Hier alvast mijn betoog voor Morricone (ja, zo voorspelbaar ben ik wel). Ik ga nu ook stukjes schrijven voor de overige nummers. En uiteraard flikker ik er gewoon 5 nummers uit zonder degelijke redenatie. (hoewel ik er waarschijnlijk geen 5 zal doen)




Ennio Morricone - Man with a Harmonica

Zo groot als Bob Marley in de reggae is, zo groot is Ennio Morricone in de filmmuziek. De man maakte de filmmuziek voor één van de beroemdste (en beste) trilogieën, de Dollartrilogie, geregisseerd door de beste regisseur aller tijden: Sergio Leone. The Good, The Bad en the Ugly is voor mij de ultieme film en de scène op het kerkhof zijn zonder twijfel het magnum opus van de filmindustrie. Oh ja, smaak dient gescheiden gehouden te worden, hè?

Morricone is met zijn 84-jarige leeftijd één van de oudste nog actieve muzikanten ter wereld. Een oeuvre dat inmiddels honderden albums bevat. Begin jaren ’60 bereikte hij faam met zijn scores voor de films van Leone (Klik!, Klik!, Klik!, Klik! en Klik!), waarvan die van Once Upon a Time in the West waarschijnlijk het bekendste is.

Maar buiten muziek voor spaghettiwesterns (ik zou graag nog Il Grande Silenzio willen tippen voor de filmliefhebbers, een spaghettiwestern in de sneeuw), maakte hij ook nog muziek voor de meest uiteenlopende genres. Van misdaadfilms (The Untouchables (1987), een ode aan o.a. de spaghettiwesterns van Leone, maar ook het historische Bronenosets Potyomkin (1925)), tot horrorfilms (The Thing), oorlogsfilms (La Battaglia di Algeri (1966)), dramafilms (Nuovo Cinema Paradiso (1988)). Kort gezegd: Morricone is veelzijdiger dan Prince, David Bowie en The Beatles bij elkaar!

Dat Morricone epischer dan episch is, wordt ook wel bewezen door bands die stukjes muziek in hun nummers werken. Iedereen kent vast de beroemde uitvoering van The Man with a Harmonica van Muse. Of Ecstasy Of Gold van Metallica. Minder bekend is de sample van Al Capone (The Untouchables) in het nummer Can’t Knock the Hustle van Jay-Z & Mary J. Blidge. Of Marche En La in Rushing Elephants van Wu-Tang Clan. Of een stukje Navajo Joe in Lambrusco Cowboy van 808 State. Of The Big Gundown, de vertaling van La Resa dei Conti (1966), van The Prodigy. Of.. nou, ik bespaar jullie de lijst van honderden (duizenden?) samples van Morricone-scores in andere nummers. We All Love Ennio Morricone (2007), een album met nummers uitgevoerd door o.a. Bruce Springsteen, Metallica en Roger Waters. Niet de minste.

Het beste blijft natuurlijk om de meester zelf aan het werk te zien. Recentelijk mocht ik de DVD Live in Venice hier op mijn deurmat verwelkomen. Een aanrader voor liefhebbers. Dit komt niet van die DVD, maar is wel één van de mooiste optredens ooit. Ik hou zelden van orkestrale muziek, maar bij Morricone smelten die verschillende partijen perfect samen. Iedereen die dit leest verplicht ik bij deze dit te kijken en vooral luisteren!


Een staande ovatie. En niet minder dan terecht.

