...er was geen melding geplaatst dus zo raar is de vraag niet, je moet niet zo hoog van de toren blazen met die grote woorden als insinuerend. Ik stel een vraag, welk gedachtenspinsel jij daar op los laat is voor jouw rekening.

Rustig in- en uitademen Oldfart.

Sorry Sander. Ik heb vakantie, das oneerlijk concurrentie voor jou

EDIT: Welke wilde je eigenlijk ook toevoegen?

Sam Cooke

Ah well, back to the drawing table.

...zou het zeer op prijs stellen als je eens ophoudt dat soort overbodige opmerkingen te maken ten koste van iemand anders.

Vanavond lees jij je berichten terug en zie je in dat je gewoon even een chagrijnige bui had. Niet erg hoor, het is je vergeven.

Overbodig? Ik vind het een vrij logische reactie op jouw felle berichten eigenlijk. Even rustig ademhalen is helemaal geen slecht idee. Niet vervelend bedoeld hoor, maar er moet hier wel een leuke sfeer blijven natuurlijk.

Met alle respect, maar dat vind ik toch niet echt een overtuigend argument om een plaatsje te claimen in deze lijst.

Zoals gewoonlijk bij mij is het weer een flink essay geworden.

Christine Johnson- You'll Never Walk Alone
Het betrekkelijk obscure origineel van de overbekende voetbalklassieker. Bijkomend voordeel is dat dit een nummer is uit een musical (Carousel door Rodgers en Hammerstein), een tak van sport die nog wel eens wordt onderschat in zijn invloed op de ontwikkeling van popmuziek, maar dat is niet precies de reden dat ik dit nummer heb gekozen.
Bij deze tijd van het jaar horen de discussies over classic rock en eeuwlijstjes en het spanningsveld tussen wat in de top 2000 bivakkeert en wat wij muzieknerds vinden dat de moeite waard is om echt beluisterd te worden. Dit topic is daar een nieuwe, doldwaze mutatie van. Ontzettend leuk natuurlijk, als ik dat niet vond had ik niet meegedaan. Wel is het een beetje gek dat voor een topic over de meest vernieuwende of bepalende liedjes als startpunt een lijst wordt gekozen die per definitie geen overzicht kan zijn van de meest vernieuwende nummers, en dat ook nergens probeert. Dit is hetzelfde punt als waar Chevy93 en in zekere zin Aerodynamic al eerder kanttekeningen bij plaatsten.
Verder lees ik soms met stijgende verbazing de discussies over de Top 2000, de formats, en de 'smaak van de massa'. Niet alleen de ietwat wilde complotdenkers geven soms te denken. Sommige muziekvrienden lijken ook de 'ontwikkeling' van de popmuziek als een compleet losstaand doel op zichzelf te zien. Frisheid en originaliteit zijn belangrijke kwaliteiten, maar je vraagt je soms ook af of sommigen zich niet zo blind staren op (vaak achteraf verzonnen) patronen in de geschiedenis dat ze dreigen te vergeten wat muziek precies is, of waar het eigenlijk voor is bedoeld. Ik kan verder dit punt niet precies verhelderen voor mensen die niet snappen waar ik heen wil, maar zie mijn nominatie van dit nummer vooral ook als licht ironisch commentaar op deze manier van denken, en als een ode aan de kracht van muziek zoals die geldt buiten de fanzines en fora op internet.

