Die was er door Lukas toch al uitgeknikkerd, vlak voor Bertus?

Je bent zelf een knikker Micha.

Gefikst!

Met dank aan Mjuman voor zijn verzoek om deel te gaan nemen aan dit geweldige topic, heb ik wel even moeten denken. Nieuwe nummers/bands moeten wel voldoen aan een aantal strenge criteria voordat een opname in de lijst is gerechtvaardigd.

Ik heb de volgende nummers bedacht:

1. Patti Smith - Because the night

Ik mag graag aan emancipatie doen en constateren wat daarvan terecht is gekomen in de afgelopen 50 rockjaren. Er zijn wel wat dames die harten sneller hebben doen bonken maar hoeveel waren er nu daadwerkelijk vernieuwend, overmeesterend, emotioneel, krachtig, kortom, konden gewoon meedraaien met de crême de la crême van de artiesten die echt belangrijk zijn geweest voor de ontwikkeling van de muziek.

Na het tellen van de zegeningen kom ik bij uiteindelijk één winnaar: Patti Smith. Ze heeft heel veel moois gemaakt maar ik heb gekozen voor haar versie van Because the night.

2. The Byrds - Eight Miles High

Is naar mijn idee onvermijdelijk voor deze lijst. Inspiratiebron voor velen en spreekt eigenlijk voor zich. Er wordt veelal naar gekeken als zijnde oude hippies en overdadig druggebruik. Maar het talent, de krachten die toen zijn gebundeld, blijven onmiskenbaar boven drijven in de geschiedenis van de rockmuziek.

3. The Jam - Going underground

Ik mis in het lijstje de betere punk en newwave naar mijn smaak, een paar uitzonderingen. Maar eigenlijk is het te weinig. Ik zet daarom in de beste band die die stroming uiteindelijk heeft opgeleverd, The Jam. Albums gemaakt tussen 1976 en 1982, prachtige puntige en melodieuze rock met een onmiskenbare (politieke) boodschap. Deze Going underground is er prachtig voorbeeld van.
Er is ook, maar dat heb je in elke stroming, mindere en betere newwave gemaakt. The Jam is de absolute top in zijn soort.

4. Neil Young - Like a hurricane

Dan mag ik toch in ieder geval één klassieker inbrengen waarvan ik vind dat nummer en artiest in dit overzicht zeker niet mogen ontbreken. Wat Neil Young heeft gebracht in 47 jaar rockmuziek kent eigenlijk z'n gelijke niet. Iedereen zal het één mooier vinder dan iets anders uit zijn omvangrijke oeuvre. Maar ik durf de stelling wel aan dat we zonder Neil Young niet zouden zijn uitgekomen waar we nu staan. De emotie, het gitaarwerk dat Like a hurricane over je neer laat dalen, ik heb nadien wel veel moois gehoord in mijn leven maar niets meer zo iets goed als dit.

5. Focus - Hocus Pocus

Ten slotte de constatering dat het de bestaande lijst eigenlijk ook geheel ontbreekt aan progrock én aan een goede, innovatieve Nederlandse band. Koppel je dat aan elkaar, dan ontkom je eigenlijk niet aan de grote internationale hit die Focus rond 1972/1973 heeft gehad met Hocus Pocus.
Mede vanwege dit nummer is Jan Akkerman in 1973 gekozen tot beste gitarist van het jaar. Kun je je voorstellen, naast alles en iedereen die toen beroemd en bekend was, enfin ik hoef die voorbeelden niet te noemen, dat spreekt verder helemaal voor zich.

Wie ik er dan vervolgens uit haal, heeft ook allerlei hoofdbrekens op zich opgeleverd. Ik wil ook niemand voor het hoofd stoten, het is toch een combinatie van smaak en afweging. En misschien denk ik er morgen weer anders over. Maar voorlopig kom ik nu op:

I feel love - Donna Summer
Walk this way - Run DMC & Aerosmith
No woman no cry - Bob Marley
Rumpofsteelskin - Parliament
Ronettes - Be My Baby

Dan wordt de lijst:

De bijgewerkte lijst ziet er nu als volgt uit, mijn toevoegingen achteraan:

Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm

Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002)
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
James Brown – There Was A Time (1968)
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Massive Attack – Teardrop (1998)
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Sam Cooke - A Change Is Gonna Coma
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy

Patti Smith - Because the night
The Byrds - Eight Miles High
The Jam - Going Underground
Neil Young - Like a Hurricane
Focus - Hocus Pocus

Uiteraard zal ik morgen even iemand pm-en om de lijst van nieuw bloed te voorzien

I Feel Love eruit zonder enige toelichting. Lijkt me meer een keuze gebaseerd op smaak of zit ik ernaast?

