Barney Rubble, Cervantes, hoi123, Johnny Marr, Koenr, niels94

Heren, wat mij betreft trappen we de volgende editie alvast af met zijn zevenen, bennerd kan deze week altijd nog aanhaken mocht hij dat willen. De regels zullen al wel bekend zijn, maar voor het gemak: Je tipt elke andere deelnemer één album. Top 10's en stemmen van de betreffende user kunnen gebruikt worden om dat ene onbeluisterde pareltje te vinden.

Stuur je album-tip in een PM naar de user, zodat diegene aan kan geven of hij een album al kent of niet. Zodra alle tips de deur uit zijn, stuur dan een overzicht van al je uitgedeelde tips naar mij, dan maak ik er een totaalplaatje van.

De vorige editie werden de deadlines op een week na bijna gehaald, dus ik verwacht nu dat we de deadline helemaal lachend halen. 8 weken voor 6 (of 7) tips, dat moet haalbaar zijn.

Het tijdspad:
Deadline voor elkaar tips sturen: Zondag 3 mei 20:00
Deadline voor luisteren/becijferen/recenseren: Zondag 5 juli 20:00


De tipperbeoordeling:

0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

De gebruikerbeoordeling:

0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Kom maar door met die damn fine cup of tips
https://media.giphy.com/media/Vo6xlTxdhpAoU/200.gif

zo, mijn eigen tips zijn de deur uit en het eerste overzichtslijstje is ook al binnen. Koen komt een selectie tips gevuld met exotische obscuriteit en waarvan ik welgeteld één artiestennaam zelf kende.

Het schiet al op met de tips! vergeten jullie niet een overzicht naar mij te PM'n als alle tips de deur uit zijn? muchos gracias

Alle tips zijn binnen, ruim voor de deadline. Dat is weer veel belovend voor de rest van de deadlines. Weer een behoorlijk gevarieerd gezelschap aan tips, van 1964 to 2020. Zowel genre- als grensoverschrijdend. Ik kijk weer erg uit naar ieders schrijfsels! Veel luisterplezier heren!

Deadline voor luisteren/becijferen/recenseren: Zondag 5 juli 20:00

aerobag
Albert Ayler Trio - Spiritual Unity (1964) [niels94]
Amenra - Mass IIII (2008) [johnny marr]
Diane Cluck - Oh Vanille (2003) [hoi123]
Isildurs Bane & Peter Hammill - In Amazonia (2019) [cervantes]
Steve Reich, Kronos Quartet & Pat Metheny - Different Trains / Electric Counterpoint (1989) [barney rubble]
Urban Sax - Urban Sax (1977) [koenr]

Barney Rubble
Daughters - You Won't Get What You Want (2018) [hoi123]
Deathspell Omega - Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007) [niels94]
Kauan - Sorni Nai (2015) [cervantes]
Open Mike Eagle - Brick Body Kids Still Daydream (2017) [aerobag]
Scorch Trio - Luggumt (2004) [koenr]
The Ocean - Precambrian (2007) [johnny marr]

Cervantes
Dan Lao - 思維扭曲的行動體 (2018) [koenr]
Horse Lords - The Common Task (2020) [hoi123]
Lula Côrtes e Zé Ramalho - Paebiru (1975) [aerobag]
Miles Davis - Tutu (1986) [johnny marr]
The Plastic People of the Universe - Jak Bude Po Smrti (1998) [niels94]
Twice a Man - From a Northern Shore (1984) [barney rubble]

hoi123
Edan - Beauty and the Beat (2005) [niels94]
Jay Electronica - Act I: Eternal Sunshine (The Pledge) (2007) [cervantes]
Jan Swerts - Schaduwland (2016) [johnny marr]
Loscil - Equivalents (2019) [barney rubble]
Mountain Goats - Tallahassee (2002) [aerobag]
Tetê Espíndola - Pássaros na Garganta (1982) [koenr]

Johnny Marr
Liars - Drum's Not Dead (2005) [hoi123]
McLusky - Mclusky Do Dallas (2002) [aerobag]
Grouper - A I A : Alien Observer (2011) [koenr]
Radio Birdman - Radios Appear (1977) [cervantes]
Set Fire to Flames - Sings Reign Rebuilder (2001) [barney rubble]
Wipers - Youth of America (1981) [niels94]