Thelonious Monk- Epistrophy
In het eerdere 'Mume Klinkt Anders' topic, dat draaide om het nomineren van artiesten, nomineerde ik Miles Davis omdat ik vond dat er minstens één jazzartiest in de lijst thuishoorde. Een nominatie die het goed uithield in de lijst. The Scientist nomineerde een andere jazz-grootheid, Thelonious Monk, waarvoor hij minder bijval kreeg. Nu we een jaar verder zijn en mijn obsessie met jazz alleen nog maar groter is geworden, vind ik steeds meer dat Jelle gelijk had.
Monk zou in de jaren veertig de grote kracht zijn in het ontstaan van bebop, een muziekvorm die zo'n beetje de missing link is tussen de gezellige big bandjazz van voor de oorlog tot de meer intellectuele jazz met ellenlange solo's die we zo liefhebben of haten.
In tegenstelling tot veel genres is van de bebop bijna precies bekend waar en wanneer het ontstond: in de vroege jaren veertig gebruikten enkele jazzmuzikanten in New York een club genaamd Minton's buiten de reguliere openingstijden voor oefensessies: Monk, Kenny Clarke, Dizzy Gillespie. Ook het doel van bebop is duidelijker dan dat van andere genres. Door racisme en het gegeven dat de echte pioniers nou eenmaal meestal arm blijven, moesten de beste jazzmusici in die tijd toezien hoe hun muziek en hun uitvindingen werden gekaapt door brave en blanke acts als Benny 'The King Of Swing' Goodman. Bebop was bedoeld als een manier van muziekmaken die zo technisch was dat alleen de beste instrumentalisten het konden spelen, en zo individualistisch dat een goedkope kopie nergens naar zou klinken.
Hoewel vooral alt-saxofonist Charlie Parker met zijn briljante spel het gezicht en geluid van de bebop zou bepalen, blijft Monk de belangrijkste geestelijke vader. Een prestatie die verder gaat dan het selecte cirkeltje jazzliefhebbers. Hoewel patronen zoals gezegd voornamelijk achteraf worden ontdekt, kun je toch beargumenteren dat geen enkele muzikant zoveel heeft betekend voor het veranderen van de muzikant in een loonslaaf die braaf speelde wat de clubeigenaren en het publiek wilden, naar de individualist die het publiek durfde uit te dagen met zijn unieke vorm van zelfexpressie.
Door dat, en briljante platen als Brilliant Corners en At Town Hall, zou ik zelfs voorzichtig willen stellen dat Thelonious Monk, na Stravinsky, de belangrijkste muzikant is uit de 20e eeuw. 'Epistrophy', geschreven met Kenny Clarke, wordt op Wikipedia zelfs de 'eerste moderne jazzcompositie' genoemd. Ook daar kun je vast weer een discussie over voeren, maar goed.

Tom Dissevelt/ Dick Raaijmakers- Syncopation
Omdat Sam Cooke wegviel uit mijn keuzelijstje, moest ik snel nog even een andere nominatie bedenken. De meeste kandidaten voor mij in dit topic hebben hun respect betuigd aan de roots, wat ik waardeer, maar het kritiekpunt dat de ontwikkeling van de elektronische muziek, toch de hoofdmoot van wat we nu om ons heen horen in het dagelijks leven, er zo bekaaid vanaf komt, blijft natuurlijk wel staan. Nu heb ik niet echt veel verstand van electronic en was ik al half van plan een Motown-single te nomineren om Cooke te vervangen (zonder Motown geen moderne pop volgens mij). Helaas kon ik niet op korte termijn beslissen over een geschikte kandidaat.
Dus toch maar een electronisch nummer? Ik had al eerder mijn vijfde nominatie (zie hieronder) gedeeltelijk in dat licht gekozen . Misschien nog een nummer dat ons rockers in onze jeugd liet inzien dat beats niet allemaal dom gestamp waren. Come To Daddy had voor de hand gelegen.
Maar toen gebeurde er iets anders. Toen Teunnis mij de vraag stelde welke plaat vóór Kid A op die manier electronica en alternatieve rock mengde, was ik wat aan het googlen gegaan, en kwam ik uit bij een blog over nummers die hun tijd ver vooruit waren. Daar werd dit nummer van Tom Dissevelt genoemd als acid house uit de jaren zestig. Uitermate geschikt om eens te noemen in dit topic. Wat het bovendien een raar toeval maakt, is dat ik op dit moment binnen Eindhoven aan het verhuizen ben vanuit Strijp (een steenworp afstand van het Evoluon) naar Gestel. Mijn nieuwe flat ligt vlak langs de Genneper parken, een paar minuten fietsen van het oude Philips Natlab. Pas bij het googlen voor dit topic kwam ik erachter dat dit een plek was waar in de jaren zestig muziek werd gemaakt die nu nog steeds obscuur is, maar duidelijk zijn tijd ver vooruit.
Zie het onderstaande filmpje en zeg nou zelf: 1963? For real?
Ik ben een groot fan van synchroniciteit, dus ik ga deze track die in mijn schoot kwam gevallen gewoon nomineren en laat de waardering verder over aan de volgenden.




