me meer en meer bevalt. Ik sta bovendien regelmatig versteld van hoe weinig verouderd dance van soms wel dertig jaar geleden klinkt (Kasso - Walkman is nog steeds het beste voorbeeld hiervan). Ik was dan ook blij met de tip van Misterfool, omdat oude techno een hoekje was dat ik nog minder had verkend, terwijl moderne techno juist wel ongelooflijk lekker valt bij mij. Ik weet nu niet of dat niet mijn hoekje van muziek is, of of het alleen dit album is dat me niet bevalt. Het geluid doet me een beetje denken aan de eerste Selected Ambient Works van Aphex Twin en daar wringt het hem meteen ook: dat album bestaat, ondanks een paar prachtige nummers, voornamelijk uit wat vlakke midtempojams die niet echt uitblinken qua sfeer, emotie of opzwependheid. Electro-Soma lijdt aan hetzelfde euvel: op misschien Hall of Mirrors na hoor ik vooral wat verouderde synths en niet echt spannende ritmes, waarbij er bovendien jammer genoeg qua melodie ook niet bepaald veel te bieden valt. Ik heb mezelf de afgelopen maanden constant moeten dwingen om dit album op te zetten, en als ik het dan deed moest ik iedere keer weer m'n best doen om niet wat melodieuzers/sfeervollers/opzwependers op te zetten in hetzelfde genre. Jammer genoeg dus geen grote liefde tussen B12 en mij, al ben ik erg blij met een tip uit dit genre!

De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Masimo
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - chartsmaster
3,27* - 19,6 / 06 / 00 - Misterfool


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,83* - 23,0 / 06 / 00 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,44* - 17,2 / 05 / 01 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 00 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

avatar van hoi123
Tuk - Shallow Water Blackout, tip van Masimo, krijgt een 3,1*.

Om eerlijk te zijn had ik aanvankelijk nog veel meer moeite om mezelf ertoe te krijgen om dit album af te luisteren dan het album van B12. Dat komt omdat de muziek van dit Belgische duo (?) nog stukken minder melodieus is dan de jaren '90 techno van B12. Er wordt extreem veel geknipt en geplakt (ik kan de officiële term ervoor even niet voor de geest halen), op een manier die inderdaad veel doet denken aan Fennesz. Dat werkt vaak zo desoriënterend dat het de irritatiegrens kan bereiken - met het middenstuk van een nummer als Mental maak je me echt niet blij - maar zodra de nummers iets gestructureerder worden, heeft het juist wel toegevoegde waarde. Vooral bij de opener en Rock and Roll Dreams Come Through werkt het feit dat je vaak de maat nét niet kan meetikken vanwege een of andere gekke pauze hier en daar vrij goed, en deze twee zijn dan ook regelmatig nog los voorbij gekomen. Toch merk ik ook hier, zelfs na een paar maanden m'n best doen, dat een heel album me vaak doet verlangen naar iets anders. Toch een intrigerende tip, dus bedankt, Tomas!

De tipperbeoordeling:

4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
3,82* - 19,1 / 05 / 01 - Masimo
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - AOVV
3,58* - 17,9 / 05 / 01 - kobe bryant fan
3,40* - 17,0 / 05 / 01 - chartsmaster
3,27* - 19,6 / 06 / 00 - Misterfool


De gebruikerbeoordeling:

4,18* - 16,7 / 04 / 02 - chartsmaster
3,83* - 23,0 / 06 / 00 - AOVV
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Misterfool
3,58* - 21,5 / 06 / 00 - niels94
3,38* - 20,3 / 06 / 00 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 00 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan

Gast
geplaatst: vandaag om 06:36 uur

geplaatst: vandaag om 06:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.