Koenr
Alva Noto - Xerrox Vol.1 (2007) [hoi123]
Iva Bittová & Vladimír Václavek - Bílé Inferno (1997) [aerobag]
Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen (2011) [niels94]
Oren Ambarchi - Live Knots (2015) [barney rubble]
The Future Eve featuring Robert Wyatt - KiTsuNe / Brian the Fox (2019) [cervantes]
Uncle Tupelo - Anodyne (1993) [johnny marr]

niels94
Adrian Younge & Ghostface Killah - Twelve Reasons to Die II (2015) [johnny marr]
Akiko Yano - Japanese Girl (1976) [koenr]
Ichiko Aoba - 0 (2013) [hoi123]
Justice System - Rooftop Soundcheck (1994) [cervantes]
Techno Animal - Brotherhood of the Bomb (2001) [aerobag]
Thy Catafalque - Rengeteg (2011) [barney rubble]

Ho ho, Johnny Marr die ff losjes Amenra en Jan Swerts tipt

Mooi lijstje namen hoor. Ik zie een aantal platen staan die ik zelf ook even mee ga luisteren de komende maand.

Ik kreeg van Koen de melding dat jullie hem als groentje in dit topic pesten met lange albums. Een korte analyse laat zien dat hij helemaal gelijk heeft. Nu ben ik de grootste pestkop, want ik heb hem iets van 77 minuten getipt. Alleen Johnny maakt het nog bonter door Barney iets van 84 minuten in de schoenen te schuiven.
Dit valt overigens allemaal in het niet met Cervantes die Hoi123 vorige editie een tip gaf van ruim 2,5 uur. Cervantes voelde zich schuldig, want compenseert hoi123 nu met een rap-verzamelaar van slechts 10 minuten. Ondergetekende verdenken jullie helemaal op het hebben van een korte spanningsboog.

Koenr - 369:21
Barney Rubble - 317:40
Niels94 - 304:19
Cervantes - 297:37
Johnny Marr - 266:01
Hoi123 - 246:19
Aerobag - 238:36

Korte aandachtsspanne weet ik niet, maar je hebt duidelijk genoeg tijd voor lange albums.

Albert Ayler - Spiritual Unity
Getipt door: niels94
Genre: Free Jazz

Voordat Niels94 mij dit album tipte, had ik hem zo’n 10 jaar geleden denk ik wel eens gehoord. Vermoedelijk had ik hem uit een toplijstje ergens opgedoken, het eerste nummer gedraaid en gedacht: ‘Wacht even, dit klinkt dit niet als A Love Supreme’. Om vervolgens mijn kop weer in het zand te steken wat Free Jazz betreft. Nu 10 jaar later ben ik nog absoluut geen jazz-connaisseur, maar wel een immer groeiend liefhebber. Een interessante tip dus en tevens een confrontatie met mijzelf, om te kijken hou het album mij nu gaat bevallen.

Wat ik wel weet, is dat dit een mijlpaal is gebleken voor de vermeende vormen waar Jazz in gegoten kan worden. Zoals dit artikel mooi schrijft: Het was niet de eerste Free Jazz plaat, het was ook niet de meest radicale, maar het is wel de blauwdruk geworden.
Wat ook opvalt is dat het album nogal wat stof doet opwaaien bij voor- en tegenstanders. Kijk maar eens hier op MusicMeter, bij de comments van Spiritual Unity. Van ‘Ayler lijkt hier zijn zoektocht naar spirituele eenheid met zijn spelers te hebben voltooid’ tot ‘Muziek voor Pseudo-intellectuelen die ernstige hersenbeschadiging opgelopen hebben’.

Albert Ayler, Bassist Gary Peacock en percussionist Sunny Murray lijken zich op dit album in een grenzeloze creatieve vrijheid voort te bewegen. De rauwe saxofoon van Ayler blijft de drijfveer. Daar staat tegenover dat Peacock en Murray niet alleen de gezette sfeer van Ayler volgen, maar gelijktijdig creëren zijn op hun beurt een persoonlijke diepgang die groeit en weer krimpt, zonder de samenhang van de driehoeksverhouding teniet te doen. Deze dynamiek is vooral goed te horen op ‘The Wizard’, waarin Ayler de vibrato van zijn sax tot de uiterste max blaast, maar beide metgezellen natuurlijk en krachtig in de flow meebewegen.

Al de eerste tonen van Ghosts: First Variation zijn eigenlijk zowel fascinerend als humoristisch. Ayler zet zijn Tenorsaxofoon eens goed aan de lippen en tovert allereerst een eenvoudig -haast kinderlijke- melodie tevoorschijn. Na 30 seconden verschijnen de eerst ongeregeldheden al ten tonele, in de vorm van opzettelijk schelle sax tonen. Vervolgens breekt de dam helemaal en worden we overspoeld door een kakofonie van onorthodoxe percussies en melodieën. Als een overambitieuze automonteur sleutelt Ayler de elementen van jazz uit elkaar en bouwt ze naar eigen visie weer op. Als toeschouwer van dit intense schouwspel krab je je toch wel even achter de oren, maar het is te intrigerend om niet te blijven luisteren. Een geniale touch is dat, tegen het einde van dit nummer, Ayler de cleane sax melodie van het begin weer laat opwellen, alsof tijdens de tussenliggende 5 minuten niets abnormaals plaats gevonden heeft.

