Als je toch iets aanwilt met het dynamische karakter van de lijst, lijkt mij bruikbaarder om per nummer gewoon een punt te geven voor elke nomineerder/wegstemmer die het overleefd heeft. Als Donna Summer straks twee keer genomineerd is en uiteindelijk nog in de lijst staat, is dat leuk en aardig. Als ze twee keer genomineerd is en door de laatste deelnemer weggestemd is, is dat eveneens leuk en aardig, maar als we met een soort 'definitieve' lijst willen eindigen, lijkt me niet dat het belang van Donna Summer nou moet vallen of staan met het belang dat die laatste deelnemer aan haar nummer hecht.

Hij zegt dat hij niks met Nu Metal heeft, en Nu Metal doet hij ook helemaal niks mee. Zelfde dat ik geen country ga toevoegen af verwijderen. Dat hij niet snapt dat Walk This Way ervoor gezorgd heeft dat hiphop door het grote publiek eindelijk een beetje werd omarmd en daarmee dus veel heeft betekent voor de muziekgeschiedenis, is een ander punt.

Ja, jij zegt dat je geen country verwijderd omdat je er niks mee heeft, maar hij verwijdert het nummer dus wel. Of je ergens iets mee hebt, is simpelweg niet relevant.

Hij zegt namelijk dat in zijn ogen eerder voor nu-metal heeft gezorgd, dus doet ie in zijn ogen wel iets met dat genre.

Dat het een eenmalige samenwerking was maakt in dit topic helemaal niks uit. Het gaat puur om de nummers.

Is Walk This Way dan Nu Metal?? Verder ben ik het wel helemaal met je eens hoor.

EDIT: @ laatste alinea. Ah, ik interpreteerde het zo dat Sir Spamalot zei dat Nu Metal belangrijker is dan Walk This Way.

Nee, vind ik niet. Maar da's een ander verhaal.

Er is wel eens geopperd bij het vorige topic om na een toevoeging een stemronde te houden. Aan het eind zou er dan moeten worden gekeken welke nummers de meeste steun kregen. Lijkt me een leuke opzet voor "MuMe kiest weer anders". Op die manier zal er waarschijnlijk ook nog meer moeite worden gedaan om met goede argumenten te komen.

Men heeft minder moeite met de nummers die er in komen, maar meer welke er uit gaan.
Dat is vaak pijnlijker.
Voor mij staan/stonden er maar een paar nummers in de lijst waar ik persoonlijk het belang van in zie, namelijk:

Michael Jackson - Billie Jean
Nirvana – Smells Like Teen Spirit
The Kinks - You Really Got Me

Maar ieder heeft zijn eigen argumenten, en ieder heeft zijn eigen kijk op muziek.
Respecteer dat maar.

Gij spreekt wijze taal, meneer deric raven.


Mijn 5 inzendingen:


Aretha Franklin kreeg de rechten aangeboden maar sloeg de kans af om Son of a Preacher Man op te nemen. Totdat ze het echter van Dusty Springfield hoorde. Daardoor veranderde ze van gedacht en nam ze het alsnog op. Jawel, ook bleke Britse meisjes kunnen inspirerend de soul zingen en Dusty in Memphis deed dat zo goed dat het album in elk relevant lijstje voorkomt en de onvolprezen Dusty een weg insloeg waarop nog vele zouden volgen, zoals Sade, Amy Winehouse, Duffy, Joss Stone en Adele. In '94 werd het nummer nog eens onder de aandacht gebracht door Quentin Tarantino in zijn film Pulp Fiction.

Met Glory Box van Portishead kreeg trip hop echt gestalte. Altijd leuk, zo'n nieuwe artistieke impuls in het verder saaie mainstream muzieklandschap. Ik ken te weinig van electonische muziek om de invloeden allemaal goed te plaatsen, maar voor mij staat het nummer symbool voor een boeiende muzikale evolutie midden jaren negentig.

Sonic Youth en hun lijflied Teenage Riot van hun meest geroemde album mag hier niet ontbreken en misschien kan deze band er dan nog eens een keer voor zorgen dat Nirvana een kans krijgt. Voor dit topic; dat Smells Like Teenspirit opnieuw in de notulen wordt opgenomen nadat het iconoclasme van onze beste Sir al te grote gaten heeft geslagen.