Dat Ennio Morricone in de lijst moet, moge duidelijk zijn (hoewel deze redenatie dan toch vooral gericht is op het andere artiestentopic). Morricone klonk anders en is uniek, maar welk nummer kies je dan? Een nummer van Once Upon a Time in the West klinkt aannemelijk, maar klonk die score nou daadwerkelijk anders? Niet als je kijkt naar de voorgangers. Toch heb ik voor dit nummer gekozen, omdat ik vind dat het te makkelijk is om te kijken naar welk nummer het eerst was. Je bent dan relatief simpel door de lijst heen door te kijken wat het eerst nummer is dat een beetje op dance lijkt, of het eerste nummers dat een beetje funk bevat. Degene met het vroegste jaartal komt in de lijst en voilà. Nee, dan kijk ik liever naar invloedrijkere nummers. Nummers die een breed publiek bereiken hebben vaak ook meer invloed. Zeker in dit geval. En hoewel mijn favoriete film (en score) toch echt het grote broertje ( ) is van deze, kan ik niet ontkennen dat deze score bekender en meer gewaardeerd wordt. In de Top 2000 vinden we het titelnummer, in onze eigen MuMe Ladder vinden we beiden. Dat ik voor Man with a Harmonica ga is puur eigen smaak. Het is de opener van de film (zie filmpje helemaal bovenaan) en ondanks dat het titelnummer bijzonder mooi is, niet zo episch.

De legendarische componist krijgt hier, in 2007, een Academy Honorary Award. Samen met Alex North (o.a. The Rainmaker, Who’s Afraid of the Virginia Woolf? en Spartacus) is hij nog altijd de enige componist die deze prijs gekregen heeft. Uit de handen van niemand minder dan de man wie groot is geworden mede door zijn scores, (en tevens mijn favoriete acteur) Clint Eastwood.


En we verstaan hier geen Italiaans neem ik aan, maar emotie verstaan we allemaal.

Een staande ovatie die niet minder dan terecht is voor de man die zonder twijfel de grootste en beste filmmuziekschrijver is ooit. En wat mij betreft ook één van de grootste van de hele muziekwereld.

Ik eindig deze lofbetuiging aan Dhr. ‘keizeradmiraal’ Morricone met de twee slotscènes van wat ontegenzeglijk zijn twee hoogtepunten in zijn carrière geweest zijn.
Het laatste duel tussen Henry Fonda en Charles Bronson:



Tot slot dan nog de Grande Finale van de beste film aller tijden. De shoot-out tussen Clint Eastwood (The Good), Lee van Cleef (The Bad) en Eli Wallach (The Ugly):

Mooi betoog, Chevy, en een zeer terechte toevoeging.

Mooie en terechte toevoeging inderdaad. Zijn Al Capone-theme voor The Untouchables moet zowat mijn favoriete stukje filmmuziek zijn.

Uiteindelijk zijn het er wel 5 geworden. Ik had er 4 toegevoegd, maar toen bedacht ik me dat ik Morricone natuurlijk ook mee moet tellen.

Hier alvast de exits:
De nummers die ik eruit haal, moet ik blijkbaar voorzichtig mee zijn. Voor je het weet brand je iemands vingers, of zoiets.

Deep Purple - Smoke on the Water
Een legendarische riff indeed en iedereen die een gitaar koopt, zal deze riff als één van de eerste nummers spelen, maar toch vind ik dit nummer wat minder quintessential gitaarrock. Bovendien hebben we ook al Van Halen als gitaarsolo en als we het hebben over beroemde riffs, zouden we Stairway to Heaven met wat verbeelding in kunnen beelden als Whole Lotta Love.

Rainbow – Tarot Woman
Ik vind Rainbow een goede band met een aantal mooie klassiekers (en dan doel ik zowel op albums als nummers), maar volgens mij is het de niche die hier spreekt. Door 5 nummers in vrijwel hetzelfde kader te noemen, ontstaat natuurlijk het gevaar het grote plaatje niet meer te zien. Als ik iets lees als hij is medeverantwoordelijk voor ettelijke klassiekers bij Deep Purple, Black Sabbath en Rainbow. vraag ik me af waarom het nodig is hem er nog in te zetten als de eerste twee bands al in de lijst staan (voor wat betreft Deep Purple dus stonden).