Spiritual Unity is een intense luisterbeurt, want het album kent weinig houvast van enig traditioneel ritme. De saxofoon van Ayler is tijdens sommige passages de enige reddingsboei om wat orde te scheppen, maar is tevens een onbetrouwbare verteller. Hoogtepunt, naast het daverende samenspel, is ook de bovenmatig gelaagde bass-performance van Peacock. Het album flowt in een vorm van absolute vrijheid, wat maakt dat dit een absolute stand-out is onder zijn tijdgenoten.

4,0*

Dat was alweer een heerlijk startschot

De tipperbeoordeling:

4,00* - 00,0 / 01 / 05 - Niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 00,0 / 01 / 05 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Fijn stukje, aero. Ik heb hem op 3,5* staan, maar het lijkt me een plaat die mij nu ook beter gaat bevallen dan toen ik hem - 9 jaar geleden alweer - voor het eerst hoorde. Tijd voor een hernieuwde kennismaking dus.

Fijne bespreking, vooral je beschrijving van Ghosts: First Variation

Ik vind het bij een plaat als dit moeilijk de vinger erop te leggen waarom het geen richtingloos gejengel is maar een intense luistertrip. Tof dat hij jou ook bevalt.

Ik heb 'm ook maar eens beluisterd, maar ik ben blij dat je 'm mij niet getipt hebt. Absoluut niet m'n ding dit en aerobag heeft er een veel mooier stuk bij geschreven dan ik ooit zou kunnen. Met Ascension kan ik grappig genoeg wat meer, die is zo mogelijk nog gestoorder.

Die is vooral voller (of zeg maar gewoon: kakofonischer). Ayler gaat dan weer wat verder in zijn bijzonder ongepolijste spel, dat op het eerste gehoor bijna kinderlijk aan kan doen, als je begrijpt wat ik bedoel. Spiritual Unity is wat mij betreft ook wat intiemer dan het bijna epische freejazzwerkstuk Ascension.

Beide albums zijn geweldig

Ik heb zojuist Ascension nog eens een luisterbeurt gegeven. Als ik zou mogen filosoferen over waarom de een je bevalt en de ander minder, springen mijn gedachtes naar de opzet van beide albums.

Ascension is bombastischer en ruimtelijker, wat te verklaren is door de 11 muzikanten die aan het album meewerkte in vergelijking met de lijkt het vooropgezet plan van Ascension een afgebakende stuivertje wisselen van samenspel en solo's van de verschillende bandleden.

De nadruk van Spirtual Unity ligt voor mijn gevoel eerder om het gezamenlijke voortbewegen van het trio. Daarnaast laat Ayler & Co conventionele structuren tijdens sommige passages zelfs nog meer varen en nemen ze helemaal een duik in het abstracte


Laat ik uit mijn eigen luisterervaring zo stellen: Beide zijn complete chaos, waarbij mijn hersenen op hun top van hun kunnen moeten functioneren om structuren en verbanden te herkennen. Op Ascension lukt dat nog net, Spiritual Unity raak ik soms helemaal kwijt

Oren Ambarchi - Live Knots (2015)
Getipt door: Barney Rubble
Genre: EAI / Noise-Rock / Drone

Toen ik deze tip binnen kreeg, dacht ik dat ik enkel een EP uit 2008 van Oren Ambarchi kende, maar bij de eerste beluistering van Knots vorige week voelde ik toch een vaag gevoel van herkenning opborrelen. Een snelle check op last.fm leerde me dat ik deze plaat ten tijde van de release in 2015 wel degelijk een aantal keren heb gecheckt. Toen stond mijn hoofd waarschijnlijk wat minder naar deze mix van noise-rock, EAI en free-jazz, maar Barney heeft óf zijn research goed gedaan, of uitstekend naar zijn gevoel / zesde zintuig / vrouwelijke intuïtie / spider sense geluisterd, want 5 jaar later is de timing een stuk beter. Mijn muzikale voorkeuren zijn inmiddels weer wat verschoven en ik ben momenteel in een behoorlijke free-jazz-bui. En hoewel dit geen jazz is, sluit deze plaat daar qua vrijheid en geluids-exploratie wel behoorlijk goed bij aan.

