Het zou leuk zijn als jullie nog met je beoordelingen komen, hoeft echt niet per se een heel epistel aan te hangen als dat het ding is

(Je moet voor de gein eens terugkijken naar de begindagen van dit spel: zelfs bij scores van rond de 4,5* werd niet meer dan een alinea'tje bijgevoegd.)

Mijn scores volgen vanavond!

Ik kom zeker nog met twee scores hoor, en een bijhorend stuk. Alleen heb ik het niet zo op deadlines, en snap ik uberhaupt niet waarom we hier met een deadline moeten werken. Dit topic loopt niet weg

In het verleden is het volgens mij nauwelijks voorgekomen dat álles door iedereen werd beoordeeld, zonder deadlines zou ik vrees ik heel wat minder rondes hebben kunnen spelen in dit topic

Volgens mij is dat maar 1x gelukt hier haha

Ik zou graag weer eens meespelen, dus ik ben gebaat bij deadlines! (al ben ik ook de laatste die daar wat van moet zeggen).

The Mountain Goats - Tallahassee, tip van aerobag, krijgt een 3,9*.

Dit is de tip die ik van alle tips als eerste heb opgezet, en die ik het vaakst heb moeten luisteren om tot mijn eindoordeel te komen. Aanvankelijk vond ik Tallahassee niet zo goed om dezelfde reden dat ik vaak de muzikale intermezzo's tijdens Nederlandse cabaretshows niet kan waarderen. In de muziek die John Darnielle maakt staan factoren die ik belangrijk vind in akoestische muziek, zoals melodie en het vinden van spannende akkoordencombinaties, namelijk echt niet op de voorgrond. Een liedje als The First Few Desperate Hours bijvoorbeeld wordt gedragen door drie akkoorden die iedere middelmatige songwriter (waaronder ik) al wel eens heeft bedacht. Niet alleen de muzikale simpliciteit maakt dit album echter zo cabaretesk: Darnielle heeft ook een neiging om zijn boodschappen in bepaalde punchlines te verpakken. "Our conversations are like minefields/No one's found a safe way through one yet", zo zingt hij op Southwood Plantation Road, met een bepaalde muzikale komedische timing die me doet denken aan de paar standup-comedy shows waar ik heen ben geweest. Daarnaast, hoe donker de inhoud van zijn teksten ook zijn, met thema's als alcoholisme, het stukgaan van relaties en (volgens mij) depressie, hij presenteert deze vaak netjes rijmend in een uitbundige majeurvrolijkheid die de onoplettende luisteraar zou kunnen laten geloven dat die naar een liefdesliedje aan het luisteren is. "I hope you die/I hope we both die", zingt hij op No Children met een bedriegelijke nasale extraversie.

Dit alles vond ik aanvankelijk lastig te verteren, en nu grotendeels erg tof (al had de tweede helft van de hiervoor besproken line in Southwood Plantation Road wel weggelaten mogen worden - het is toch een beetje je eigen grap uitleggen). Het geeft de muziek namelijk wel een bepaalde eerlijkheid mee, die je als luisteraar echt het gevoel geeft dat je Darnielle persoonlijk kent. Vooral in de uitersten van het album, te weten de ingetogen nummers en de nummers waar Darnielle de wat ruigere randjes opzoekt, kan hij je als geen ander meeslepen in zijn belevingswereld. Deze nummers zijn vooral te vinden in het middenstuk van het album, van Idylls of the King tot Peacocks ongeveer, maar het absolute hoogtepunt blijft wel No Children. In dit nummer hoor je een muzikant die het zichzelf gunt om de meest pathetische gedachten na een lelijke breakup op papier te zetten, en deze vervolgens tot een soort anthem verheft waarin zijn zelfmedelijden op de meest overdreven manier gevierd wordt. "I am drowning/There is no sign of land/You are coming down with me/Hand in unlovable hand" zingt hij, en wat is het een fantastische keuze dat hij deze tekst in een vrolijk, meeschreeuwbaar toontje verpakt, want in iedere andere vorm was het ergerlijk in plaats van cathartisch geweest.

