Muziek / Muziekgames / MuMe kiest anders
0
geplaatst: 1 december 2012, 10:21 uur
GrafGantz schreef:
Een betere reden om dit nummer er uit te knikkeren lijkt me eerder dat I Feel Love reeds in de lijst staat
Een betere reden om dit nummer er uit te knikkeren lijkt me eerder dat I Feel Love reeds in de lijst staat
Dat staat met zoveel woorden in de zin daarna
0
geplaatst: 1 december 2012, 12:04 uur
Twee van mijn nominaties alweer weg 
Ik ben blij dat uiteindelijk Titmeister je gevraagd heeft en niet ik.
Ik ben blij dat uiteindelijk Titmeister je gevraagd heeft en niet ik.
0
geplaatst: 1 december 2012, 15:52 uur
Ik volg je keuzes Lukas, alleen snap ik niet waarom je voor X Offender hebt gekozen. Dat is weliswaar Blondie's eerste commercieel succes(je), maar qua nummers denk ik toch dat Heart of Glass verreweg het meeste impact heeft gehad. Volgens je eigen criteria zou je daar dus voor moeten zijn gegaan 
0
geplaatst: 1 december 2012, 15:59 uur
Natuurlijk ben ik hoogst inconsequent, maar ik vind X Offender wel een typische doorbraaksingle en bovendien ook veel meer basis-new wave dan Heart of Glass. Moeilijk uit te leggen. Hier ga ik niet uit komen...
0
geplaatst: 1 december 2012, 22:09 uur
Maar daar heb ik nu afgrijselijk geen tijd voor. Ik zit achter mijn computer helemaal niks van wiskunde te begrijpen, namelijk. En morgen heb ik eigenlijk ook geen tijd, maar dan maak ik maar tijd. Mag het? Plies?
Heel misschien lukt het wel. Dan zie je het hier wel verschijnen. Maar ik moet ook nog nummers bedenken...
Heel misschien lukt het wel. Dan zie je het hier wel verschijnen. Maar ik moet ook nog nummers bedenken...
0
geplaatst: 1 december 2012, 22:48 uur
Ik wil ook wel voor je kiezen. Wacht dacht je van Idioteque, 3 A.M. Eternal, Blue Monday, Strange Fruit, Planet Rock, Rapper's Delight, Fight the Power, Tommorow Never Knows of The Rainbow / Eden / Desire?
0
geplaatst: 2 december 2012, 11:52 uur
Het is zondagochtend en aan mij de schone doch zware taak om deze lijst naar een nog hoger niveau te brengen. Wat er schoon aan is zal ik niet hoeven uitleggen, maar hoe zware komt van twee kanten. Allereerst zal ik vijf nummers moeten wippen en aangezien er van de startlijst niet veel meer over is, zullen er nummers uit gaan vliegen die door andere users met ongetwijfeld goede argumentatie genomineerd zijn. Moeilijkheid nummer twee: mijn eigen shortlist tot vijf nummers terugbrengen...
Eerst maar even de criteria waarop ik geselecteerd heb:
1. Het nummer moet vernieuwend zijn. We zijn hier geen lijstje met beste nummers ooit aan het samenstellen, maar met nummers die de muziekwereld hebben veranderd.
2. Het nummer moet een brede impact hebben. Vernieuwend zijn is leuk en aardig, maar zonder luisteraars kan je het net zo goed in bed blijven. Al te obscuur materiaal hoort volgens mij in deze lijst niet thuis.
3. Het nummer is grensoverschrijdend vernieuwend. We kunnen makkelijk een lijst van vijftig (of vijfhonderd) nummers aanleggen die binnen een bepaald genre zeer invloedrijk zijn (geweest). Maar voor deze lijst lijkt het me interessant om te kijken naar nummers die de popmuziek in bredere zin veranderd hebben: nummers die grenzen tussen genres geslecht hebben of anderszins grensoverschrijdend gewerkt hebben.
En dan zal ik niet ontkennen dat, ten vierde, mijn persoonlijke smaak natuurlijk ook een rol heeft gespeeld. Ik zal geen nummers inbrengen die ik volstrekt onaanhoorbaar vind. Wel heb ik gepoogd om bij het verwijderen van nummers uit de lijst mijn eigen smaak zo veel mogelijk te negeren.
Laat ik nu maar ruimte maken voor een vijftal nieuwe nummers, of met andere woorden: wat gaat eruit? Op alfabetische volgorde:
Boudewijn de Groot – Welterusten Mijnheer de President
Ik ben het volledig met Lukas eens dat er wel wat minder Angelsaksisch in deze lijst mag, maar dit lijkt me een ongelukkige keuze. Niet vernieuwend – anderen deden hetzelfde eerder – en, zeker op een schaal groter dan Nederland, geen enkele invloed. Daarbij, voor wat het waard is, bepaald niet het beste van Boudewijn de Groot. Om het niet Angelsaksische en het engagement duidelijk in de lijst te houden, wissel ik Welterusten Mijnheer de President in voor mijn vijfde nominatie.
Chuck Berry – Maybellene
Met pijn in het hart. Maar wat mij betreft zijn Robert Johnson, Muddy Waters en mijn tweede nominatie belangrijkere factoren geweest in de ontwikkeling van de rock (and roll).
Desmond Dekker – Israelites
Bracht de reggae naar Engeland maar dat was het dan ook. Que mondiale invloed was Bob Marley veel groter en die staat terecht in de lijst; voor de ontwikkeling van de reggae als genre zijn er wel belangrijkere artiesten aan te wijzen. Een gevalletje 'shoot de messenger'.