Neil Young - Like a Hurricane
Een weergaloos nummer, zijn beste vind ik momenteel. Maar we hebben het hier niet over artiesten (en dan nog vraag ik me af of hij wel in een lijst hoort) en buiten dat dit een soort grunge avant la lettre zou moeten zijn(?), heb ik weinig gehoord wat een plaats in de lijst zou moeten rechtvaardigen. Als we het hebben over grunge, voeg dan gewoon Smells Like Teen Spirit toe.

Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
In het begin een toegevoegd door herman onder het mom “er staat nagenoeg geen soul in”, in de loop der tijd een beetje overbodig geworden door de toevoeging van Sam Cooke. Want hoewel ik dit nummer duidelijk beter vind die van Sam Cooke, heeft deze minder eeuwigheidswaarde en wat minder te zoeken in deze lijst. Hoeveel voegde dit nummer nou daadwerkelijk toe? Als we al iets toe moeten voegen van Otis Redding, dan iets van eerdere albums. Dit is mij te veel de Love Will Tear Us Apart van Otis Redding. En ik besef dat ik me hierbij wellicht op glad ijs bevind.

David Bowie- V-2 Schneider
Een beetje een mannetje van alles, geloof ik. Eno moest er aan mee doen, maar er moest ook een beetje electronica in zitten. Als we Eno willen hebben, nemen we Eno en als we de electonica van toen willen hebben, doen we Kraftwerk in de lijst (wat die ook staat) en niet een nummer dat voor allebei een beetje symbool staat, maar toch ook weer niet. Ik heb sowieso mijn twijfels bij de invloedrijkheid van Bowie (helemaal als we het over slechts één nummer hebben), maar v.w.b. Bowie lijkt me “Heroes” inderdaad een veel relevantere toevoeging (of iets van Low).

Verder zijn er een aantal artiesten waar ik me sowieso niet aan gewaagd heb wegens een gebrek aan kennis. Denk dan aan George Gershwin, Mano Negra en Pierre Henry. Als deze de lijst niet verdienen komen anderen wel tot de conclusie, geloof ik.

Zo, dit topic heb ik, net zoals de vele andere gelijksoortige topics met veel plezier gelezen. Deels omdat het leuk is om bepaalde gebruikers te zien zeuren, maar toch vooral omdat ik veel leer van dit soort topics. Veel artiesten zijn mij onbekend en door dit soort topics openen er toch weer wat muzikale deuren die ik uit mezelf waarschijnlijk niet open had gedaan. Met toevoegingen van o.a. Billie Jean, Teenage Riot en Eight Miles High scheelt mij dat weer werk.

5 nummers, waarvan 4 allemaal van 1965-1971, tja. Ik heb echt gezocht naar recentere toevoegingen (zie ook de laatste alinea over Oasis), maar die vond ik in de rock niet echt. In ieder geval niet iets wat nog niet in de lijst staat. Genres als dance (Tiësto wel overwogen, overigens, maar kan er niet genoeg over zeggen en kan ik dus ook niet achter mijn keuze gaan staan) en hip-hop laat ik wel over aan de echte kenners.

Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Hoewel ik het met iedereen eens ben (of eigenlijk was) dat Led Zeppelin met dit nummer er niet in moet, maar met één van de eerdere nummers kon ik maar geen goed nummer van hun eerste (of eventueel tweede) album kiezen. En ik kwam maar steeds terug op de vraag: waarom moet Stairway to Heaven er eigenlijk niet in? Is het weer vanwege die chronologische bullshit dat het niet het eerste nummer is? Dat het niet echt anders klinkt, kan ik wel inkomen, maar ik vind het “de muziekwereld veranderen” toch wel een stuk belangrijker dan het “anders klinken”. Artiesten klinken bijna per definitie niet anders, want anders is naar. Anders is een plek die veel muzikanten liever vermijden, omdat muziekliefhebbers dat ook hebben. Iedereen die anders beweert, verklaar ik voor gek. Als we andere dingen zouden willen, zouden we nummers niet herbeluisteren. Nja, dat is weer van die logica die alleen ik snap, zeker.