The Beatles- I Wanna Hold Your Hand
Ook hier maaide Titmeister me een beetje het gras voor de voeten weg door een nummer van de Fab Four terug te brengen in de lijst, al is zijn nummer natuurlijk bijna ontegenzeggelijk beter dan dat van mij.
Ik heb bewust voor deze gekozen, hun eerste Amerikaanse en dus internationale hit, allereerst om te illustreren hoe bijzonder het was dat de Beatles eigenlijk met hun eigen materiaal de wereld veroverden. Het zou onzin zijn om te zeggen dat ze de eersten waren die de taken van songschrijven en performen mengden, met pioniers als Bo Diddley, Buddy Holly, Bob Dylan, maar een popbandje dat het bijna het gehele relevante gedeelte van hun oeuvre zelf schreef was toen vrij uniek, en invloedrijk.
(Dat laatste is een beetje een mixed blessing, nu we zitten opgescheept met een muziekcultuur vol goede bandjes die geen liedjes kunnen schrijven, en goede songschrijvers die niet kunnen spelen).
De Beatles hebben voorts beweerd dat ze weigerden naar Amerika te reizen als ze geen hit hadden in dat land, maar ik vermoed dat dit stoere praat was. Ze hadden ook wel een beetje geluk dat dit nummer net naar nummer 1 was doorgeschoten toen ze voor het eerst voet aan land zetten op de nieuwe wereld. Het effect was er niet minder om, en niet alleen maar bij kleine meisjes. Er bestaat een beroemde anekdote over dat de dichter Allen Ginsberg, toen hij voor het eerst dit nummer hoorde, opsprong en wild begon te dansen.
Vanuit Amerika de wereld: het optreden van de jongens op de Ed Sullivan show is een iconisch moment, niet alleen binnen de popmuziek maar binnen de hele moderne cultuur. Als een regisseur de jaren zestig in een paar seconden wil oproepen, is dit één van de eerste beelden die je ziet, na de maanlanding en de moord op JFK.
Natuurlijk is dit maar een stom nummer. Hoewel een echte popliefhebber eigenlijk toch zou moeten glimlachen om de briljante luchtigheid van dit nummer, kan ik me voorstellen dat het veel mensen op deze site eerder op de zenuwen werkt. Ik zie echter niet in hoe iemand kan ontkennen dat dit nummer een waterscheiding is in de ontwikkeling van popmuziek.

David Bowie- V-2 Schneider
Een beetje een vervolg op de discussie die ik eerder had met Teunnis en Titmeister. Ik ben groot fan van Radiohead en ik hou enorm van Kid A, maar getuigt het niet van een erg slecht lange termijngeheugen om te beweren dat de wereld van de alternatieve rock en die van de electronica elkaar pas in 2000 vonden?
Nog belangrijker is dat ik per se een nummer in de lijst wilde waar Brian Eno aan heeft meegewerkt. Ik denk dat Eno een van de echte genieën en pioniers is uit de popmuziek, en dat er minstens één van de nummers waar hij deel aan heeft gehad in een lijst moet voorkomen die de ontwikkeling van onze geliefde obsessie in kaart brengt.
Ik heb overwogen een nummer uit zijn ambient-reeks te nomineren, of iets van My Life In The Bush Of Ghosts, zodat ook een andere held van mij, David Byrne, hierin zou worden opgenomen. Ik kon echter de verleiding niet weerstaan om op deze manier ook David Bowie in de lijst te verwerken. Nu is Bowie wellicht niet echt een vernieuwer. Eerder een trendsetter die de nieuwste ideeën wist te gebruiken om zijn eigen wereld mee in te kleuren.
Maar die wereld, en die persoonlijkheid, zijn denk ik wel van dusdanig groot belang geweest dat hij het verdient in deze lijst te staan. Bovendien vind ik Bowie in toenemende mate terwijl ik ouder wordt een extreem fijne muzikant en songschrijver.
'Heroes' is de duidelijkste kruisbestuiving tussen Eno en Bowie, maar eigenlijk ken ik de plaat niet zo heel goed en vind ik hem ook niet zo tof, het titelnummer is zelfs een beetje een allergie van mij. Misschien is er een betere keuze hier waarin iemand die later aan de beurt is me nog kan verbeteren.