Knots in Tokyo en Knots in Krakow; 2 live-uitvoeringen van dezelfde compositie op 1 plaat. In Tokyo wordt Oren bijgestaan door Joe Talia op drums en die windt er geen doekjes om. Deze uitvoering opent gelijk met zijn percussie. En veel. Nog geen 20 seconden later voegt Oren daar zijn gitaar-drones aan toe, de pret kan duidelijk niet snel genoeg beginnen. De Krakow-uitvoering is echter bijna 2x zo lang. Ook in Polen wordt Oren bijgestaan door Talia, maar daarnaast doet er een heel orkest mee op de achtergrond. Strings tot en met Tokyo. Uhm... Krakow. In deze versie neemt Ambarchi veel meer de tijd om de compositie rustig, uitgebreid, ruimtelijk op en uit te bouwen. Er is meer focus op het neerzetten van sfeer. Het duurt hier dan ook een kleine drie minuten voordat Talia zijn drum-partij inzet. Deze versie heeft wat meer rust, open stukken en meer ruimte voor dynamiek dan de compacte Tokyo-editie.

Uiteraard(?) kwam ik vorige week op het idee om het origineel dan ook maar even te checken, als ik er toch een stukje over moest typen. Dat is te vinden op Audience of One. Hier volgt mijn luister-verslag:

Terwijl ik een tekst aan het lezen ben, start ik de plaat. Na een minuut kijk ik verbaasd op naar mijn scherm: “Huh. Zang? Heb ik wel de goede plaat aangezet?” Hah, compleet onverwacht is het Paul Duncan die daar een soort openingsprayer zingt, voordat de trip van Knots begint. Wel intrigerend, maar niet direct waar ik deze plaat voor opzocht. Daarna is het echter tijd voor Knots, de eerste keer dat ik ‘m niet live hoor. Ik probeer me nog zo goed mogelijk te concentreren op mijn artikel over Koerdische cinema, maar het is tevergeefs. Ik raak afgeleid, Knots eist al mijn aandacht op. Ik staar ik naar mijn scherm, ik lees af en toe 3 regels tekst, maar ik sla niks op. Ik kijk naar het balkje van de player, 15 minuten zijn er inmiddels voorbij. Halverwege dus.... ik doe mijn ogen maar dicht een geef me over aan de compositie. Ik maak nog snel een aantekening in een notepad bestandje, met deze - op dat moment nog toekomstige - recensie in het achterhoofd. Ik sluit mijn ogen weer en laat me meevoeren. De compositie is dynamisch, constant in beweging, er is eigenlijk geen saai moment te vinden. Die constante drums in de achtergrond werken hypnotiserend en kalmerend. Ergens na 19 minuten laat Oren een enorme schreeuw ontsnappen, alsof hij nog even extra gas gaat geven voor we aan de afbraak beginnen. Het is één van de vele kleine, toffe momentjes binnen Knots. Als het nummer voorbij is, volgen er nog twee composities die meer naar ambient en folk neigen, een welkom contrast.

Door 2 interpretaties van hetzelfde nummer op één plaat te plaatsen, wordt je als luisteraar uitgedaagd om ze naast elkaar te leggen en op de nuance-verschillen te letten (en niet enkel op de grote, duidelijke verschillen). Bij zo'n grootse compositie als dit voegt dat iets toe aan de luisterervaring. Mijn favoriete moment van de hele compositie is eigenlijk de laatste +- 5 minuten. Als alle intensiteit wegvalt wordt er ineens gefocust op de afbouw. Door middel van reverb, feedback en effecten die klinken als een soort van snappende snaren wordt er een geweldig klankspel gecreëerd. In de studio-versie klinkt dit echt als het muzikale equivalent van de afbraak van een groot, leegstaand pand. In Tokyo zijn deze klanken iets kleiner en intiemer, en daardoor misschien nog wel mooier. Fascinerend, duister en hemels tegelijk. Het is een klankervaring die door het contrast met de intensiteit die eraan vooraf gaat een enorm kalmerend effect op me heeft. Voor dit stuk zit ik elke luisterbeurt helemaal klaar.

Enfin, Knots is zo'n compositie waar je jaren mee vooruit kan. Ik ben wel benieuwd hoe vaak ik naar deze plaat terug ga grijpen, want dit is zo'n trip die ik (los van de afgelopen twee weken dan) niet heel vaak ga maken. Een sonische reis waar ik lang niet altijd zin in heb, maar misschien 1x per jaar wel naar terug wil keren. Het is ook een trip die elke keer weer net anders is, afhankelijk van je gemoedstoestand, concentratie, fitheid, moment van de dag, van het jaar, etc. etc.