I Feel Love

Logisch toch, is niet met echte instrumenten gemaakt.

Ik heb bij mijn toevoeging nog zo gezegd dat dit de ultieme nummer 1 van zo'n lijstje hoort te zijn. Knaller van een hit, allereerste dance-nummer en daarmee een ontiegelijke invloed op de muziekwereld. Mja, dance doet er niet toe in de muziekgeschiedenis, al luistert 50% van de wereld op het moment naar dance.

Ik zal maar niet vertellen wat voor muziek Strings of Life is

Waarom geen punky nummer van haar debuut?

Donna Summer eruit vind ik ook niet erg voor de hand liggend... musician, verantwoording graag!

Nou, die lijst gaat er niet bepaald op vooruit zo te zien

Omdat dit een prachtige vertolking is van een single van haar derde album die haar definitief op de muzikale wereldkaart zette. Ze heeft veel van haar werk zelf geschreven, de keuze van een vertolking van Bruce Springsteen, die dit nummer samen met haar schreef, is van symbolische aard en onderstreept de onafhankelijkheid van Smith.

Dan heeft de lijst eigenlijk alleen nog maar zwaargewichten van nummers met allemaal eigen zwaarwegende redenen om daar in te staan.
Ik kom uit de tijd van de singletjes en ik hoorde I feel love al in het voorjaar van 1977 in een Engelse discotheek, ruimschoots voor het in Nederland een hit werd. Het blies me toen volledig van mijn sokken zal ik direct erkennen en ik heb het toen ook gelijk gekocht.

Dus daar hoeft het niet aan te liggen. Maar per saldo vind ik het nu, als compositie, minder sterk dan andere 'dansbare' nummers uit die tijd. Zoals nummers van Stevie Wonder en nog een paar anderen. Die hebben het beter overleefd. Dat de hele dance-scene schatplichtig is aan Donna Summer (of eigenlijk aan Giorgio Moroder) is dan inderdaad voor mij niet zo van doorslaggevende aard. Waarschijnlijk behoor ik daarvoor teveel tot de andere 50%.....

Goede vergelijking.

Dan onderstreept dat toch juist haar afhankelijkheid? Of denk ik nu te simpel?

Ik heb Musician - met wie ik wel eens in discussie ben - gisteravond gevraagd om een bijdrage te leveren, juist voor de afwisseling van smaak/voorkeur.

Had geen idee dat ie zo snel gehoor zou geven - waardoor min of meer de kritiek op mijn keuzes is afgeleid. Hopelijk heb ik eea afdoende toegelicht - zo niet, vragen en opmerkingen daarover staan vrij.

Ja, maar daar gaat deze lijst toch juist om? Het is juist de bedoeling om je eigen smaak zoveel mogelijk weg te strepen, voor zover dat kan. Het hoort juist wel van doorslaggevende aard te zijn.

Daarbij zeg je dat je o.a. Stevie Wonder prefereert. Dat lijkt me echter een wereld van verschil. Stevie Wonder maakt eerder funk, die je er ook heel fijn hebt uitgegooid met Parliament overigens.

Nouja, ik vind het gewoon jammer dat je je smaak zoveel laat doorwegen terwijl dat nou net juist niet de bedoeling was.

@Mjuman - waarom niet gewoon Abba erin gezet? Ere wie ere toekomt. Dit album op Duitse grammophon is m.i. een halfbakken poging van high culture om zich hip voor te doen. En een doodsaai album. Als het je om Elvis C. en crossovers gaat, kies dan iets van zijn album met Burt Bacharach.
En: fijn dat je niet al die jazz erin hebt gezet.

Wat een matige toevoeging, meer gebaseerd op smaak dan op relevantie. Ik snap de toevoeging van Patti Smith wel, alhoewel Blondie al met precies dezelfde argumentatie is toegevoegd (vrouw en (post)punk), maar waarom dan (zoals Teun ook aangeeft) een Bruce Springsteen-nummer en niet iets van Horses ofzo? Verder lijkt me Love Will Tear Us Apart een prima vertegenwoordiging van de postpunk en is The Jam zodoende overbodig. Ik kan je motivatie voor the Byrds en Focus volgen, maar die eerste zorgde toch vooral voor popularisering van folk- en countrynummers van anderen en ik denk dat Shine On You Crazy Diamond een veel betere vertegenwoordiging is voor de progrock dan Hocus Pocus. Enkel je nominatie van Like a Hurricane ben ik het wel mee eens.