Zo dadelijk afvallers en de volgende die aan de beurt is.

Verrassende keuze voor juist dat Beatles nummer.

De afvallers:

Deep Purple - Child in Time
Heb ik nooit een reet aangevonden en is bovendien gejat van hoe heet het. Ja ik weet dat het een klassieker is, maar Titmeister had dus al de meeste nominaties die ik wilde schrappen gehad. Blame de Heiko.

Lonnie Donegan – Puttin on the Style
Je kunt aan de lijst merken dat er een paar muzikale archeologen zoals L_T_B en eh, ikzelf aan de beurt zijn geweest, het gehalte blues en roots en Algemeen Historisch Museumwerk begint wel een beetje uit de hand te lopen. Het belang van Donegan staat historisch vast, maar van mij mag de volgende zeurpiet best wat verder richting het heden nomineren om de balans te bewaken.

Oasis - Wonderwall
R & P is een fantastische jongen maar het enige argument dat voor dit nummer spreekt is dat het een enorme hit is geweest en een fijne meezinger blijft. Ik heb zojuist 'You'll Never Walk Alone' toegevoegd aan de lijst. Check mijn hypocrisie.

Ramones - Blitzkrieg Bop
Pure armoede, laatste afvaller. Ik denk dat adrenaline-rock ook nog wel vertegenwoordigd is zonder The Ramones, maar dit is vooral omdat ik alle andere nummers te belangrijk vind om te schrappen.

Sugarhill Gang - Rapper's Delight
Enorme fijne dansplaat, maar ik denk dat de ontwikkeling en invloed van de hiphop nog wel preciezer kan worden weergegeven dan met deze novelty hit.

En de lijst:

Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Metallica - One
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm

Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Burial - Archangel
Christine Johnson- You'll Never Walk Alone
Chuck Berry - Maybellene
David Bowie- V-2 Schneider
Desmond Dekker – The Israelites
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Marvin Gaye – What’s Going On
MC5 – Kick Out the Jams
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
New Order - Blue Monday
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Pete Seeger – Turn Turn Turn
Pixies - Debaser
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rage Against the Machine - Killing in the Name Of
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Beatles - I Wanna Hold Your Hand
The Clash - London Calling
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
The White Stripes - Seven Nation Army
Thelonious Monk- Epistrophy
Tom Dissevelt - Syncopation


Ik heb zitten twijfelen tussen een aantal mogelijkheden, maar ik denk dat het ondertussen wel beleefd is om de beurt terug te geven aan de initiatiefnemer. Lukas, de vloer is van u.

En nu slapen, haha .

Heerlijk leesvoer weer en mooie keuzes!

You'll Never Walk Alone, ik zou er nooit zijn opgekomen. Maar de motivatie is bijzonder legitiem (en eigenlijk kan Seven Nation Army er daarom weer uit).

Leuk en interessant verhaal, vooral de toevoeging van Bowie en Eno vind ik persoonlijk nogal essentieel. Ik zou meer voor Heroes gaan, maar begrijp de allergische reactie. Geen new wave zonder deze albums. My Life In The Bush Of Ghosts deed daar nog een schepje bovenop met gebruik van samples en exotische ritmes.
Deze lijst had misschien beter vanaf scratch kunnen beginnen, want nu maak je inderdaad van een nostalgische top 50 langzaamaan een lijst van 'vernieuwende muziek'. Syncopation is trouwens verbazingwekkend, gebruikten ze zelfbouw-synthesizers?

Interessante keuzes Sander Vooral Dissevelt & Raaijmakers is een opvallende keuze, heb ik zelf ook nog aan gedacht (of een andere pionier als Stockhausen of Scott), maar ik vond dat er al genoeg obscure originators in stonden. Bowie hoort erin, maar ik had zelf voor een ander nummer gekozen. Zeker als de combinatie rock en electronic/ambient wil benaderen zou ik Subterraneans geschikter vinden: is ouder en vind ik bovendien een veel beter nummer.