Metallica – One
Prima nummer, maar voldoet geenszins aan mijn criteria. De metal klonk voor One niet anders dan na One, laat staan dat dit de popmuziek ook maar op enige manier heeft opgeschud. Het enige dat daadwerkelijk anders was aan dit nummer, was dat het de eerste song van Metallica was met een videoclip en dat lijkt me nou net geen goede reden om in deze lijst te staan. Aan een volgende user de schone taak om, naast Black Sabbath, echt vernieuwende metal de lijst in te krijgen.
Tom Dissevelt – Syncopation
Buitengewoon interessant, maar te obscuur voor deze lijst. Toevallig is er sinds dit jaar weer wat aandacht voor deze vergeten laboratoriummuziek, maar daarvoor is het nauwelijks gehoord, ook niet door andere pioniers van de elektronische muziek.
Eerst maar even de criteria waarop ik geselecteerd heb:
1. Het nummer moet vernieuwend zijn. We zijn hier geen lijstje met beste nummers ooit aan het samenstellen, maar met nummers die de muziekwereld hebben veranderd.
2. Het nummer moet een brede impact hebben. Vernieuwend zijn is leuk en aardig, maar zonder luisteraars kan je het net zo goed in bed blijven. Al te obscuur materiaal hoort volgens mij in deze lijst niet thuis.
3. Het nummer is grensoverschrijdend vernieuwend. We kunnen makkelijk een lijst van vijftig (of vijfhonderd) nummers aanleggen die binnen een bepaald genre zeer invloedrijk zijn (geweest). Maar voor deze lijst lijkt het me interessant om te kijken naar nummers die de popmuziek in bredere zin veranderd hebben: nummers die grenzen tussen genres geslecht hebben of anderszins grensoverschrijdend gewerkt hebben.
En dan zal ik niet ontkennen dat, ten vierde, mijn persoonlijke smaak natuurlijk ook een rol heeft gespeeld. Ik zal geen nummers inbrengen die ik volstrekt onaanhoorbaar vind. Wel heb ik gepoogd om bij het verwijderen van nummers uit de lijst mijn eigen smaak zo veel mogelijk te negeren.
Laat ik nu maar ruimte maken voor een vijftal nieuwe nummers, of met andere woorden: wat gaat eruit? Op alfabetische volgorde:
Boudewijn de Groot – Welterusten Mijnheer de President
Ik ben het volledig met Lukas eens dat er wel wat minder Angelsaksisch in deze lijst mag, maar dit lijkt me een ongelukkige keuze. Niet vernieuwend – anderen deden hetzelfde eerder – en, zeker op een schaal groter dan Nederland, geen enkele invloed. Daarbij, voor wat het waard is, bepaald niet het beste van Boudewijn de Groot. Om het niet Angelsaksische en het engagement duidelijk in de lijst te houden, wissel ik Welterusten Mijnheer de President in voor mijn vijfde nominatie.
Chuck Berry – Maybellene
Met pijn in het hart. Maar wat mij betreft zijn Robert Johnson, Muddy Waters en mijn tweede nominatie belangrijkere factoren geweest in de ontwikkeling van de rock (and roll).
Desmond Dekker – Israelites
Bracht de reggae naar Engeland maar dat was het dan ook. Que mondiale invloed was Bob Marley veel groter en die staat terecht in de lijst; voor de ontwikkeling van de reggae als genre zijn er wel belangrijkere artiesten aan te wijzen. Een gevalletje 'shoot de messenger'.
Metallica – One
Prima nummer, maar voldoet geenszins aan mijn criteria. De metal klonk voor One niet anders dan na One, laat staan dat dit de popmuziek ook maar op enige manier heeft opgeschud. Het enige dat daadwerkelijk anders was aan dit nummer, was dat het de eerste song van Metallica was met een videoclip en dat lijkt me nou net geen goede reden om in deze lijst te staan. Aan een volgende user de schone taak om, naast Black Sabbath, echt vernieuwende metal de lijst in te krijgen.
Tom Dissevelt – Syncopation
Buitengewoon interessant, maar te obscuur voor deze lijst. Toevallig is er sinds dit jaar weer wat aandacht voor deze vergeten laboratoriummuziek, maar daarvoor is het nauwelijks gehoord, ook niet door andere pioniers van de elektronische muziek.
0
geplaatst: 2 december 2012, 11:52 uur
Erin komen:
George Gershwin - Rhapsody In Blue (1929)
Om het belang van Rhapsody in Blue te begrijpen een kleine geschiedenisles. Als we teruggaan in de tijd, zien we dat er bijna altijd een enorm onderscheid is geweest tussen 'high culture' en 'low culture': gecomponeerde muziek en volksmuziek. De eerste variant werd echt serieus genomen, bestudeerd en opgetekend terwijl het tweede soort onder het volk bleef en mondeling werd overgedragen. Vooral in de 19e eeuw – onder invloed van het opkomende nationalisme – kwam er meer interesse bij componisten voor volksmuziek. Beluister bijvoorbeeld eens de Hongaarse dansen van Brahms. Maar tot een echte vermenging van highbrow en lowbrow kwam het niet.
Vergelijken we dit met de situatie nu, dan is het duidelijk dat er een enorme verandering heeft plaatsgevonden. Popmuziek heeft zich in de afgelopen zestig jaar razendsnel tot een muziekstroming ontwikkeld die naast de klassieke gecomponeerde muziek volstrekt serieus genomen wordt. Dit samensmelten van highbrow en lowbrow met de ontploffing van de populaire muziek na de Tweede Wereldoorlog tot gevolg, is duidelijk aanwijsbaar begonnen in de Verenigde Staten vanaf de jaren twintig. Hier zochten schrijvers van lichte liedjes nadrukkelijk aansluiting bij wat toen beschouwd werd als de serieuze componisten. De grote naam hier is ongetwijfeld George Gershwin. Met Rhapsody in Blue schreef hij in 1924 de eerste echte cross over tussen gecomponeerde muziek en de toen als volks beschouwde vroege jazz. Naast een eerste vermenging van hoge en lage cultuur is dit direct ook een van de eerste keren dat blanke en zwarte cultuur samen kwamen. In 1935 deed Gershwin dit nog nadrukkelijker in zijn opera Porgy & Bess, waarin bijna alle rollen door zwarten gezongen worden – een unicum in die tijd.