Alle stijlkeuzes die Darnielle hier heeft gemaakt begrijp ik nu dus stukken beter, maar het voorkomt niet dat bij oppervlakkige beluistering sommige nummers door hun muzikale simpliciteit wel al snel naar de achtergrond verdwijnen. Ook Old College Try heeft een redelijk geweldige tekst vol met regels die smeken om geciteerd te worden (Ik kies deze keer voor "In the way those eyes I've always loved illuminate this place/Like a trashcan fire in a prison cell/Like the searchlights in the parking lots of hell"), maar muzikaal gebeurt er gewoon niet genoeg om me echt laaiend enthousiast te maken. Het album heeft me gelukkig wel met twee voornemens opgezadeld: allereerst ga ik opzoeken wat er nou precies aan de hand was op de grens tussen Griekenland en Albanië, en bovendien ga ik als het virus is verdwenen maar eens naar een cabaretshow.

Thanks aero!

De tipperbeoordeling:

3,88* - 15,5 / 04 / 02 - Niels94
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Koenr
3,82* - 22,9 / 06 / 00 - hoi123
3,52* - 21,1 / 06 / 00 - aerobag
3,42* - 17,1 / 05 / 01 - Barney Rubble
3.36* - 16,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,06* - 15,3 / 05 / 01 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - aerobag
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Johnny Marr
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes
3,55* - 21,3 / 06 / 00 - Koenr
3,53* - 21,2 / 06 / 00 - Barney Rubble
3,43* - 20,6 / 06 / 00 - Niels94
3,28* - 16,4 / 05 / 01 - hoi123

Mooi stuk, hoi123!

Ik luister sinds 2005, sinds The Sunset Tree, naar zijn werk. Muzikaal gezien zijn de platen niet de meest bijzondere misschien, maar toch is hij in 15 jaar uitgegroeid tot 1 van mijn meest gedraaide en meest dierbare artiesten. Elk jaar is hij een stukje verder gegroeid in mijn waardering, ook al vind ik veel van zijn recentere werk minder goed.

De humor - soms zwart, soms cynisch, soms silly - in combinatie met scherpe observaties, unieke invalshoeken, en een bijzondere eerlijkheid & openhartigheid, maken John Darnielle tot 1 van mijn favorieten lyricists. Ooit. Soms ontroeren zijn teksten me door de meest onverwachte details.

Luister ook even naar Coffee, van Aesop Rock. Darnielle's verse op het einde daar vind ik geweldig.

Dit stukje is wat korter, sorry Niels, moet slapen </3

Edan - Beauty and the Beat, tip van niels94, krijgt een 3,7*.

Hiphop plus psychedelische rock gedeeld door twee, het is een mengseltje dat even onverwacht als misschien ook wel logisch is. Ik had er in ieder geval nog nooit over gehoord, tot Niels me dit album tipte en ik Beauty and the Beat ook vervolgens twee keer in een platenzaak zag hangen (hoe heet dat psychologische fenomeen ook alweer?). Edan had best wat hiphopproducties op zijn naam staan voordat hij dit album maakte, en dat verbaast me niet, want zijn veelal in elkaar overlopende nummers worden ondersteund door beats die een zeldzame muzikale rijkheid kennen. Dit is een pluspunt en een minpunt, want het zorgt er soms voor dat zijn niet on-ge-loof-lijk unieke flow soms wat overstemd wordt (vooral als hij gastrappers uitnodigt die de beats wat beter kunnen dragen, zoals op Rock and Roll). Op andere momenten zijn zijn raps en de ondersteuning daarvan echter in perfecte harmonie, en dan wordt er echt een hoog niveau bereikt. Vooral op het tweeluik Torture Chamber/Making Planets is Edan in absolute topvorm, met een perfecte combinatie van naargeestige beat, grimmige tekst en indrukwekkende wordplay in het eerste nummer, en talloze religieuze én muzikale verwijzingen en een werkelijk extatische muzikale ontlading in het tweede nummer.