Mijn voorkeur gaat uiteindelijk wel duidelijk uit naar de kortere, compacte, intensere, Tokyo-ervaring. Die is een 4,5* waard. De 2e interpretatie weet me af en toe te betoveren, maar er zitten ook enkele stukken tussen die me een beetje verliezen. Zo rond minuut 15 neemt de intensiteit bijvoorbeeld wat af en volgen er enkele minuten die me minder doen, maar dat zijn maar kleine puntjes van kritiek en ze doen nauwelijks af aan de totaalervaring. Zodra Talia iets later ineens het ritme omgooit en het gaspedaal stevig indrukt, veer ik ook weer op uit mijn stoel.

Maar alle drie de versies (de studio versie klokt met 33 minuten netjes tussen deze 2 uitvoeringen in) zijn ontzettend toffe, fascinerende luistertrips. En als je een compositie zowel 20 als 40 minuten boeiend weet te houden, ben je wat mij betreft een behoorlijk geluidskunstenaar.

Hopelijk ervaar ik nog eens een 4e versie van deze trip. Ergens in Rotterdam, bij voorkeur.

4,2*
3,9* voor Audience of One

Bedankt Barnie, voor deze fijne toevoeging aan mijn muzikale bewustzijn.

De tipperbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 00,0 / 01 / 05 - Niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Koenr
4,00* - 00,0 / 01 / 05 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Blijken mijn telepathische gaven toch nog ergens goed voor te zijn. Toffe recensie, Koen!

Volgens mij is het je vrouwelijke instinct, Betty Rubble.

Haha, zal vandaag dan maar I want to break free zingen tijdens het stofzuigen.

Lula Côrtes e Zé Ramalho - Paebiru (1975), tip van aerobag

Mijn tweede tip van aerobag is er eentje met een Braziliaans tintje. Brazilië is een interessant muziekland met diverse en vaak obscure artiesten. Dat ligt wel in mijn straatje en ik begin steeds meer muziek te ontdekken uit dit fascinerende land. Wat deze plaat goed doet is het vangen van de sfeer van de tropen.

Als luisteraar word je gedompeld in een jungle van tropische ritmes. Vaak ondersteund door trommels, blaasinstrumenten, akoestische gitaar en zelfs piano. De muziek bevat dus veel variatie en weet daardoor interessant te blijven. Met enige regelmaat worden sommige nummers ook voorzien van zang. Hoewel niet storend verbleekt dit onderdeel toch wel een beetje bij de rijke, gevarieerde instrumentatie. De zang is wel authentiek in het Portugees, dus dat is wel fijn. Al vond ik de vocalen wel iets minder pakkend en diepgravend dan de algehele sfeer die de instrumenten wel volledig uit weten te dragen.

Tevens is Paebiru wat aan de lange kant, maar met voldoende geduld is dit doorgaans geen probleem. Een fijn en gemoedelijk album dus, waar ik veel plezier uit kon halen alsmede door de meeslepende sfeer die je meevoert naar een andere wereld. Jezelf ergens anders wanen is één van de dingen die muziek zo speciaal kunnen maken. Dat is bij deze muziek dus wel gelukt.

Beoordeling: 3,80*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 00,0 / 01 / 05 - Niels94
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Koenr
4,00* - 00,0 / 01 / 05 - aerobag
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Leuke recensie Cervantes, mooi dat hij grotendeels beviel.

Nog een klein interessant verhaal rond deze plaat van Lula Côrtes en Zé Ramalho. Dit album heeft enigszins een cultstatus verworven. De nummers waren opgenomen in een studio diep in de Braziliaanse amazone's, maar door een overstroming in 1975 werd de studio en al het opname materiaal vernietigd. Jarenlang waren er maar een spaarzaam aantal kopieën beschikbaar van dit album. Om een album te bemachtigen moest je er naar het schijnt 5000 dollar voor neertikken. In 2005 is er een officiële re-issue uitgekomen, maar een first pressing is nog steeds ongeveer 2000 euro waard.
Johnny Marr wil jij die voor me kopen alsjeblieft? Ruilen voor Transatlanticism?

Shop Lula Côrtes E Zé Ramalho - Paêbirú

Urban Sax - Urban Sax
Getipt door: Koenr
Genre: Uh, it's complicated... iig geen pure Jazz zoals titel doet vermoeden. Ambient/drone geproduceerd door 16 saxofoon spelers

Koen droeg een tip aan die zich voor mij op compleet onbekend terrein bevond. Nooit eerder had ik van Urban Sax gehoord en ook met de Franse componist –en tevens geestelijk vader van dit project- Gilbert Artman had ik nog niet eerder kennis mogen maken. Heerlijk vind ik dat, dan weet ik dat er weer een geheel onbevlekte luisterervaring voor de boeg heb.