Stairway to Heaven is de grootste klassieker aller tijden. In zo’n beetje iedere toplijst bovenin te vinden. Als we het hebben over gitaargeoriënteerde lijstjes denk ik dat het nummer in zo’n 90% van de gevallen zelfs in de top 10 te vinden zijn. En de muziekwereld is heel breed, maar waarom nemen we daar amateurs niet bij? Hoeveel mensen zijn gitaar gaan spelen door Jimmy Page, in het bijzonder door Stairway to Heaven? Hoeveel mensen hoopten (en hopen nog steeds) diep in hun hart ook maar 10% van de coolheid van deze gitaarsolo te kunnen nabootsen? Tot op de dag van vandaag is het nog altijd het meest verkochte stuk bladmuziek, geloof ik. Sommige nummers ontstijgen genres, nog minder nummers ontstijgen hun eigen status. The Beatles is een band die haar eigen status ontstijgt. Bij de nummers is dit Stairway to Heaven. Een nummer waar in mijn ogen geen discussie over is. Dit nummer inspireert jaarlijks nog miljoenen mensen. En dan is het leuk dat een of ander obscuur psychedelisch bandje begin jaren ’60 in de underground scene van Londen voor het eerst een gitaar als een staafmixer heeft laten klinken (o.i.d.), maar dit lijkt me dan wat relevanter. En in de loop der jaren relevanter geworden dan Babe I’m Gonna Leave You en Dazed and Confused (de twee nummers waar ik nog over heb lopen twisten).

Moody Blues - THE NIGHT: Nights in White Satin
Ja, het gaat hier toch over nummers. Als we het hebben over nummers die door anders te klinken de muziekwereld veranderden, dan hebben we het natuurlijk over Days of Future Passed. Een album dat te boek staat als het begin van de prog. Een genre dat m.i. wel een dubbele notatie verdient. Door dit nummer toe te voegen hebben we er dus 2 (incl. King Crimson) en vandaar dat ik Pink Floyd heb gelaten voor wat het is. Wat mij betreft wisselen we Echoes om voor In the Court, maar ik kan het prima begrijpen als niemand zich geroepen voelt. Wat Eight Miles High in 1966 voor de psychedelica was, was Nights In White Satin een jaar later voor de prog.

Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
Talk Talk werd opeens meer dan een hitgevoelig synthpopbandje. Mark Hollis toverde magische, uitgesponnen composities uit zijn hoge hoed. Geloofd door de pers, nog altijd onbemind door de massa. Later bleek dit het beginpunt te zijn van een genre genaamd post-rock met daarin op sfeer gerichte bands als Sigur Rós, Slint, GY!BE en Explosions in the Sky. Indirect hoor ik hier toch ook weer een beetje Pink Floyd ten tijde van Atom Heart Mother (ja, toch wel) en vooral Meddle in. Dit drieluik bevat de essentials van wat Talk Talk destijds zo uniek maakte.

The Who - My Generation
In het vorige topic had ik mij al meermaals hard gemaakt voor The Who, maar dat die in een lijst van 17 niet voor komen, kan ik wel inkomen. In deze lijst van 50 nummers was dit toch wel één van de eerste nummers die ik had genoteerd geweest, mocht ik de lijst samengesteld hebben. Een single dat eind 1965 als een bom insloeg. Een semi-protopunk nog voor bands als Velvet Underground en MC5 ook maar één noot op papier hadden staan (dit heb ik overigens niet gecheckt ). Een vaandeldrager van de modbeweging en één van de beroemdste “fuck de rest van de wereld”-nummers (dat is toch waar punk om draait?). Een maatschappijkritisch nummer dat een begin van een tijdperk aankondigde. Relevanter dan You Really Got Me, vind ik, maar daar moeten latere deelnemers maar over beslissen.

Ik was overigens een stukje begonnen over Oasis, maar merkte toch dat ik me niet helemaal goed kon uitdrukken in de beweegredenen achter deze toevoeging (zie ook de laatste zin). Heb hem daarom maar achterwege gelaten. Deels ook omdat ik me realiseerde dat Blur waarschijnlijk een betere toevoeging is, omdat die nog wat meer de grond deed schudden. Hopelijk pakt iemand deze nog een keer over.