Hoewel het album op andere momenten dus wat ongebalanceerd kan klinken, ken ik wel weinig platen waaruit de liefde voor muziek zo duidelijk naar voren komt. Edans muziek is echt doorspekt van referenties naar zijn helden (zowel in de hiphop als in de rock), en dat maakt een luisterbeurt van Beauty and the Beat altijd vermakelijk. Zeker met Genius ernaast een goede tip dus voor mensen zoals ik die wel geïnteresseerd zijn in de geschiedenislessen van Edan, al is het maar omdat muzikaal altijd overal wel iets gebeurt.

Ook aan Niels bedankt!

De tipperbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Koenr
3,84* - 19,2 / 05 / 01 - Niels94
3,82* - 22,9 / 06 / 00 - hoi123
3,52* - 21,1 / 06 / 00 - aerobag
3,42* - 17,1 / 05 / 01 - Barney Rubble
3.36* - 16,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,06* - 15,3 / 05 / 01 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - aerobag
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Johnny Marr
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes
3,55* - 21,3 / 06 / 00 - Koenr
3,53* - 21,2 / 06 / 00 - Barney Rubble
3,43* - 20,6 / 06 / 00 - Niels94
3,35* - 20,1 / 06 / 00 - hoi123

Haha ja tof hoor, leuk om hem in zo'n context te horen! (al ga ik niet ontkennen dat ik stiekem een beetje hoopte dat hij ook echt bars zou gaan droppen)

Echt misgaan kon deze tip ook niet, schatte ik zo in. En toch hoop ik je heel stiekem altijd nog een beetje op de nieuwe P.O.S. te laten stuiten...

En inderdaad, die bijdrage van Mr. Lif, en de beatswitch op het moment dat hij begint Fijn dat hij beviel!

Toeval.

Een kleine portie inkadering is wel op zijn plaats, al is het net zo'n wassen neus als mondkapjes.

Leuk dat Mountain Goats beviel hoi123, al klinkt je recensie, ondanks de 4*, alsof je er toch meer van verwachtte.

No Children is inderdaad het ultieme anti-love song anthem, die je nog steeds volledig kan meebleren. Geniaal nummer

Het kan aan mij liggen, maar ik heb hier geen woord van begrepen

Onbegrijpelijk inderdaad, dat Nederlandse dialect. Ja, het ligt aan jou. xx

Zei je dat op school ook altijd?

Is dit hier school? Dat is net m'n punt, mallerd.

Dan Lao - 思維扭曲的行動體 (2018), tip van Koenr

Mijn eerste tip van Koenr is er eentje uit oostelijke gelegen kringen. Dan Lao is een saxofonist die dit album in een tunnel heeft opgenomen binnen de Chinese stad Hangzhou. Ik ben nog niet zo bekend met Chinese muziek, dus deze tip wekte wel mijn nieuwsgierigheid.

De muziek op deze plaat is een reeks geïmproviseerde saxofoonmuziek; die vooral onheilspellend en beklemmend aanvoelt. Deze eigenschappen geven de muziek een claustrofobische sfeer mee, wat extra word versterkt door de donkere ruimte waarin de opnames zich hebben afgespeeld. Soms hoor je op de achtergrond nog de auto's en andere geluiden van de omgeving die subtiel naar voren komen.
Vooral omdat deze saxofoonimprovisaties op onverwachte momenten boven alle andere geluiden uittorenen word de spanning opgevoerd.