Gilbert Artman en zijn crew blijken performers pur sang te zijn, hij maakt daarmee zijn geboortenaam absoluut waar. Live performances van Urban Sax gaan gepaard met een veelkoppige crew die kan oplopen tot wel meer dan 200 muzikanten/dansers/performers, allen gehuld in excentrieke gewaden van ruimtemannetjes-achtige proporties. Tijdens live performances wilde Artman zijn muziek een extra dimensie meegeven, dit wilde hij bewerkstelligen door gebruik te maken van de natuurlijk aanwezige ruimtes van de locaties, of het nou een ordinaire concerthal was of de tuinen van Versailles. Tijdens de ontwikkel-fase van zijn optredens analyseerde hij de aanwezige landschappen en architectonische structuren en vervolgens maakte hij gebruik van deze sonische ruimtes om met de perceptie van geluid te spelen. Zo verplaatst hij tijdens optredens constant zijn muzikanten om een golvend en multidimensionaal aspect in de muziek te introduceren. Niet alleen wordt gebruik van lokale landschappen, ook lokale artiesten worden betrokken bij de projecten. Hier onder zie je een verzameling van zulke liveoptredens van Urban Sax, heb ik zelf met veel plezier bekeken.




Voor dit album zijn 16 saxofoonspelers gerekruteerd, spelers die afwisselend gespecialiseerd zijn in de alto-, tenor- of soprano saxofoon. (Concept van dit project doet me denken aan de 77 drummers die Boredoms ooit bij elkaar verzamelde. De Japanse noise rockers hadden overigens Gilbert Artman ook wel kunnen vragen om mee te doen, aangezien Artman zijn carrière begon als drummer)
Onderverdeeld in groepen produceren de blazers een zeer gelaagde en mistige drone-sound. Het geheel klinkt mechanisch, halverwege part 1 zijn er zelfs geluiden die doen denken aan een stoommachine. Het rituele karakter van de muziek wordt aan het einde van part 1 nog eens onderstreept door vocale chants.

Het album kent een sterk repeterend karakter. En als ik zeg sterk repeterend, bedoel ik ook echt stérk repeterend. De kracht van herhaling is uiteraard voor ambient/drone muziek een gebruikelijk en zelfs onmisbaar instrument om de hypnotiserende soundscapes te laten ontvouwen aan de luisteraar. Zelfs binnen het genre vind ik echter dat Urban Jazz het wel heel bont maakt. Vooral het 20 minuut durende part 2 hanteert een in het oor springende herhalende composities, met zeer minimalistische toepassing van variatie. Er worden in deze compositie opvallende spiraliserende melodieën gebruikt, maar over and over and over and over again. Creatief is het wel, maar een 'over' teveel wellicht.

Bij Urban Sax gaat het om zoveel meer dan de muziek, het is ware performance art. Het is zowel een exploratie als coördinatie van geluiden, weerlegd in verschillende ruimtelijke structuren. Daarnaast kennen de performances een sterke eigen identiteit met de nadruk op het voortbewegen als een (bijna rituele) muziekgemeenschap. Dat gezegd hebbende, vermoed ik dat de muziek van Urban Sax ook het meest tot zijn recht komt in live performances. Het is echter aan mij de taak om het album te beoordelen. De ambiance van dit album is uitzonderlijk krachtig, maar het album verliest zichzelf naar mijn smaak soms nét even iets te veel in repetities. Concept/uitvoering van Urban Sax krijgt een 10, maar deze self-titled album krijgt van mij voorlopig…. nét 4 sterren

Beoordeling: 3,80*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Niels94
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - aerobag
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Koenr
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Leuk stukje! Ik had geen idee hoe goed de plaat zelf bij je ging vallen, maar ik dacht dat je het project sowieso wel interessant zou vinden.

En nee het is niet de makkelijkste plaat, maar daarvoor doe je ook niet mee aan dit topic lijkt me.

Heb jij stiekem toch een tip van bennerd gekregen?

EY TONY

Capiche?

Jay Electronica - Act I: Eternal Sunshine (The Pledge), tip van Cervantes, krijgt een 4,0*.

Mogelijkerwijs om de tweeënhalf uur durende tip van de vorige ronde te compenseren kreeg ik van Cervantes deze keer een tip van een krap kwartiertje. Jay Electronica was als ik het zo op het internet lees een rapper met een minimale output van mythische status, tot hij dit jaar na dertien jaar eindelijk zijn debuutalbum dropte. Dat album schijnt dan ook weer een teleurstelling van mythische status te zijn. Nou goed, op basis van deze eerste mixtape - of dit nummer, eigenlijk - kan ik volledig begrijpen waar de verwachtingen op gebaseerd waren.