Als er, kortom, wel iets kenmerkend is voor alle popmuziek dan is het het samengaan van hoge en lage cultuur. Als (invloedrijk en succesvol) pionier daarvan, kan Gershwin met zijn eerste meesterwerk Rhapsody in Blue niet ontbreken in deze lijst.
Fats Domino - The Fat Man (1949)
Het is altijd weer een leuk spelletje voor in de kroeg – wat is de eerste rock and roll song? The Fat Man van Fats Domino is een belangrijke kanshebber en alleen al daarom hoort dit nummer thuis in deze lijst. Maar daarnaast zijn er nog twee heel belangrijke redenen waarom ik The Fat Man verkies boven bijvoorbeeld een song van Chuck Berry:
1. New Orleans. Het is wellicht een aardige variant voor volgend jaar: welke steden hebben de popmuziek veranderd door anders te klinken? Mocht het zover komen dan zal New Orleans mijn eerste nominatie zijn. Want wat is die stad belangrijk geweest in de ontwikkeling van de popmuziek. In die smeltkroes van Afrikaans, Caribisch, Angelsaksisch en Frans ontstond daar de jazz en dan vooral de ragtime met een stuwend ritme, met veel herhalingen, muziek die duidelijk leidde tot de oudste Rhythm and Blues. Muzikanten als Dan Emmett, Sidney Bechet, Louis Armstrong en Professor Longhair, zonder hen had de muziek niet zo geklonken als die klinkt vandaag de dag. Het ultieme resultaat van deze smeltkroes is Fats Domino die met The Fat Man in 1949 (!) zo'n beetje eigenhandig de rock and roll uit z'n piano tevoorschijn timmerde.
2. Wat Fats Domino uniek maakt ten opzichte van andere rock and roll pioniers uit New Orleans, is zijn populariteit bij een blank publiek. Hier kom ik terug op mijn betoog bij George Gershwin: als er wel iets belangrijk is geweest in de ontwikkeling van de popmuziek, dan is het de afbraak van de muur tussen hoge cultuur en lage cultuur. Daarbij komt zeker ook het slechten van de grens tussen zwart en blank. Fats Domino heeft hierbij een beetje hulp gehad van (de blanke) Pat Boone, die met Domino's nummer Ain't That A Shame een stevige hit scoort. Vanaf dat moment is Fats Domino een van de grote bruggenbouwers, natuurlijk met Blueberry Hill maar ook met zijn filmrollen etc. En in retrospectief krijgt The Fat Man dan alle erkenning die het verdient.
Frank Zappa - Willie The Pimp (1969)
Let u maar eens op: over honderd jaar zal hij gezien worden als dé componist van de late twintigste eeuw. Waar andere muzikanten blij mogen zijn als ze een klein steentje mogen bijdragen in de ontwikkeling van het een of ander, heeft Zappa eigenhandig de popmuziek afgebroken en weer opnieuw opgebouwd. Zijn gitaarspel, zijn humor, zijn composities maar ook de studiotechnieken die hij gebruikte: dubs en overdubs, mengelingen van life- en studio-opnames, tegenwoordig doet iedereen het maar hij was de eerste. Daarbij pakte hij alles wat hij maar pakken kon, vermaalde het, maakte het belachelijk en maakte er weer iets nieuws en volstrekt unieks van. In die zin is hij de eerste postmoderne componist. Als je de lijst ziet van artiesten die zich erop voor laten staan geïnspireerd te zijn door Zappa, van Paul McCartney via Tony Iommi tot John Zorn, dan weet je dat hij in dit overzicht niet mag ontbreken. In Willie the Pimp komen de meeste van zijn kwaliteiten mooi samen en bovendien is het een van zijn bekendste deuntjes. Maar in het geval van Zappa kan je praktisch ieder nummer voor deze lijst nomineren.
Parliament - Rumpofsteelskin (1978)
Muzikant, componist, geniale gek, zwarte hippie, dictator, George Clinton is het allemaal. Vanaf de jaren zestig komt bij hem alles samen wat de popmuziek tot dan toe heeft voortgebracht: funk, rock, soul, blues, hippie, en hij maakt er een unieke en volstrekt gestoorde mengelmoes van, die van grote invloed zou blijken te zijn. Zonder Clinton geen Red Hot Chili Peppers (Freakey Styley werd door Clinton geproduceerd) en geen Dr. Dre, om maar eens twee toch redelijk uiteenliggende voorbeelden te noemen. Rumpofsteelskin is wellicht niet Clinton's bekendste nummer, maar hierin horen we wel duidelijk de G-Funk die zo aan hem schatplichtig is en vanaf de vroege jaren '90 de wereld zou gaan veroveren. Niet alleen muzikaal gezien was Clinton van grote invloed; ook wat betreft een foute voorliefde voor bling bling was hij er vroeg bij.
Mano Negra - Mala Vida (1988)
Gebeurd er dan niets buiten Engeland en de VS? Gelukkig wel, dit bijvoorbeeld. Als een bom sloeg het in in de late jaren '80: Mano Negra met zijn revolutionaire mix van pop, funk, flamenco, rumba en nog zo'n veertig andere stromingen. Patchanka of Mestizo noemden ze het. Tegelijk zien we bij Manu Chao ook een ander element terug dat zo belangrijk is in de popmuziek: engagement. Vooral in de jaren '90 was hij dé spreekbuis voor de antiglobalisten (kent u ze nog?) en nog steeds trekt hij onvermoeid door Zuid-Amerika en Afrika om daar op te duiken waar muziek voor de troepen uitloopt. Dansen om de wereld te verbeteren, mooier kan het toch niet zijn? Zonder Mano Negra geen Négresses Vertes, geen Gogol Bordello, geen Shantel en geen Uban Dance Squad. Waren we heel wat mooie feestjes misgelopen.