Dan je verwijderingen, die lijken me puur alleen op smaak gebaseerd. Vooral I Feel Love en No Woman, No Cry zijn essentieel voor de lijst. Jammer dat het werk van anderen voor jou teniet wordt gedaan, doordat jij smaak en muzikale relevantie niet kan scheiden in een topic als dit…

Wel fijn dat Gorillaz nog in de lijst staat. Had ik niet helemaal verwacht, hopelijk heeft mijn beschrijving goed gedaan.

Over de laatste toevoegingen en verwijderingen ben ik zelf ook niet te spreken, maar goed het heeft zijn charme dat iemand zijn smaak doorvoert en minder kijkt naar de waarde van een nummer. Zo werkt dat namelijk in het echte leven ook.

Musician licht zijn afvallers ook niet toe, maar die trend is een paar gebruikers voor hem al ingezet, wat ik toen al betreurde. Waren niet zelden bijna even lezenswaardige stukjes als de toevoegingen.

Burt Bacharach daar krijg ik klotsende oksels van - en zo halfbakken is die poging niet; misschien moet je gewoon eens beginnen bijv Carmen (BBC uitvoering) met Von Otter als Carmen eens te draaien, daarna verdergaan naar haar Zweedse liederen (met Bengt Forsberg op piano), gewoon luisteren naar de fraaie zang en dan die cd (met Costello) nog eens draaien - in mijn beleving wordt op dat album uiterst vaardig en integer gemusiceerd en dat is te horen ook. Misschien toch je set eens upgraden

Ware het niet dat het niet gaat om artiesten, maar om nummers. Eight Miles High wordt regelmatig genoemd als één van de eerste psychedelische nummers en derhalve lijkt die me prima geschikt voor deze lijst.

Overigens vraag ik me af wat Neil Young gedaan heeft wat hem een plek in deze lijst geeft. Gewoon een oprechte vraag.

Because the night is geschreven door Patti Smith, samen met Bruce Springsteen. Aangezien The Boss verder ontbreekt aan de lijst lijkt mij een dergelijk combinatie zeer verdedigbaar om toe te voegen. Het is enigszins teleurstellend dat de kennis over de achtergrond van dit nummer blijkbaar ontbreekt.


Ik wist niet dat er moest worden gekozen uit het door Titmeister geschreven standaardwerk "wat is relevant in de muziek en wat niet". Dan had ik dat graag vooraf even ter inzage gekregen.

Ik geef nummers weer die naar mijn perceptie zeer relevant zijn geweest in de geschiedenis van 50 jaar muziek. Het gaat slechts om het toevoegen van 5 nummers waar er misschien zo 500 kunnen worden bedacht. Het blijft te allen tijde een discutabele beslissing.

Als ik er nummers uithaal die, wikkende en wegende, minder relevant zijn ten opzichte van andere nummers, wordt het dan opeens mijn smaak? En de mensen die ze er per se in willen houden zeggen dat niet vanwege hun smaak? Er moeten er nu eenmaal 5 uit, dus welke keuze er wordt gedaan, het staat altijd ter discussie.

Dat Joy Division en The Jam beiden in de lijst staan lijkt mij goed te verdedigen. De syntesizers van de één tegen de gitaren van de ander: er is sprake van een nogal verschillend geluid. Maar het belang van beiden lijkt mij evident. Overigens hou ik (wat betreft smaak) helemaal niet zoveel van Joy Division maar, nogmaals, het is onvermijdelijk te constateren dat zij een belangrijke stempel hebben gedrukt op de geschiedenis van de muziek.

Mooie keuzes, ik vond het vooral leuk juist dat nummer van James Brown tegen te komen. Heb het dit jaar ontdekt in een topic over jaren '60 muziek (http://www.musicmeter.nl/forum/18/7729/), maar daar was ik de enige die er enthousiast van werd. Mooi dat het toch niet helemaal aan mij ligt.

Musician is de eerste user in dit topic in wiens bijdragen ik me niet (helemaal) kan vinden.

Ik sluit me aan bij de commentaren mbt Patti Smith, ik kan me op zich nog wel vinden in het feit dat ze aan de lijst wordt toegevoegd, maar als je dat dan doet zet ik ook wel vraagtekens bij de keuze van het nummer....iets van Horses had me dan veel relevanter geleken dan een nummer van haar 4e album te kiezen, als dat album dan nog voor een revolutie of grote doorbraak had gezorgd dan was het nog wel te billijken geweest maar in het geval van mevr. Smith zie ik dat eerlijk gezegd niet.
Ook over the Jam als exponent vd punk heb ik enigszins m'n twijfels...., los vh feit dat ik het echt een geweldig nummer vind, heb ik zelf het gevoel dat een London Calling of White Riot van the Clash en iets als Anarchy in the UK van the Sex Pistols (en ook hier los vh feit wat je van het nummer zelf vind) meer impact hebben gehad en obv de criteria die aan het begin vh topic gesteld zijn eerder een plaats in deze lijst verdienen.
En ook over de plaats van Neil Young in deze lijst heb ik zo m'n twijfels.