Tussendoor eentje uit het genre waarmee het voor mij allemaal is begonnen. Niet Black Sabbath, dat vooral een duister hippiebandje was, maar een hele tijd later Judas Priest met Unleashed in the East gaf het startschot en vormt de echte blauwdruk van zowat alles wat in de jaren 80 metal heette. Niet alleen wat muziek betreft maar ook de verschijning. De opener Exciter heeft alle ingrediënten in huis: duizelingwekkende snelheid, gierende gitaren, ijselijk hoog gillende zanger, verpakt in leder en staal.

Na bovenstaand geweld mag de rust terug keren en vind ik het de moeite een relatief onbekende naam op te nemen, namelijk Bert Jansch. Een voorbeeld voor vele gitaristen. Er wordt wel eens gezegd dat hij voor de akoestische (folk) gitaar is wat Hendrix voor de elektrische is. Wie er nog nooit van heeft gehoord, dit nummer is ideaal om deze frisse zondag mee te beginnen; Fresh as a Sweet Sunday Morning.

En dan nu het leukste gedeelte, 5 nummers schrappen!


Het is mij een genoegen. De twee laatste gouden ouden uit de oorpronkelijke lijst gaan hier gewoon sneuvelen. En om de criticasters voor te zijn, niet omdat ik mijn smaak laat prevaleren, want ik vind God Only Knows prachtig. En prachtig is het, maar Brain Wilson deed maar wat de Beatles eerder deden.

En dan dat nummer van Pink Floyd, Shine on You Crazy Diamond, ook mooi, maar zoals herman terecht opmerkt, liever iets uit hun beginperiode. Welk nummer dat wordt moet iemand anders maar kiezen.

Verder wordt het natuurlijk moeilijk om te beargumenteren waarom bepaalde nummers eruit zouden moeten. Frankie Knuckles zal met Your Love ook wel weer zijn belang hebben maar essentieel lijkt het mij niet voor deze lijst. En nu mogen de criticasters hun gal spuwen want dat zal vast te maken hebben met dat ik mijn smaak laat prevaleren.

Ook The Smiths met There Is a Light That Never Goes Out zijn ongetwijfeld belangrijk, maar ik geef de voorkeur aan het door mij geliefde Sonic Youth als vertegenwoordigers van de alternatieve rock in de jaren tachtig. Zo hebben de V.S. tenminste ook nog eens wat in de pap te brokken.

En als laatste om de criticasters helemaal op de kast te jagen en ze nog wat stof tot prevelen te geven laat ik nogmaals mijn smaak prevaleren en smijt ik Gil Scott-Heron eruit. Hij zal wel lekker belangrijk zijn maar dat nummer gaat na 30 seconden serieus vervelen als je de muziek even niet serieus genoeg neemt om uit te zoeken waar de tekst allemaal over gaat.

De nieuwe lijst:

Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964)
Bert Jansch - Fresh as a Sweet Sunday Morning
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988)
Deep Purple – Smoke on the Water
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Dusty Springfield - Son of a Preacher Man
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
James Brown – There Was A Time (1968)
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - New Dawn Fades (1979)
Judas Priest - Exciter
King Crimson - In the Court of the Crimson King
Kraftwerk - The Robots
Les Paul & Mary Ford - How High the Moon (1951)
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Massive Attack – Teardrop (1998)
Mercyful Fate – Come to the Sabbath
Michael Jackson - Billie Jean
Miles Davis - So What
Motörhead – Ace of Spades
Muddy Waters - Mannish Boy
Neil Young - Like a Hurricane
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Pierre Henry - Psyché Rock (1967)
Portishead - Glory Box
Prince - When Doves Cry
Rainbow – Tarot Woman
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Rush – The Spirit of Radio
Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
Sonic Youth - Teenage Riot
The Beatles - A Day in the Life
The Byrds - Eight Miles High
The Kinks - You Really Got Me
The Miracles - Shop Around
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy
Van Halen – Eruption

Het stokje dat via opperbeste collega Sir tot mij kwam mag overgenomen worden door de eerste die het hier te pakken krijgt. Dus wie dit topic volgt en ook eens graag zijn licht laat schijnen maar nog steeds niet werd uitgenodigd, grijp je kans.