Jammer dat mijn Morricone-betoog op de vorige pagina beland is.

Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964)
Bert Jansch - Fresh as a Sweet Sunday Morning (1974)
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues (1965)
Burial - Archangel (2007)
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988)
Donna Summer - I Feel Love (1977)
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Dusty Springfield - Son of a Preacher Man (1969)
Ennio Morricone - Man With a Harmonica (1968)
Frank Zappa - Willie The Pimp (1969)
George Gershwin - Rhapsody In Blue (1924)
James Brown – There Was A Time (1968)
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - New Dawn Fades (1979)
Judas Priest - Exciter
King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
Kraftwerk - The Robots (1978)
Led Zeppelin - Stairway to Heaven (1971)
Les Paul & Mary Ford - How High the Moon (1951)
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On (1971)
Massive Attack – Teardrop (1998)
Mercyful Fate – Come to the Sabbath
Michael Jackson - Billie Jean (1982)
Miles Davis - So What (1959)
Moody Blues - THE NIGHT: Nights in White Satin (1967)
Motörhead – Ace of Spades (1980)
Muddy Waters - Mannish Boy
Pierre Henry - Psyché Rock (1967)
Portishead - Glory Box (1994)
Prince - When Doves Cry (1984)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Rush – The Spirit of Radio
Sam Cooke - A Change Is Gonna Come (1964)
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
Sonic Youth - Teen Age Riot (1988)
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire (1988)
The Beatles - A Day in the Life (1967)
The Byrds - Eight Miles High (1966)
The Kinks - You Really Got Me (1964)
The Miracles - Shop Around
The Velvet Underground - Venus in Furs (1967)
The Who - My Generation (1965)
Thelonious Monk- Epistrophy
Van Halen – Eruption (1978)

Heb jaartallen toegevoegd van nummers die ik uit mijn hoofd weet.

Kan ik prima mee leven

Nu nog kijken of je er wat leuks voor terug hebt gestopt.

EDIT: Zeker wel, en helemaal mooi dat je Oasis er uiteindelijk niet hebt ingestopt (maar dan laat ik even mijn smaak spreken, ik heb eigenlijk niet zo'n goed idee wat hét Britpop-nummer voor deze lijst is). Het Morricone-gitaartje is te vaak gekopieerd om hem niet in deze lijst te hebben. Moody Blues is uiteraard terecht als (een van de)/(het) (?) eerste prognummer(s) én meteen een groot succes.

Ik ken weinig bands die zo extreem omsloegen qua sound. Ook de overgang van OK PC naar Kid A is niks vergeleken met de overgang van Talk Talk. Alleen heeft Radiohead wel een iets groter publiek bereikt met hun omslag, dus hopelijk gooit iemand er ooit nog Idioteque in.

Ondanks dat The Kinks er ook al in staat een terechte toevoeging. Die twee samen hebben rockmuziek helemaal op zijn kop gezet.

Doe mij - en met mij meerdere, breed georiënteerde users - nou eens een lol en stop gewoon nou eens met die wijsneuzerige praat; dit soort categiorische uitspraken raken kant noch wal en bederven mijn leesplezier in dit topic. Er zijn nl volop anderen die er meer en eerder voor in aanmerking komen.

Net als dat eeuwige gezeur - een pluim aan Sjef daarvoor - over invloed. Invloed postuleren is ook een tante Betje van de ergste soort (i.e. een ongefundeerde claim, ook wel "een primitief" genoemd in wetenschappelijk termen). Vaak te vinden als stellige bewering; als voorbeeld wil ik hier de geclaimde invloed van The Beach Boys op The Beatles noemen: ongefundeerd en niet aan te tonen. Veel meer dan een eikos-argument - zoek dat maar eens op - zie ik er niet in.

