Aquila schreef:
Staat nog steeds als een huis, het persoonlijke ontroert en inspireert en de simpele melodie is gewoon pakkend. Altijd mijn favoriet geweest. Ik kan het nummer eindeloos horen en ik word het nooit beu.

Martial schreef:
Persoonlijk vind ik het wel jammer dat een nummer als Darkness niet is doorgedrongen to the final, een nummer dat mijns inziens razend knap in elkaar steekt door de tempowisselingen zowel in muziek als zang, dan weer een tikkie bombastisch dan weer een tikkie klein gebracht, a real masterpiece van Gabriel, nu hebben sommige nummers toch wel wat tijd nodig om goed door te dringen, maar is het eenmaal zo ver dan je kom je alweer tot de conclusie dat de klasse en schoonheid er van afdruipen.

Running On Empty schreef:
Zowel live als op studio album een topper en misschien wel de gedoodverfde nummer 1. Ik geloof dat bijna elke Gabriel fan dit nummer zeer kan waarderen. Live altijd wel gebracht met zeer bijzondere showelementen, met name in 1983 en tijdens de Us tour. Dit zeggende vraag ik mij ineens af waar het nummer Secret World is gebleven in deze race. Vermoedelijk ergens weggestemd door een hitfanaat?

Aquila schreef:
Bijzonder en om stil van te worden. Sociale kritiek en gelatenheid in een verpakking van een tamelijk non-conformistische melodie/instrumenten en met emotionele impact. Ook in alle live versies blijft dit overtuigen. Ik zet het nummer nu op 1 omdat ik juist het unieke van San Jacinto, geen liedje met strofes en een refrein als song nu hoger aansla dan 'het liedje' Solsbury Hill.

dazzler schreef:
Is het niet een live televisie versie? Ik vond hem wel aardig als document.

Brunniepoo schreef:
Nou, als we deze top 10 nou even naar Peter Gabriel sturen dan weet hij wat we de 30e willen horen.

Brunniepoo schreef:
Nou, als we deze top 10 nou even naar Peter Gabriel sturen dan weet hij wat we de 30e willen horen.

Salvadore schreef:
De clip bij Here Comes The Flood is een reworked versie

edit 2 :
De video is de live uitgevoerde "flauwe" versie van Here Comes The Flood (à la zo'n pianoversie op het verzamelalbum 16 Golden Greats ...)

Aquila schreef:
Ah, we dachten hetzelfde

vigil schreef:


Volgens mij hebben de meeste juist voor die versie gekozen.

Salvadore schreef:
Nou, dat weet ik niet, het origineel is prachtig, de piano versie 13 in een dozijn, maar dat is dan mijn mening

vigil schreef:
Mag ik het daar niet mee eens zijn

Overigens is die piano versie natuurlijk erg bekend van die 16 great verzamelaar maar deze komt origineel van deze prachtige plaat

Salvadore schreef:
Tuurlijk mag dat, maar de power in het origineel - wat het zo mooi maakt - is bij de piano versie juist weg. Maar ja, ik heb ook niet zo veel met die Scratch My Back reworks

vigil schreef:
Ik kan ze overigens beide goed hebben hoor

musician schreef:
Je moet het alleen niet los zien van wat daarvoor zit

musician schreef:
De versie van Peter Gabriel I van Here comes the flood is eigenlijk nooit meer overtroffen. Je moet het alleen niet los zien van wat daarvoor zit, Down The Dolce Vita. Dat maakt het een prachtig geheel.

Aquila schreef:
Beetje laat, maar ik heb eigenlijk sinds Jordy die grijze silhoutjes heeft ingevoerd weer een avatar willen nemen. Ik ga denk ik ook mijn Top 100 5* stemmen weer invoeren. Krijgt Peter Gabriel er ook weer 3x 5* bij, ook al is hij niet terug te vinden in mijn Top 10.

Aquila schreef:
Een plaat die vanaf medio jaren 80 (toen ik het album leerde kennen nadat ik Gabriel kende van "So") tot en met medio jaren 90 onafgebroken mijn lijst van Favoriete Albums Aller Tijden heeft aangevoerd. Totdat Peter Hammill en later Joni Mitchell, John Cale en Robert Wyatt Gabriel wat zijn gaan overwoekeren als mijn favoriete solo artiest - ik denk zelfs dat ik Peter Hammill zelfs ben gaan ontdekken, omdat ik zijn naam kende als achtergrond zanger op dit album!