Wat de muziek echter uitdagend maakt om naar te luisteren is het gebrek aan variatie. Waar ik in het begin nog verrast werd door de duistere aard van de muziek begon ik toch langzamerhand mijn interesse te verliezen naarmate de climax dichterbij kwam. Het afsluitende bonusnummer vond ik daarentegen wel heel fraai, want hier word naast de saxofoon ook de Chinese dwarsfluit opgevoerd. Dit geeft de muziek wat meer suspense mee, doordat er word gebroken word met de herhalende stijl van steeds weer dezelfde type instrumentatie.

Dan Lao maakt intrigerende muziek dat met iets meer toeters en bellen mijn interesse langer vast zou kunnen houden, zoals het laatste nummer bewijst. Wellicht dat je met wat extra muzikanten deze muziek nog wat meer kunt opleuken, want als speerpunt vind ik deze instrumentatie toch iets te minimalistisch voor ruim een uur aan muziek. Misschien is een samenwerking met Colin Stetson wel een leuk idee; ook een saxofonist die niet bang is voor een beetje experimentatie.

Beoordeling: 2,90*

The Plastic People of the Universe - Jak Bude Po Smrti (1998), tip van niels94

The Plastic People of The Universe is een Tsjechische band die dit album in 1979 hebben opgenomen.
Een release werd echter tot het jaar 1998 uitgesteld, vanwege politieke redenen. Het is zeker voor die tijd creatieve, ongepolijste en expressionistische muziek dat lekker weet te schuren en rammelen. De nummers zijn vooral gericht op de instrumentatie, al komen er ook vurige spraakorkanen in voor.

Deze zijn in de Tsjechische taal en geven de muziek een extra grimmige draai. De twee openingsnummers kennen een langzame opbouw die richting de climax steeds meer vervallen in chaotische taferelen. Het laatste nummer is wat korter en komt daardoor meer over als een traditioneel nummer. Deze afsluiter vond ik iets minder geslaagd, omdat er minder tijd is om de sfeer uit te bouwen in een daverend slotakkoord.

Hoewel de vocalen over het gehele album redelijk in hetzelfde stramien blijven hangen zorgt de veelzijdige instrumentatie ervoor dat ik geboeid bleef luisteren. Zo word er gebruik gemaakt van saxofoon, basgitaar, keyboards en viool. Dit in combinatie met de haast onnavolgbare ritmes die worden gespeeld maakt dit album tot een fascinerend stukje muziek dat vandaag de dag nog steeds weet te verbazen.

Beoordeling: 3,70*

De tipperbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - Niels94
3,82* - 22,9 / 06 / 00 - hoi123
3,70* - 22,2 / 06 / 00 - Koenr
3,52* - 21,1 / 06 / 00 - aerobag
3,42* - 17,1 / 05 / 01 - Barney Rubble
3.36* - 16,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,06* - 15,3 / 05 / 01 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - aerobag
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Johnny Marr
3,55* - 21,3 / 06 / 00 - Koenr
3,53* - 21,2 / 06 / 00 - Barney Rubble
3,46* - 17,3 / 05 / 01 - Cervantes
3,43* - 20,6 / 06 / 00 - Niels94
3,35* - 20,1 / 06 / 00 - hoi123

Radio Birdman - Radios Appear (1977)
Getipt door: Cervantes
Genre: Punk Rock

Een heel fijne punkplaat in de schaduw van The Stooges en MC5. Fans van deze bands moeten zo snel mogelijk dit album gaan beluisteren. Fun House van The Stooges is één van m'n favoriete platen allertijden en dus doet dit album het redelijk goed bij mij. Het album opent nota bene met een cover van T.V. Eye vanop hetzelfde album, die ik meteen als het hoogtepunt van de plaat zie. Wat een energie! Heel erg mooie cover.

Het gaat hier om een band uit Australië, en die zijn toch wat minder in het oog springend dan hun bekendere kompanen uit de VS en UK. Niettemin rocken de Australische dudes als de neten. Het niveau van een Fun House haalt het nergens maar dat hoeft ook niet. Die plaat valt niet te overtreffen.