De gehele mixtape is één grote ode aan de film, lijkt me, doorspekt met referenties naar grote klassiekers. De beats zijn bovendien volledig gebaseerd op de score van Eternal Sunshine of the Spotless Mind, een film waarvan ik eigenlijk was vergeten hoe mooi de score ervan was. Het begint allemaal met het herkenbare melancholische pianomelodietje, waarover Jay Electronica een goede vriend en zijn toenmalige geliefde Erykah Badu heeft overgehaald om een kleine zes minuten spreekwoordelijke veren in zijn reet te steken. Een vreemd begin zou je kunnen zeggen, en dat zeg ik ook, maar ik kan niet ontkennen dat het werkt: het vervult je met een bepaald soort geluk om mensen zo liefdevol over iemand te horen praten, en de stem van Badu is natuurlijk altijd prachtig in zijn warmte.

Daarna begint het echt: het titelnummer is één van de mooiste hiphopnummers die ik in de afgelopen tijd heb ontdekt. Het laat zien hoe belangrijk het selecteren van een goede sample eigenlijk is binnen dit genre: het krakerige gitaartje en de vioolarrangementen van componist Jon Brion is om te janken zo mooi. Alleen de beat al vervult me met een soort bitterzoet levensgeluk, en daarom is het ook zo mooi dat Jay Electronica een relatief bescheiden rol neemt in het begeleiden ervan. Dat wil niet zeggen dat zijn teksten of flow niet indrukwekkend zijn, eerder het tegendeel: hij schakelt moeiteloos tussen mijmeringen over religie, materialisme en liefde met een taalkundige behendigheid alsof de Engelse taal voor hem uitgevonden lijkt te zijn. Hij geeft echter ook ruimte aan de muziek, in plaats van die te proberen te beheersen, en zijn ingetogen stem werkt bovendien erg kalmerend.

De twee fragmenten erna hebben dan wel niet dezelfde emotionele impact, maar de overpeinzingen blijven, met een poëtische waarde waar je u tegen zegt. De redelijk unieke kijk die Jay Electronica op het genre heeft wordt hier nog wat duidelijker: na tien minuten blijkt dat de percussie die tot dan toe miste ook niet meer terug zal komen, en even later bevestigt het symfonische intermezzo op de vijftien minuten durende mixtape dat we hier te maken hebben met een duidelijke visie op het genre. Dit blijkt verder wanneer Electronica even later rechtstreeks door een ufo-signalement heen rapt, wat muzikaal een erg tof moment is, al brengt het me inhoudelijk wel op een probleem dat ik ervaar bij zijn muziek. Inderdaad, hij is buitengewoon eloquent in het verpakken van zijn gedachten, maar deze gedachten strekken zich ook uit tot ufo-complottheorieën en - naar mijn mening nog wat vervelender - Banksy-achtige observaties waarin iedereen te slapend is om de echte waarheid te zien, behalve natuurlijk Jay Electronica die zich als echte intellectueel natuurlijk wel bezig houdt met de serieuze zaken. Dit doet helaas enigszins aan de sympathie die ik voel voor dit project, maar als ik dan weer hoor hoe naadloos deze gedachtenspinsels zich vermengen met de prachtig berustende pianomelodie in de laatste minuut, zou ik het hem bijna vergeven.

Bedankt voor de tip Cervantes!

De tipperbeoordeling:

4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Cervantes
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Niels94
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - aerobag
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 00,0 / 01 / 05 - Koenr
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - hoi123
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Johnny Marr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Niels94

Met het statement over het laatste album ben ik het helaas eens. Tegenvaller van het jaar tot nu toe, hier hadden we echt niet zo lang op hoeven wachten.

Gelukkig hebben we deze paar minuten nog

Fijn stukkie, hoi123! Ik gooi het nummertje ook eens op. Ben alleen benieuwd welke versie je hebt beluisterd op YouTube, want het nummer staat niet op Spotify, en de versies op YouTube verschillen ook in lengte van hetgeen op MuMe vermeld staat (10:20)...

Ik heb deze link gebruikt - sommige versies knippen het intro eruit, volgens mij. Van de tijdsaanduiding op MuMe klopt geen drol.

Koen's sonische reizen - deel #953

Alva Noto - Xerrox Vol.1 (2007)
Getipt door: hoi123
Genre: Ambient / Drone / Glitch / Gruizig & Prettig

Ik weet niet of hoi123 op de hoogte was (of dat het zelfs een extra motivatie voor zijn keuze was), maar Vol.4 komt over enkele weken uit. Perfecte timing dus om in Alva Noto's Xerrox serie te duiken. En waar beter te beginnen dan bij Vol.1.