George Gershwin - Rhapsody In Blue (1929)
Om het belang van Rhapsody in Blue te begrijpen een kleine geschiedenisles. Als we teruggaan in de tijd, zien we dat er bijna altijd een enorm onderscheid is geweest tussen 'high culture' en 'low culture': gecomponeerde muziek en volksmuziek. De eerste variant werd echt serieus genomen, bestudeerd en opgetekend terwijl het tweede soort onder het volk bleef en mondeling werd overgedragen. Vooral in de 19e eeuw – onder invloed van het opkomende nationalisme – kwam er meer interesse bij componisten voor volksmuziek. Beluister bijvoorbeeld eens de Hongaarse dansen van Brahms. Maar tot een echte vermenging van highbrow en lowbrow kwam het niet.
Vergelijken we dit met de situatie nu, dan is het duidelijk dat er een enorme verandering heeft plaatsgevonden. Popmuziek heeft zich in de afgelopen zestig jaar razendsnel tot een muziekstroming ontwikkeld die naast de klassieke gecomponeerde muziek volstrekt serieus genomen wordt. Dit samensmelten van highbrow en lowbrow met de ontploffing van de populaire muziek na de Tweede Wereldoorlog tot gevolg, is duidelijk aanwijsbaar begonnen in de Verenigde Staten vanaf de jaren twintig. Hier zochten schrijvers van lichte liedjes nadrukkelijk aansluiting bij wat toen beschouwd werd als de serieuze componisten. De grote naam hier is ongetwijfeld George Gershwin. Met Rhapsody in Blue schreef hij in 1924 de eerste echte cross over tussen gecomponeerde muziek en de toen als volks beschouwde vroege jazz. Naast een eerste vermenging van hoge en lage cultuur is dit direct ook een van de eerste keren dat blanke en zwarte cultuur samen kwamen. In 1935 deed Gershwin dit nog nadrukkelijker in zijn opera Porgy & Bess, waarin bijna alle rollen door zwarten gezongen worden – een unicum in die tijd.
Als er, kortom, wel iets kenmerkend is voor alle popmuziek dan is het het samengaan van hoge en lage cultuur. Als (invloedrijk en succesvol) pionier daarvan, kan Gershwin met zijn eerste meesterwerk Rhapsody in Blue niet ontbreken in deze lijst.
Fats Domino - The Fat Man (1949)
Het is altijd weer een leuk spelletje voor in de kroeg – wat is de eerste rock and roll song? The Fat Man van Fats Domino is een belangrijke kanshebber en alleen al daarom hoort dit nummer thuis in deze lijst. Maar daarnaast zijn er nog twee heel belangrijke redenen waarom ik The Fat Man verkies boven bijvoorbeeld een song van Chuck Berry:
1. New Orleans. Het is wellicht een aardige variant voor volgend jaar: welke steden hebben de popmuziek veranderd door anders te klinken? Mocht het zover komen dan zal New Orleans mijn eerste nominatie zijn. Want wat is die stad belangrijk geweest in de ontwikkeling van de popmuziek. In die smeltkroes van Afrikaans, Caribisch, Angelsaksisch en Frans ontstond daar de jazz en dan vooral de ragtime met een stuwend ritme, met veel herhalingen, muziek die duidelijk leidde tot de oudste Rhythm and Blues. Muzikanten als Dan Emmett, Sidney Bechet, Louis Armstrong en Professor Longhair, zonder hen had de muziek niet zo geklonken als die klinkt vandaag de dag. Het ultieme resultaat van deze smeltkroes is Fats Domino die met The Fat Man in 1949 (!) zo'n beetje eigenhandig de rock and roll uit z'n piano tevoorschijn timmerde.
2. Wat Fats Domino uniek maakt ten opzichte van andere rock and roll pioniers uit New Orleans, is zijn populariteit bij een blank publiek. Hier kom ik terug op mijn betoog bij George Gershwin: als er wel iets belangrijk is geweest in de ontwikkeling van de popmuziek, dan is het de afbraak van de muur tussen hoge cultuur en lage cultuur. Daarbij komt zeker ook het slechten van de grens tussen zwart en blank. Fats Domino heeft hierbij een beetje hulp gehad van (de blanke) Pat Boone, die met Domino's nummer Ain't That A Shame een stevige hit scoort. Vanaf dat moment is Fats Domino een van de grote bruggenbouwers, natuurlijk met Blueberry Hill maar ook met zijn filmrollen etc. En in retrospectief krijgt The Fat Man dan alle erkenning die het verdient.
Frank Zappa - Willie The Pimp (1969)
Let u maar eens op: over honderd jaar zal hij gezien worden als dé componist van de late twintigste eeuw. Waar andere muzikanten blij mogen zijn als ze een klein steentje mogen bijdragen in de ontwikkeling van het een of ander, heeft Zappa eigenhandig de popmuziek afgebroken en weer opnieuw opgebouwd. Zijn gitaarspel, zijn humor, zijn composities maar ook de studiotechnieken die hij gebruikte: dubs en overdubs, mengelingen van life- en studio-opnames, tegenwoordig doet iedereen het maar hij was de eerste. Daarbij pakte hij alles wat hij maar pakken kon, vermaalde het, maakte het belachelijk en maakte er weer iets nieuws en volstrekt unieks van. In die zin is hij de eerste postmoderne componist. Als je de lijst ziet van artiesten die zich erop voor laten staan geïnspireerd te zijn door Zappa, van Paul McCartney via Tony Iommi tot John Zorn, dan weet je dat hij in dit overzicht niet mag ontbreken. In Willie the Pimp komen de meeste van zijn kwaliteiten mooi samen en bovendien is het een van zijn bekendste deuntjes. Maar in het geval van Zappa kan je praktisch ieder nummer voor deze lijst nomineren.