En naast Donna Summer die eruit gegooid is wat ik al niet helemaal begrijp, snap ik werkelijk waar de reden al helemaal niet de reden om Bob Marley eruit te gooien....het is ook totaal niet mijn muziek maar toch wel redelijk essentieel in deze lijst lijkt me.

Je zegt per slot van rekening zelf dat het voor jou niet doorslaggevend is dat de helft (nog wel meer zelfs) van alle dance schatplichtig is aan I Feel Love. Dat is voor jou blijkbaar niet relevant? Waar heeft dat anders mee te maken dan met smaak, als je als argument zelfs zegt dat je de compositie niet zo sterk vindt? Als de helft van een genre als dance eraan schatplichtig is, dan is dat toch sowieso relevant? Of vind je de rest serieus nóg relevanter?

Het staat zeker ter discussie en dit topic wordt leuk door die discussie - maar discussieren kan alleen maar met argumenten. Daarom nog maar eens de vraag: zou je de beslissing om bijv. Donna Summer en Bob Marley eruit te gooien wat meer willen beargumenteren? Dan kunnen we de discussie ook op een zinnige manier voeren...

Zo beschouwd is de nominatie van Eight Miles High wel te verantwoorden idd, maar dat neemt niet weg dat de 60’s/70’s rock enorm oververtegenwoordigd is in de lijst, vandaar mijn reactie. Ook Neil Young valt daar onder en is voor mij niet essentieel in de lijst, maar is natuurlijk wel een markante singer/songwriter en als één van de pioniers van de grunge ook nog muzikaal invloedrijk.


Alsof het puur mijn mening is

Ten eerste zijn er al meerdere mensen in dit topic die aangeven dat ze i.i.g. Donna Summer en Bob Marley essentieel voor de muziekgeschiedenis vinden. Daarnaast versterk je de verdenking van het selecteren op smaak i.p.v. relevantie heel erg door: 1. Geen motivatie te geven voor je verwijderingen en 2. 5 rocknummers toe te voegen en 5 niet-rocknummers te verwijderen.


Nogmaals, je geeft geen argumentatie voor je verwijdering, dus een fatsoenlijke discussie kan sowieso niet ontstaan – er zijn geen argumenten te weerleggen. En natuurlijk zal ieders bijdrage in dit topic binnen zijn of haar eigen referentiekader vallen. Desondanks is het mogelijk om je eigen smaak opzij te zetten. Ik heb weinig met de Beatles, maar heb ze toch toegevoegd, omdat ik hun belang voor de popmuziek erken. El Ninjo houdt niet van Bob Marley, maar geeft desondanks aan dat hij in de lijst hoort. Jouw kader is duidelijk de rockmuziek, wees dan ook een vent en haal de rocknummers eruit die je niet relevant vindt, of als je dan al besluit om muziek die buiten je referentiekader ligt eruit te halen, geef er dan op zn minst een duidelijke argumentatie bij.


Ik zie nu dat The Clash er ook nog instaat. Dat betekent dat er nu met JD, Jam, Clash, Blondie en Smith 5 (post)punkartiesten in de lijst staan. Dat lijkt me een schromelijke overwaardering van het subgenre. En dat the Jam een ander geluid heeft dan Joy Division lijkt me een non-argument, want dan kunnen we de lijst behoorlijk uitbreiden. Het verschil in geluid tussen beide bands is namelijk verwaarloosbaar als je bv. het verschil in geluid tussen artiesten als Biosphere, Xanoptican, Tensnake en Skrillex (allen electronic-artiesten) in acht neemt…

Dat is dan toch weer dat artiestendenken waar we met z'n allen toch niet onderuit lijken te komen. Ik denk eerlijk gezegd dat er vooral gekeken wordt naar de artiest en dat er vervolgens pas een nummer bij geplakt wordt. Hoeveel essentiële nummers zouden er bestaan? Om diezelfde reden zou ik I Feel Love zeker laten staan.

Overigens wil een overkill aan 60s/70s meer zeggen dat er andere nummers dan Eight Miles High eruit moeten, vind ik.

Zo'n ramp is dit toch niet, gelukkig kan de volgende Donna altijd nog in ere herstellen

Goed punt, ik ben een groot Neil Young liefhebber maar zou eigenlijk niet weten wat hij in een lijst als deze te zoeken heeft.