2006 en 2007 waren mijn jaren van de electronische muziek. Deze 2 jaar vormden electronic de hoofdmoot van mijn muzikale dieet, met daarin een hoofdrol voor EDM, Deephouse, Ambient en Breakcore. Na die 2 jaar trad er een soort tijdelijke verzadiging op en namen andere genres het over. Electronic verdween wat naar de achtergrond, maar de liefde is altijd gebleven.

'Gruizig en prettig' is een term die destijds is geïntroduceerd op de website. Ik denk door Sietse. Deze term is altijd blijven hangen. Een omschrijving van het grijze gebied ergens tussen ambient en industrial. Warme geluidsgolven die bedekt worden met dekentjes van ruis, knisper, geratel, glitch, etc. Het contrast zorgt voor een rijke luisterervaring. Dit specifieke subgenre is altijd een favoriet gebleven bij mij, vooral tijdens het studeren, lezen en schrijven. De ruis filtert omgevingsgeluiden weg en zorgt ervoor dat ik me goed kan concentreren, beter nog dan met pure ambient. Echter, elke nieuwe plaat zal zich moeten meten met oude favorieten. De hoogtepunten uit het genre. In mijn geval zijn dat Gridlock en Yasume.

En deze plaat komt een aardig eind. De stukken (g)ruis, ik zal het de bovenste laag noemen, vind ik hier heel erg tof. Ze zijn erg sfeervol, gevarieerd, en vormen een afwisselend geheeld met enkele donkere drones en stukjes glitch en geratel. De stukken waar deze gruizige laag de boventoon voert zijn mijn favoriete stukken op de plaat. De warme ambient-laag - de 'onderste' laag - vind ik iets minder speciaal op deze plaat. De ambient is wel mooi, maar de momenten waarop het de boventoon voert zijn mijn minst favoriete stukken. In Haliod Xerrox Copy 3 (Paris) zitten enkele momenten waar de ambient zodanig aanzwelt dat het geheel behoorlijk dramatisch wordt. Hier neemt het effectbejag het voor mijn gevoel over van de muziek, en dan verlies ik mijn interesse een beetje. Het is wel erg mooi hoe de ambient-laag op het einde wegvalt en er een soort holle, resonerende galm overblijft. Met Haliod Xerrox Copy 6 heb ik een soortgelijke ervaring, alhoewel de ruis hier aanweziger blijft.

Haliod Xerrox Copy 2 (Airfrance) is mijn favoriete nummer op de plaat. Het geruis en gepiep neemt hier vrij snel de overhand en de ambient-laag voelt een beetje als stroken zonlicht die af en toe even door al het stof en gruis op een zolderkamer lijken te schemeren, om vervolgens toch weer uit zicht te verdwijnen. Ongrijpbaar, maar ontzettend fijn dat je er toch steeds even een glimp van op kan vangen. Deze 5 minuten zijn voor de volle speelduur fascinerend.

Haliod Xerrox Copy 11 is een ander hoogtepunt. Het samenspel tussen ruis, drone en ambient is hier erg boeiend en levert een behoorlijk dreigend sfeertje op. Bijna als een stuk muziek voor een duistere scene uit Twin Peaks. Mijn derde favoriet is afsluiter Haliod Xerrox Copy 9. Dit nummer begint heel erg fraai om na 2 minuten even helemaal stil te vallen en dan ineens op te bloeien in een prachtige mix van ruis & ambient. Het voelt als een trip aan boord van een ruimteschip waar de signalen niet altijd even goed doorkomen, en het geeft me hele sterke Déjà Vu’s naar een eerdere ervaring, maar ik kan er helaas niet opkomen welke ervaring dat is. Een game denk ik. Hopelijk kom ik er nog achter. Ook de korte intermezzo's tussen de langere composities zijn allemaal erg fraai.

Live zou ik hier heel goed op gaan denk ik. Heerlijk wegdromen een uur lang. Thuis vind ik een uur iets te veel van het goede voor een actieve luisterervaring als de verschillende lagen niet bijzonderder zijn dan hier het geval is. Dat klinkt misschien kritisch, maar het is enkel de reden dat de score niet hoger uitvalt, want verder is dit wel een erg fraaie, gruizige ambient plaat waar ik een aantal fijne luisterbeurten mee heb doorgebracht, zowel op de voorgrond als op de achtergrond.

Ik ben blij dat ik eindelijk in Alva Noto ben gedoken. Ik ga het nieuwste deel uit deze serie ook zeker checken later dit jaar. Tnx hoi!

3,6*