Parliament - Rumpofsteelskin (1978)
Muzikant, componist, geniale gek, zwarte hippie, dictator, George Clinton is het allemaal. Vanaf de jaren zestig komt bij hem alles samen wat de popmuziek tot dan toe heeft voortgebracht: funk, rock, soul, blues, hippie, en hij maakt er een unieke en volstrekt gestoorde mengelmoes van, die van grote invloed zou blijken te zijn. Zonder Clinton geen Red Hot Chili Peppers (Freakey Styley werd door Clinton geproduceerd) en geen Dr. Dre, om maar eens twee toch redelijk uiteenliggende voorbeelden te noemen. Rumpofsteelskin is wellicht niet Clinton's bekendste nummer, maar hierin horen we wel duidelijk de G-Funk die zo aan hem schatplichtig is en vanaf de vroege jaren '90 de wereld zou gaan veroveren. Niet alleen muzikaal gezien was Clinton van grote invloed; ook wat betreft een foute voorliefde voor bling bling was hij er vroeg bij.
Mano Negra - Mala Vida (1988)
Gebeurd er dan niets buiten Engeland en de VS? Gelukkig wel, dit bijvoorbeeld. Als een bom sloeg het in in de late jaren '80: Mano Negra met zijn revolutionaire mix van pop, funk, flamenco, rumba en nog zo'n veertig andere stromingen. Patchanka of Mestizo noemden ze het. Tegelijk zien we bij Manu Chao ook een ander element terug dat zo belangrijk is in de popmuziek: engagement. Vooral in de jaren '90 was hij dé spreekbuis voor de antiglobalisten (kent u ze nog?) en nog steeds trekt hij onvermoeid door Zuid-Amerika en Afrika om daar op te duiken waar muziek voor de troepen uitloopt. Dansen om de wereld te verbeteren, mooier kan het toch niet zijn? Zonder Mano Negra geen Négresses Vertes, geen Gogol Bordello, geen Shantel en geen Uban Dance Squad. Waren we heel wat mooie feestjes misgelopen.
0
geplaatst: 2 december 2012, 12:04 uur
De lijst:
Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Hot Butter - Popcorn
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Parliament - Rumpofsteelskin
Pixies - Debaser
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rage Against the Machine - Killing in the Name Of
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
The White Stripes - Seven Nation Army
Thelonious Monk- Epistrophy
En ik vraag Mjuman om hierna een bijdrage te leveren
Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Hot Butter - Popcorn
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Parliament - Rumpofsteelskin
Pixies - Debaser
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rage Against the Machine - Killing in the Name Of
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
The White Stripes - Seven Nation Army
Thelonious Monk- Epistrophy
En ik vraag Mjuman om hierna een bijdrage te leveren
0
geplaatst: 2 december 2012, 14:56 uur
Durfde hem zelf niet toe te voegen, omdat ik bang was voor beschuldigingen van fangedrag. Willie the Pimp is het eerste nummer waar jazz en rock in een nummer clashen. Miles Davis' In a Silent Way wordt soms ook genoemd, maar dat is nog steeds pure jazz, alleen dan met wat electronische instrumenten.
En natuurlijk zoals Bertus zegt, was de opnametechniek van dit nummer heel vernieuwend. Hij zegt misschien wel dat je van Zappa praktisch ieder nummer kan nomineren, maar Hot Rats (met Willie the Pimp als beste voorbeeld) is zowel muzikaal als opnametechnisch Zappa's meest geschikte werk voor deze lijst.
0
geplaatst: 2 december 2012, 15:03 uur
Bertus schreef:
Zonder Clinton geen Red Hot Chili Peppers (Freakey Styley werd door Clinton geproduceerd) en geen Dr. Dre, om maar eens twee toch redelijk uiteenliggende voorbeelden te noemen.
Zonder Clinton geen Red Hot Chili Peppers (Freakey Styley werd door Clinton geproduceerd) en geen Dr. Dre, om maar eens twee toch redelijk uiteenliggende voorbeelden te noemen.
En vergeet ook niet de ongeveer alle dance. Derrick May (een van de technopioniers) vertelde het volgende over techno:
It's like George Clinton and Kraftwerk are stuck in an elevator with only a sequencer to keep them company.
0
geplaatst: 2 december 2012, 15:37 uur
Wow, wat een sterke beschrijvingen bij je keuzes Bertus en de muziek is in de meeste gevallen ook nog eens retegaaf. 
0
geplaatst: 2 december 2012, 15:48 uur
Robert Johnson en Muddy Waters waren zeer belangrijk voor de ontwikkeling van de blues en niet zozeer de rock'n roll, al is die inderdaad sterk beïnvloed door blues.
The Fat Man wordt door sommigen als het begin van de rock'n roll beschouwd en Fats Domino is inderdaad de eerste zwarte artiest die bij het blanke publiek doorbrak maar zijn impact en zeker zijn invloed is lang niet zo groot als die van Chuck Berry.
The Fat Man wordt door sommigen als het begin van de rock'n roll beschouwd en Fats Domino is inderdaad de eerste zwarte artiest die bij het blanke publiek doorbrak maar zijn impact en zeker zijn invloed is lang niet zo groot als die van Chuck Berry.
0
geplaatst: 2 december 2012, 20:01 uur
LucM schreef:
The Fat Man wordt door sommigen als het begin van de rock'n roll beschouwd en Fats Domino is inderdaad de eerste zwarte artiest die bij het blanke publiek doorbrak maar zijn impact en zeker zijn invloed is lang niet zo groot als die van Chuck Berry.