Grappig ook dat ik 4 van de 5 geschrapten ook op mijn lijstje had staan. Kennelijk denken we toch redelijk hetzelfde over muziek


Vind ik niet. Ik vind Sander's motivatie ook legitiem, maar de versie die nu in de lijst staat is natuurlijk niet de versie die in voetbalstadions gezongen wordt. Bovendien is dat niet de belangrijkste reden dat ik Seven Nation Army heb genomineerd. Ik wilde ook de pop/rock van de afgelopen 20 jaar vertegenwoordigd laten zijn. Zeker nu Wonderwall geschrapt is, wordt die anders alleen nog vertegenwoordigd door Street Spirit en Archangel, en die bestrijken beiden toch een heel ander deel van het moderne muziekspectrum...

Ik ben niet bekend met de achtergrond van het nummer V2-Schneider, maar verwijst de titel toevallig naar Florian Schneider van Kraftwerk?

Dat, en de befaamde WWII raket.

Wellicht. Zoals ik al zei heb ik nog niet echt veel kennis over of voeling met Bowies Berlijn-periode, eerlijk gezegd vind ik Low wel beter dan 'Heroes', maar ik kon zo niet achterhalen hoe groot Eno's rol op eerstgenoemde was geweest. Nu zie ik pas dat zijn bijdrage aan Subterraneans ook gewoon op Wikipedia wordt omschreven. Ach ja, spilt milk en dergelijke.



En niet alleen daarover, want ik heb per ongeluk ook dezelfde user gevraagd om mij op te volgen: Lukas.



Ben ik het ook mee eens, vandaar dat ik een user vraag die veel voeling heeft met de popmuziek van de afgelopen 25 jaar: ik heb Niels94 een pm gestuurd.

@ K. Grubs: ik weet niet waarmee de mannen van Philips hun muziek maakten, zou een interessant onderwerp zijn voor een documentaire op zich. Het was wel erg cool om er ineens achter te komen dat een opnamestudio die zo duidelijk zijn tijd ver vooruit was daarvoor internationaal (zij het in kleine kring) vermaard is, op een steenworp afstand van mijn huis ligt.

Sander houdt niet meer van mij.

Ondanks al je geslemp met andere mannen op deze site is mijn diepe liefde voor jou geenszins verminderd, Rob.

Wel is het zo dat als ik de halve avond bezig ben met allerlei doorwrochte stukjes schrijven en jij daar alleen maar uit opmaakt: 'Sander houdt niet meer van mij', dat ik me dan een beetje gebitchslapt voel door jouw divagedrag. Het geeft te denken hoe het gaat worden tussen ons zodra je ook echt bekend bent van radio en tv.

Ik heb me gedragen als een heuse Gordon.

Beetje drukke dag gehad, maar ik ga er maar eens voor zitten

Alle keuzes zijn zeer sterk onderbouwd, diegene die ze eruit wilhalen zal dat dus ook goed moeten onderbouwen. Voor de rest een mooi en goed leesbaar verhaal. Al zou ik Child in Time liever wel in de lijst zien staan.

Voor ik tot mijn keuzes kom, eerst maar eens even een blik op de lijst in zijn algemeenheid. Van het Top 2000-lijstje van een week geleden is inmiddels weinig meer over. Dat betekent ook dat we in de fase zijn beland dat het moeilijk is om zomaar nummers te schrappen waarvoor anderen een onderbouwde keuze hebben gemaakt. Zeker als daar nummers tussen staan die je zelf voor de start van dit topic nog nooit gehoord had...

Daarbij kom ik wel tot een punt dat ook in het vorige 'klinkt anders'-topic een voortdurende strijd was. Kies je in dit topic voor de echte vernieuwers, nummer die hun tijd ver vooruit waren? Of toch voor de artiesten die er als eersten een groot publiek mee bereikten? En wanneer is een genre relevant? Is pakweg harsh noise een te kleine niche binnen het muzieklandschap? Of klinkt het zó anders dat het daarom juist in deze lijst thuishoort?