Was al eens aan het kijken hoe deze adhoc-lijst zich verhoudt tot de diverse Oorlijsten - maar ik ben de links naar de diverse OOrlijsten en de discussie erover hier ff kwijt. Ben bijv wel benieuwd wat de status van Morricone daarin is. Iemand de links?

Waarom eigenlijk niet gewoon The Stone Roses dan?

Het is verder wel grappig dat Chevy Stairway To Heaven erin zet, het nummer waardoor iedereen gitaar wil leren spelen, en dan Smoke On The Water eruit haalt, het nummer waardoor iedereen gitaar leert spelen.

Verder vond ik het een onderhoudend stuk, al kan ik niet alles even goed volgen.

Oasis! Kusjes geven aan Chevy!

Mwah. Britpop terugredeneren tot één plaat/artiest valt niet echt mee denk ik. Het genre lijkt me vooral een verzamelnaam voor Britse pop uit de jaren negentig. Tussen Suede en Blur gaapt nogal een gat. Britpop komt volgens mij deels uit de shoegazescene, deels uit de Baggy/Madchester, deels uit Bowie, deels uit de jaren zestig en deels uit new wavebands als The Jam en Squeeze. The Stone Roses is ook maar een schakeltje in dat geheel, en volgens mij niet echt meer dan dat. Ik zou zo ook geen plaat kunnen aanwijzen die de Britpop wel 'dekt'.

En complimenten voor Chevy zijn op zijn plaats trouwens. Mooi werk en ik kan je keuzes een heel eind volgen.

Ik heb de post wat opgeschoven.

Met de platen die eruit worden gehaald kan ik prima leven - duidelijk beargumenteerd ook Ik zie Otis Redding met pijn in het hard verdwijnen, maar ik vind de vergelijking met Love Will Tear Us Apart eigenlijk helemaal niet zo gek. En heel goed dat je Gershwin en Mano Negra er bij gebrek aan kennis in laat - zie het als een uitstekende aanleiding om wat bij te gaan leren

Met Led Zep en Moody Blues krijgen we er weer twee gitaarmastodonten bij waarvan ik de invloed (buiten hun eigen genre in ieder geval) niet zo zie, maar vooruit, die mag iemand anders er dan weer uitknikkeren.

Als je Night In White Satin (het gaat om nummers, niet om bands) als gitaarmastodont ziet, vraag ik me af of je het nummer wel kent.

Wat betreft invloed buiten het genre: Nights in White Satin is een evergreen geworden, maar ik denk inderdaad beperkend tot het (prog)rockgenre. Maar de progrock is wat mij betreft dermate groot (geweest) dat het officieuze startsein voor dit genre niet mag ontbreken.

De invloed van Stairway to Heaven is wel genreoverstijgend, lijkt me. Vooral omdat gitaarspelen in meerdere genres gebeurd. Hoewel in de soul/funk wellicht meer voorbeeld genomen wordt aan een B.B. King. Maar die keuzes lijken me arbitrair en vrijwel niet te verdedigen. Het is een onderbuikgevoel, of wellicht meer de wens is de vader van de gedachte.

Willen komt voor leren, hè.
Smoke On the Water begint men dan wel mee, maar gezien de simpelheid daarvan is het al snel een gepasseerd station. Zo'n Stairway to Heaven blijft dan wat langer in the picture, misschien wel altijd. Ik vond nog een leuke quote op het internet over Stairway to Heaven:
Think about it: we are all sick of the thing, but in some primordial way it is still number one. Everyone knows it... Even our dislike and mockery is ritualistic.

Heb je het dan over een topic op MusicMeter?

Overigens heb ik al iemand gevraagd voor de volgende beurt, maar ik wacht nog even op antwoord.

Ook van mijn kant hulde voor je bijdragen Chevy! Maar wel met de kanttekening dat Nights in White Satin misschien ook weer niet overschat moet worden qua invloed.