Dat waag ik te betwijfelen. De reden geef je zelf al: als eerste artiest die doorbrak bij een blank publiek heeft hij een onvoorstelbaar grote invloed gehad. In dit opzicht loopt er een directe lijn van Fats Domino naar Elvis Presley, om maar eens wat te noemen.The Fat Man wordt door sommigen als het begin van de rock'n roll beschouwd en Fats Domino is inderdaad de eerste zwarte artiest die bij het blanke publiek doorbrak maar zijn impact en zeker zijn invloed is lang niet zo groot als die van Chuck Berry.
0
geplaatst: 2 december 2012, 20:05 uur
@Teunnis: dank voor de aanvullingen, zeker in het geval van Willie the Pimp had ik idd wel wat meer mogen focussen op de betekenis van juist dit nummer.
@R&P: ook veel dank voor de complimenten
@R&P: ook veel dank voor de complimenten
0
geplaatst: 3 december 2012, 00:41 uur
Sterke bijdrage van Bertus. De stelling dat de samensmelting van high en low culture het meest kenmerkende van de popmuziek is verdient wellicht nog wat tegengas, maar op dit moment heb ik geen zin om daar dieper in te duiken. Je nominatie van 'Rhapsody in Blue' is verder wel een vondst, en ook de nominatie van Domino is zeer overtuigend.
0
geplaatst: 3 december 2012, 01:07 uur
Mooie bijdrages van Bertus ...alleen Fats ipv Chuck Berry ben ik het niet zo mee eens. Imo is de invloed van Chuck Berry op de pop/rock muziek (m.n. zijn inlvoed op. de guitaar in de rock 'n roll) veel groter geweest en wat betreft de populariteit bij blank en zwart...ook daarin speelde Chuck Berry denk ik een grotere rol m.n. omdat hij ook sterk door country beinvloed was (Maybellene was ook gebaseerd op een country classic meen ik) En correct me if I am worng, maar de eerste echte grote doorbraak / megaklapper van een "zwart nummer" bij een "blank publiek" was volgens mij ook afkomstig van Chuck Berry, nl Johnny B. Goode.
...alleen Fats ipv Chuck Berry ben ik het niet zo mee eens. Imo is de invloed van Chuck Berry op de pop/rock muziek (m.n. zijn inlvoed op. de guitaar in de rock 'n roll) veel groter geweest en wat betreft de populariteit bij blank en zwart...ook daarin speelde Chuck Berry denk ik een grotere rol m.n. omdat hij ook sterk door country beinvloed was (Maybellene was ook gebaseerd op een country classic meen ik) En correct me if I am worng, maar de eerste echte grote doorbraak / megaklapper van een "zwart nummer" bij een "blank publiek" was volgens mij ook afkomstig van Chuck Berry, nl Johnny B. Goode.
0
geplaatst: 3 december 2012, 08:27 uur
@ Sander: ik ben benieuwd naar je tegengas, vind maar wat tijd En bedenk wel - ik heb natuurlijk gepoogd om eenieder van mijn gelijk te overtuigen, dus wat ik beweer is wellicht een tikje kort door de bocht. Het is uiteindelijk ook geen wetenschappelijk betoog met voetnoten erbij.
@ Erminio: let's agree to disagree here...
En bedenk wel - ik heb natuurlijk gepoogd om eenieder van mijn gelijk te overtuigen, dus wat ik beweer is wellicht een tikje kort door de bocht. Het is uiteindelijk ook geen wetenschappelijk betoog met voetnoten erbij.@ Erminio: let's agree to disagree here...
0
geplaatst: 3 december 2012, 12:20 uur
Fats Domino was weliswaar de eerste zwarte (R&B)artiest die doorbrak maar werd snel overschaduwd door Chuck Berry en Little Richard die de (rebelse) jeugd meer aansprak dan de nog beschaafde Fats Domino. Wanneer Chuck Berry en Little Richard rond 1959-1960 tijdelijk stil vielen kwamen minder aanstootgevende artiesten (waaronder Fats Domino) terug op de voorgrond.
0
geplaatst: 3 december 2012, 15:28 uur
Bertus schreef:
@ Erminio: let's agree to disagree here...
@ Erminio: let's agree to disagree here...
lijkt me een juiste conclusie...enne...zonder verschil van mening / inzicht zou dit ook maar een saai topic zijn
0
geplaatst: 3 december 2012, 16:49 uur
El Ninjo schreef:
lijkt me een juiste conclusie...enne...zonder verschil van mening / inzicht zou dit ook maar een saai topic zijn
Absoluut - ik wist wel dat ik een risico nam door Chuck Berry eruit te gooien maar een beetje discussie hierover kan nooit kwaad (quote)
lijkt me een juiste conclusie...enne...zonder verschil van mening / inzicht zou dit ook maar een saai topic zijn Aan volgende users de kans om hem er weer in te brengen!
0
geplaatst: 3 december 2012, 22:09 uur
Op de eerste plaats mijn dank aan Bertus die mij heeft gevraagd om deze boeiende en uitdagende taak op te pakken. Vanuit het besef Wahl macht Qual ben ik al snel begonnen met kandidaatnamen te verzamelen en dat was een hele klus. Het bepalen van de afvallers was daarentegen ook geen koud kunstje – hoe laat je je immers zo min mogelijk leiden door je eigen voorkeur – veel blank, gitarig, lawaaiig of overdreven gedoe zou dan afvallen en zou aardig wat ‘zwart’ voor terugkomen.
Ik heb zo afgewogen mogelijk willen schrappen en kwalificeren en mijn lijstje van afvallers ziet er als volgt uit:
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Hot Butter - Popcorn
Pixies - Debaser
Rage against the Machine – Killing in the Name of
The White Stripes - Seven Nation Army
Toevoegen was een veel pittiger klus, omdat je slechts 5 mag toevoegen en je zoveel keuzes hebt.