Dilemma's, dilemma's. Zelf zit ik wat meer aan de commercieel-relevante zijde van dat spectrum. Ik zou hier persoonlijk graag een lijst zien met smoel, genrediversiteit en een brede blik over meerdere decennia. Maar ook eentje die voor iemand met een redelijke muzikale interesse herkenbaar moet zijn. Ik pretendeer die interesse te hebben, maar heb toch ruim een kwart van de lijst terug moeten luisteren wegens mij volslagen onbekend. Dat is voor een deel een hiaat in mijn ontwikkeling, zeker op het gebied van de écht pop-prehistorie. Maar ik vind wel dat we moeten waken voor een niet al te hoog dinosaurusgehalte.

Ik laat me bij mijn keuze voor nummers dus wat meer leiden door wat breder herkenbare nummers die voor mij toch belangrijke bouwstenen in mijn muziekperceptie blijken te zijn.

1. Hot Butter - Popcorn

Over de toevoeging van Popcorn heb ik het minst lang na hoeven denken. Er is haast geen deuntje dat de afgelopen twintig jaar zó vaak gecoverd is. Eerst maar even het origineel erbij pakken. De Duits-Amerikaanse synthesizerpionier Gershon Kingsley bracht die eerste versie in 1969 uit. Het nummer deed aanvankelijk weinig, maar verspreidde zich in de versie van Hot Butter drie jaar later alsnog als een olievlek over de wereld. Al snel waren er tientallen verschillende versies in omloop.
Uit de jaren zeventig kan ik verder geen nummers bedenken die zo naar dance en trance refereren als Popcorn. In dat licht is het zeer onderhoudend om deze site er eens bij te pakken. Grappig is dat de toename van het aantal coverversies ongeveer synchroon loopt aan de opkomst van elektronische genres in de mainstream.
Het feit dat ik voor de Hot Butterversie kies en niet voor het origineel, sluit overigens aan bij mijn inleiding. Het was die uitvoering die een grote impact had. Natuurlijk was die er zonder het origineel niet geweest, maar afijn, u begrijpt waar ik heen wil...

2. Blondie - X Offender

Tot mijn vreugde is de huidige lijst niet zo vrouwenloos als het vorige topic, maar het kan nog altijd beter. In de vorige lijst voegde ik Madonna toe, en dat kwam me toen op veel kritiek te staan. Artiesten toevoegen onder het mom 'er moet een vrouw in', dat zou niet mogen. Want het ging om invloed op De Historie. En om anders klinken. Welnu, vrouwen klinken anders. Ze hebben een hoger stemgeluid en een andere klankkleur dan mannen (Tracy Chapman uitgezonderd...). Maar belangrijker nog: popcultuur gaat ook om helden, om identificatie. Om ergens bij horen of iemand willen zijn. In dat kader nemen vrouwen een bijzondere positie in. Als sekssymbool voor (heteroseksuele) mannen en als rolmodel voor vrouwen.
Ik vind het moeilijk om het vrouwelijke aspect in popmuziek aan een nummer te koppelen. De keuze voor de eerste single van Blondie is in die zin een beetje een willekeurige. Maar ik zet hem hier neer omdat je er veel kanten mee uit kan. Punk en new wave is denk ik sowieso belangrijk geweest voor de doorbraak van vrouwen in de pop- en rockmuziek, tot dan toe vooral een mannenbolwerk (in tegenstelling tot soul en folk, overigens). X-Offender was een van de eerste echte new wavehits en in die zin relevant. Voor wat betreft de 'seks-factor' loopt er bovendien een directe lijn naar Madonna en veel andere zangeressen.

3. The Kinks - You Really Got Me

Misschien niet zo'n verrassende keus, want vaak genoemd in dit soort lijstjes. Nog voor dat de Beatles zich werkelijk van hun revolutionaire kant lieten zien, kwamen The Kinks al met een voor 1964 ongekend harde riff die volgens de overlevering zowel naar de punk als naar de hardrock en (heavy) metal toe te redeneren is. Ik ben geneigd daar wel in mee te gaan: volgens mij een essentiële plaat in de vroege ontwikkeling van de wat steviger rockgenres.

4. Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way

In mijn lijstje van vijf wilde ik ook ergens iets met de ontzuiling van blanke en zwarte muziek. Hoewel de blanke rock natuurlijk ook zijn zwarte roots heeft, was er in de jaren zestig en zeventig volgens mij nauwelijks kruisbestuiving tussen zwarte en blanke artiesten. Wie naar de hitparade van de laatste twintig jaar kijkt, ziet Eurodanceduo's met een brede, zwarte rapper en een volgemake-upt blank zangeresje. Of Linkin' Park met Jay-Z en U2 met Mary J. Blige. Dit lijkt me een typisch nummer om die ontwikkeling mee te duiden.

5. Boudewijn de Groot - Welterusten Mijnheer de President

Ik had hier ook iets van Fela Kuti of Os Mutantes kunnen neerzetten. Mijn voornaamste signaal is dat we over allerlei genres kunnen uitwaaieren, maar dat we daarmee nog voorbijgaan aan het feit dat popmuziek een wereldwijd fenomeen is. Verspreid over heel veel landen aan talen. Omdat we nu eenmaal in Nederland leven, heb ik het maar bij Boudewijn de Groot gehouden. En dan ook nog eens met een protestlied om het subkopje 'popmuziek als maatschappijkritisch middel' mee af te dekken .

Dan de nummers die gaan sneuvelen:

MC5 - Kick out the Jams

De punkgolf van 1977 heeft de popmuziek veel moois gebracht. Het korte, puntige liedje keerde terug en evolueerde verder bij postpunk- en indierockbands. Die katalyserende functie vind ik bij punk belangrijker dan de muzikale vernieuwing die het genre werkelijk bracht. Ik vind proto-punk als begrip een beetje overschat: de punkgolf was zonder MC5 of de Stooges ook wel losgebarsten. Ik heb dan liever You Really Got Me in de lijst, waar je iets meer kanten mee uit kan.

The Beatles - I Wanna Hold Your Hand

Sorry voor Sander, maar zelfs The Beatles verdienen hier geen twee noteringen. En in het oeuvre van de band vind ik A Day in the Life dan relevanter.

Christine Johnson - You'll Never Walk Alone

Ook hier schrap ik direct een nieuwe inzending. Dit nummer had in deze vorm betrekkelijk weinig impact. Als het al in de lijst hoort, dan geldt dat voor de voetbalstadionversie.

New Order - Blue Monday

Hier geldt een beetje hetzelfde als The Beatles: Joy Division én New Order vind ik te veel eer. En dan vind ik Joy Division net even wat relevanter voor postpunk en indierock dan New Order voor dance.

Pete Seeger – Turn Turn Turn

Een keuze waar ik eigenlijk moeilijk helemaal achter kan staan. Voor mijn gevoel heb ik te weinig verstand van oude folk, country, jazz en aanverwanten om er een oordeel over te kunnen vellen. Mijn gevoel is wel dat er wat te veel van voor 1965 in de lijst staat. Maar ik geef toe, dat is geen sterke.

De lijst:

Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Metallica - One
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm

Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Boudewijn de Groot - Welterusten Mijnheer de President
Burial - Archangel
Chuck Berry - Maybellene
David Bowie- V-2 Schneider
Desmond Dekker – The Israelites
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Hot Butter - Popcorn
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Marvin Gaye – What’s Going On
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Pixies - Debaser
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rage Against the Machine - Killing in the Name Of
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
The White Stripes - Seven Nation Army
Thelonious Monk- Epistrophy
Tom Dissevelt - Syncopation

En ik vraag Bertus voor een bijdrage.

The Kinks - You Really Got Me miste ik ook in de lijst.

Die is inderdaad onmisbaar in zo'n lijst. Ik zat zelf ook te denken aan Fight for Your Right van de Beastie Boys, maar Walk This Way is nog een betere keuze.

Dank voor de uitnodiging, vooral ook omdat ik dit topic tot nu toe compleet gemist had. Ik ga vandaag eens rustig lezen en broeden op mijn bijdrage

Hm, Blue Monday uit de lijst omdat Joy Division er al in staat is wellicht wat kort door de bocht. Een betere reden om dit nummer er uit te knikkeren lijkt me eerder dat I Feel Love reeds in de lijst staat

En "two thumbs up" voor Walk This Way, een zeer belangrijk cross-over nummer