Mooie typo! Maar Wilson was natuurlijk behoorlijk geïnspireerd door de Beatles. Toch deed ie naar mijn idee wel heel wat anders. Hij ging voor de perfecte arrangementen, en perfectioneerde ook nog de samenzang. Nou weet ik zelf ook niet of ik dat nummer in de lijst thuis vind horen hoor, da's lastig. Maar lijkt me vreemd om te stellen dat ie maar deed wat de Beatles deed.

Verder doe je nogal cynisch over de criticasters enzo, dat cynische toontje vind ik dan weer jammer om toch even enigszins de criticaster uit te hangen.

En je argumentatie bij Gil Scott-Heron begrijp ik niks van.

Verder interessante keuzes, en prima stukjes erbij. Je toevoegingen vind ik niet allemaal zo sterk, maar er valt wat voor te zeggen.

Dat was ook niet nieuw.


De aanpak is wat anders, het geluid ook, maar luister eens naar de melodie. Brian Wilson was niet zomaar geïnspireerd, maar bezeten door de Beatles, in die zin dat hij met Pet Sounds hun Rubber Soul als perfecte popplaat nog wilde overtreffen.


Eigenlijk was mijn zin bijna over om hier nog deel te nemen na het gezeur van jou en vooral El Ninjo gelezen te hebben. Maar door een vleugje cynisme toe te laten kreeg ik er toch weer genoeg goesting in.


Het is ook geen argumentatie. Ik laat gewoon mijn smaak prevaleren en in muzikaal opzicht vind ik dat nummer stomvervelend.

Hoewel ik het stoer vind dat men de gehele oorspronkelijke lijst heeft weggevaagd , pleit ik voor een tweede ronde, want veel van wat er nu in staat hoort daar natuurlijk niet....

Uiteindelijk vind ik de oorspronkelijke lijst nu zelfs iets beter dan de huidige lijst.

...en weer een zondag gevuld met 'disagreements'' . ik zet even een plaatje op ondertussen...

Alleen al getuige het feit dat Sgt. Pepper's een reactie was op Pet Sounds (die op haar beurt weer een reactie was op Rubber Soul). Smile zou dan weer een (indirecte) reactie daarop moeten zijn en ik ben benieuwd wat er dan gebeurd zou zijn. Maar dat The Beatles een reactie op hun reactie maakte, geeft toch wel aan dat het wel echt wat voorgesteld moet hebben.

Sgt. Pepper was eerder een reactie op Zappa's Freak Out!. Smile was dan wel weer beïnvloed door Sgt. Pepper, dat album leidde tot een zenuwinzinking bij Wilson.

Pet Sounds America's Best Album? - thebeatles.org
Paul McCartney zei:



Of waarschijnlijk nog belangrijker:

Sgt. Pepper was zowel beïnvloed door Pet Sounds als door Freak Out. Smile was dan weer een reactie op Revolver en zou normaal in het voorjaar van 1967 verschijnen maar de release werd uitgesteld. Toen Sgt. Pepper verscheen werd Smile definitief afgeblazen al verschenen enkele (soms nog onaffe) nummers op Smiley Smile.

Durven de users niet meer?

Ik zie het probleem. Rock-Rick en Kronos hebben allebei aangegeven dat degene die nu wil een bijdrage mag leveren. Dit werkt echter blijkbaar niet. Men is hier veel te bescheiden voor.

Ik zal sxesven vragen, had hem per ongeluk tegelijk met Mju gepmt en hij wil vast wel

Ik zie met lede ogen aan dat er geen filmmuziek in staat, dus daar wil ik vanavond wel verandering in brengen als niemand hier bezwaar tegen heeft.

Waarschijnlijk wordt dat iets van Morricone dus mijn zegen heb je

Ga je gang.

En natuurlijk een re-entry van Dire Straits.

Chevy en Sven, go for it.

Ga je gang