Na wikken en wegen zijn onder meer afgevallen:
Charlie Parker – Ornithology (1946)
Miles Davis – Boplicity(1949)
808 State – Pacific 202 (1989)
Biosphere – Tranquilizer (1992)
Guru/Jazzmatazz 1 – Lounging (1993)
Erykah Badu – Otherside of the Game, (1997)
De tweede, Boplicity, had ik graag willen gebruiken als vervanging van So What van Miles Davis (uit 57); de track van Birth of the Cool is ouder. De opnamen van dat album, gereleast in 1957; dateren echter uit 1948 – 50 en zijn voor die tijd (1949) eigenlijk veel vernieuwender dan Kind of Blue.was voor 1957. Omdat dit me een toevoeging zou kosten zie ik af van deze – uit historisch oogpunt gefundeerde - correctie.
Mijn toevoegingen in chronologische volgorde:
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema. (1964).
Het verhaal in een notendop: Astrud begeleidt voorjaar 1963 broer Joao naar de studio voor een opnamesessie met Stan Getz. Astrud heeft totaal geen zangachtergrond en -ervaring, maar zodra Getz hoort dat ze Engels spreekt, vraagt hij haar in een soort parlando-zang het nummer in te zingen. De rest is eigenlijk geschiedenis: het nummer wordt onsterfelijk. Betekende de samenwerking van Stan Getz met Joao Gilberto de fusie van Braziliaanse (samba)muziek met Amerikaanse jazz, het unieke stemgeluid van Astrud zorgde voor de triple whammy: jarenlang was dit de toeststeen voor vrouwelijke vocale jazz. De stem van Astrud blijft tijdloos en brengt telkens weer rust, ontspanning en tegelijkertijd ook Sehnsucht, zeg maar een intens verlangen.
James Brown – There Was A Time (1968)
Van het album Live at the Apollo II. De betekenis van James Brown voor de ontwikkeling van de soul & funk kan niet voldoende worden beklemtoond. Zelden was een live album zo meeslepend, stuwend en funky: je kunt bijna niet op je stoel blijven zitten; in de disco werd vroeger ook regelmatig een hele plaatkant van dit album gedraaid. Imo Soul Brother #1 a.k.a. James Brown op zijn allerbest, een mijlpaal in live muziek.
Omdat de 70’s al aardig zijn opgenomen in de lijst en ongetwifeld nog wel scherper zullen worden gezet door anderen, maken we nu een fikse sprong voorwaarts in de tijd.
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Deze band heeft een hele ontwikkeling doorgemaakt en is op een organische wijze gegroeid, door invloeden uit allerlei muzieksoorten op te nemen en te verwerken in hun composities; het woord ‘song’ is imo onvoldoendedekkend voor de lading, omdat het bij Dead Can Dance om hele epische dan wel lyrische stukken kan gaan.Zo geeft The Host of the Seraphim, van het album The Serpent’s Egg heel goed aan hoever Dead Can Dance is gegaan om de grenzen van popmuziek op te zoeken en te ze te verleggen.Dit is muziek van een bijna onaardse orde – opnames van de recente tour (2012) laten horen dat de band hun vermogen om mensen te betoveren en bezielen nog steeds niet verloren heeft.
Massive Attack – Teardrop (1998)
Deze band hoort voor mij absoluut in een dergelijke lijst thuis. Massive Attack incorporeert elementen uit o.m. reggae, soul, big beat en hiphop in een geheel eigen muzikaal idioom met een elektronische ´draaglaag´- ooit aangeduid als ‘triphop’ en dat label is al lang niet meer afdoende voor deze eclectische, rijke muziek. Massive Attack is een voorbeeld voor veel bands. Lang gedacht dat ze live er niet in zouden slagen de sfeer van Mezzanine waar te maken. How Wrong One Man Can Be bleek bij een optreden in de Westergasfabriek. Bij uitvoering van dit Teardrop met akoestische, versterkte instrumenten won dit nummer nog aan zeggingskracht: ik werd compleet uit mijn sokken geblazen.
Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002).
Voor deze keuze wil ik graag even linken met Bertus
Dat is ook de achtergrond van deze keuze: Elvis Costello gold lang als een echte grootheid op het gebied van new wave. Hij liet zich op een gegeven moment heel positief uit over ABBA – dat velen lang zagen als iets wat maximaal een zgn ‘guilty pleasure’ kon zijn. Al eerder werkte Elvis Costello samen met het klassiek georiënteerde The Brodsky Quartet, toen hij ging samenwerken met mezzosopraan Anne Sofie von Otter om met haar een aantal pop-songs te doen was een nieuwe fase ingegaan. Helemaal bijzonder werd het toen ook een ABBA-song gekozen werd, en wel Like an Angel Passing Through My Room, n.b. met Benny Andersson op keyboard; de cirkel was rond. Het feit dat het album uitkwam op het befaamde Deutsche Grammofon betekende het verdwijnen van scherpe scheidslijn tussen ‘hoge’ en ‘lage cultuur’.
De bijgewerkte lijst ziet er nu als volgt uit, mijn toevoegingen achteraan:
Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Parliament - Rumpofsteelskin
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
James Brown – There Was A Time (1968)
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Massive Attack – Teardrop (1998)
Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002)
Ik heb zo afgewogen mogelijk willen schrappen en kwalificeren en mijn lijstje van afvallers ziet er als volgt uit:
Hank Williams – Honky Tonk Blues
Hot Butter - Popcorn
Pixies - Debaser
Rage against the Machine – Killing in the Name of
The White Stripes - Seven Nation Army
Toevoegen was een veel pittiger klus, omdat je slechts 5 mag toevoegen en je zoveel keuzes hebt.