Er wordt geraasd en gebrult maar af en toe zijn er wat rustpuntjes te vinden, vaak met een heel fijne piano op de voor- en achtergrond zoals op 'Man with Golden Helmet' en 'Love Kills' wat twee prachtige nummers zijn. Leuk is ook de shoutout naar de grote voorbeelden MC5 en Stooges op 'Do the Pop'.

Veel meer kan ik helaas niet over dit album kwijt, punk is een vrij moeilijk genre om in woorden uit te drukken wat er nou zo goed aan is (voor mij). Het gaat om de feel, het momentum en daarom zal dit een vrij kort stuk worden. Helaas moet ik ook hier en daar de eentonigheid benoemen als minder positief punt en daardoor valt de score ook wat mager uit. Een dikke zes kan ik er wel nog aan kwijt.

6,5 (nipt geen 3,5*)

Miles Davis - Tutu (1986), tip van Johnny Marr

Mijn eerste tip van Johnny Marr is een album van de welbekende Miles Davis. Een jazz musicus die veel klassiekers op zijn naam heeft staan, waar Tutu een meer obscuur album betreft wat ik nog niet eerder had beluisterd. Dit album stamt uit de nadagen van zijn imposante carrière en komt zowel inventief als toegankelijk over. Het is veelal ontspannende muziek dat niet heel ver buiten de lijntjes kleurt.

Desalniettemin heeft Tutu toch wel haar eigen charme, omdat het zich weet te onderscheiden van zijn andere werken. De sfeer is veelal luchtig, al is er soms ook een funky inslag te bespeuren die de boel iets meer laat swingen. Het is bepaald geen grootse jazz; daarvoor is de instrumentatie mij iets te tam en terughoudend. Van mij mag jazz wel wat meer vlammen en meer de grenzen op zoeken. Deze plaat van Miles Davis ligt dus lekker in het gehoor, maar weet mij onvoldoende te verwonderen zoals zijn andere muziek dat wel kan.

Beoordeling: 3,10*

De tipperbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - Niels94
3,82* - 22,9 / 06 / 00 - hoi123
3,70* - 22,2 / 06 / 00 - Koenr
3,52* - 21,1 / 06 / 00 - aerobag
3,42* - 17,1 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,34* - 20,05 / 06 / 00 - Cervantes
3,07* - 18,4 / 06 / 00 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,82* - 22,9 / 06 / 00 - aerobag
3,63* - 18,15 / 05 / 01 - Johnny Marr
3,55* - 21,3 / 06 / 00 - Koenr
3,53* - 21,2 / 06 / 00 - Barney Rubble
3,43* - 20,6 / 06 / 00 - Niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,35* - 20,1 / 06 / 00 - hoi123

hoi123, krijgen wij nu de benaderingsvraag?

Wellicht is het zonnesteek, maar als er een eventuele volgende editie op de planning staat:

Doe graag weer mee.

Voor een volgende editie is dezs kerel ook weer van de partij

Ik ook. En Snoeperd dus.

En eventueel wil ik deze ronde wel even organiseren. Wat mij betreft gaan we zelfs gewoon al van start... Mee eens? Of liever nog een maandje wachten? En zouden, zeg, Masimo en bennerd weer eens mee willen doen?

Nou, ik heb nu vakantie, dus qua luistertijd zou het beter uitkomen als we al vlot van start gaan.

Deelnemers zijn nu?

- hoi123 (ga ik vanuit)
- niels94
- aerobag
- jordidj1
- Snoeperd (?)
- Barney Rubble

Ik doe graag weer mee.

Moet nog mijn vorige gekregen tips bespreken. Dat wil ik graag eerst doen voordat ik weer aanhaak.

Yes ik doe graag mee. Ben wel tot zaterdag op vakantie dus kan pas dan de tips aanleveren.