Na wikken en wegen zijn onder meer afgevallen:
Charlie Parker – Ornithology (1946)
Miles Davis – Boplicity(1949)
808 State – Pacific 202 (1989)
Biosphere – Tranquilizer (1992)
Guru/Jazzmatazz 1 – Lounging (1993)
Erykah Badu – Otherside of the Game, (1997)
De tweede, Boplicity, had ik graag willen gebruiken als vervanging van So What van Miles Davis (uit 57); de track van Birth of the Cool is ouder. De opnamen van dat album, gereleast in 1957; dateren echter uit 1948 – 50 en zijn voor die tijd (1949) eigenlijk veel vernieuwender dan Kind of Blue.was voor 1957. Omdat dit me een toevoeging zou kosten zie ik af van deze – uit historisch oogpunt gefundeerde - correctie.
Mijn toevoegingen in chronologische volgorde:
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema. (1964).
Het verhaal in een notendop: Astrud begeleidt voorjaar 1963 broer Joao naar de studio voor een opnamesessie met Stan Getz. Astrud heeft totaal geen zangachtergrond en -ervaring, maar zodra Getz hoort dat ze Engels spreekt, vraagt hij haar in een soort parlando-zang het nummer in te zingen. De rest is eigenlijk geschiedenis: het nummer wordt onsterfelijk. Betekende de samenwerking van Stan Getz met Joao Gilberto de fusie van Braziliaanse (samba)muziek met Amerikaanse jazz, het unieke stemgeluid van Astrud zorgde voor de triple whammy: jarenlang was dit de toeststeen voor vrouwelijke vocale jazz. De stem van Astrud blijft tijdloos en brengt telkens weer rust, ontspanning en tegelijkertijd ook Sehnsucht, zeg maar een intens verlangen.
James Brown – There Was A Time (1968)
Van het album Live at the Apollo II. De betekenis van James Brown voor de ontwikkeling van de soul & funk kan niet voldoende worden beklemtoond. Zelden was een live album zo meeslepend, stuwend en funky: je kunt bijna niet op je stoel blijven zitten; in de disco werd vroeger ook regelmatig een hele plaatkant van dit album gedraaid. Imo Soul Brother #1 a.k.a. James Brown op zijn allerbest, een mijlpaal in live muziek.
Omdat de 70’s al aardig zijn opgenomen in de lijst en ongetwifeld nog wel scherper zullen worden gezet door anderen, maken we nu een fikse sprong voorwaarts in de tijd.
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Deze band heeft een hele ontwikkeling doorgemaakt en is op een organische wijze gegroeid, door invloeden uit allerlei muzieksoorten op te nemen en te verwerken in hun composities; het woord ‘song’ is imo onvoldoendedekkend voor de lading, omdat het bij Dead Can Dance om hele epische dan wel lyrische stukken kan gaan.Zo geeft The Host of the Seraphim, van het album The Serpent’s Egg heel goed aan hoever Dead Can Dance is gegaan om de grenzen van popmuziek op te zoeken en te ze te verleggen.Dit is muziek van een bijna onaardse orde – opnames van de recente tour (2012) laten horen dat de band hun vermogen om mensen te betoveren en bezielen nog steeds niet verloren heeft.
Massive Attack – Teardrop (1998)
Deze band hoort voor mij absoluut in een dergelijke lijst thuis. Massive Attack incorporeert elementen uit o.m. reggae, soul, big beat en hiphop in een geheel eigen muzikaal idioom met een elektronische ´draaglaag´- ooit aangeduid als ‘triphop’ en dat label is al lang niet meer afdoende voor deze eclectische, rijke muziek. Massive Attack is een voorbeeld voor veel bands. Lang gedacht dat ze live er niet in zouden slagen de sfeer van Mezzanine waar te maken. How Wrong One Man Can Be bleek bij een optreden in de Westergasfabriek. Bij uitvoering van dit Teardrop met akoestische, versterkte instrumenten won dit nummer nog aan zeggingskracht: ik werd compleet uit mijn sokken geblazen.
Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002).
Voor deze keuze wil ik graag even linken met Bertus
Bertus schreef:
(…)Als we teruggaan in de tijd, zien we dat er bijna altijd een enorm onderscheid is geweest tussen 'high culture' en 'low culture': gecomponeerde muziek en volksmuziek.
(…)Als we teruggaan in de tijd, zien we dat er bijna altijd een enorm onderscheid is geweest tussen 'high culture' en 'low culture': gecomponeerde muziek en volksmuziek.
Dat is ook de achtergrond van deze keuze: Elvis Costello gold lang als een echte grootheid op het gebied van new wave. Hij liet zich op een gegeven moment heel positief uit over ABBA – dat velen lang zagen als iets wat maximaal een zgn ‘guilty pleasure’ kon zijn. Al eerder werkte Elvis Costello samen met het klassiek georiënteerde The Brodsky Quartet, toen hij ging samenwerken met mezzosopraan Anne Sofie von Otter om met haar een aantal pop-songs te doen was een nieuwe fase ingegaan. Helemaal bijzonder werd het toen ook een ABBA-song gekozen werd, en wel Like an Angel Passing Through My Room, n.b. met Benny Andersson op keyboard; de cirkel was rond. Het feit dat het album uitkwam op het befaamde Deutsche Grammofon betekende het verdwijnen van scherpe scheidslijn tussen ‘hoge’ en ‘lage cultuur’.
De bijgewerkte lijst ziet er nu als volgt uit, mijn toevoegingen achteraan:
Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Bob Marley – No Woman No Cry (Live)
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Parliament - Rumpofsteelskin
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Run-D.M.C. & Aerosmith - Walk This Way
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Ronettes - Be My Baby
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
James Brown – There Was A Time (1968)
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Massive Attack – Teardrop (1998)
Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002)
* denotes required fields.