Mastodonten merken nog wel eens op dat progrock "vroeger nog gewoon symfonische rock" genoemd werd. En hoewel verdedigbaar is dat prog (met symfo als deelgebied daarvan) de lading beter dekt, geeft die oude naam wel een beetje aan wat er wringt aan Nights en eigenlijk aan het hele Days of Future Passed album: dit is eigenlijk geen symfonische rock, maar rock en symfonie naast elkaar. De integratie moest op dit punt eigenlijk nog plaatsvinden (wat dan ook de reden is dat In the Court... toch vaak als startpunt beschouwd wordt). En waarom The Moody Blues dan essentiëler waren dan Procol Harum, The Nice of de vroege Deep Purple, wordt dan, afgezien van het grote succes, niet geheel duidelijk.

Overigens ken en bemin ik Days of Future Passed al meer dan twintig jaar, langer dan vrijwel alle andere muziek waar ik nog naar luister, dus daar hoeft het mijnerzijds niet om over te gaan.

Geen idee wat de zin van deze post is, vrind - maar ik zou niet gaan voor de positie van Nederlandsch tekstverklaarder. En je toonzetting en aannames zijn imo veel te vergaand om je tekst als zinvolle argumentatie te zien. Inhoudelijke onderbouwing blijft essentieel voor argumentatie - en niet populistisch kreten slingeren.

Heb dit topic gewoon opgevat als een soort musicworld according to the united folks of MusicMeter en dat betekent dat je dan wel degelijk probeert DWDD en OOR concurrentie aan te doen vanuit het perspectief van de muziekliefhebber. En ook (beginnende) muziekliefhebbers kennen hun klassiekers. Dat betekent: inhoudelijke kennis van context, ontvangst destijds, waardering door publiek en collega-musici; dat betekent ook niet te allen tijde je eigen smaak laten prevaleren.

Sta je aan het begin van de verkenning presenteer dan niet je eigen mening als feiten. Er worden dingen geclaimd die gewoon historisch gezien onjuist zijn en die je bij je verdiepen in de muziekgeschiedenis ook nooit zo zou uiten. Het is moeilijk genoeg om in ca 50 songs de geschiedenis van de pop/rock-muziek te vatten - zeker als er geen begrenzing in chronologie is gesteld, evenmin in gennres. Zefls OOR hanteert vaak minstens 100 titels - en dat biedt imo ook meer ruimte.

Overigens geldt het bovenstaande niet, als je niet een inhoudelijke bijdrage wilt leveren aan een discussie over de 'canon' van de pop/rockmuziek, maar gewoon er opuit bent een potje slap te ouwehoeren met muziek als aanleiding.

In dat geval kan je Dead Can Dance beter vervangen door iets wat wel in deze lijst thuishoort

To please you had ik er al één jazz-item minder in DCD: vloeit (deels) uiteraard ook voort uit de re-awakening en de herleefde, spirituele relevantie van de band - when times are tough, music lovers go mental/spiritual (NOT shopping).

Volgens mij is Stairway to Heaven in de jaren 70 al te oubollig geworden voor beginnende gitaristen. Voor mij in ieder geval. En staan nummers als 'Come as you are' en 'Seven Nation Army' nu op hun lijstje. Maar ik zal ook wel weer achter lopen.
Leuk college over Ennio Morricone trouwens en goeie toevoeging.

Woorden als vrind en jouw toonzetting als je iets niet zint getuigt van absolute arrogantie, dus spoel je mond even.Je moet gewoon inhoudelijk ingaan op Teunnis zijn mening en hem niet weg zetten als iets wat jezelf graag bent.: een wijsneus. Wat wel en niet zinvol is bepaal jij in in ieder geval niet, dan moet je je eigen site beginnen. daar worden users heel erg Moe van, Mjuman .

Maar daarmee is dit dus de opzet voor die integratie. Eight Miles High was ook zeker geen volbloed psychedelisch nummer, maar juist die combinatie maakte het zo invloedrijk. Die combinatie bleek goed te werken. Ik heb overigens ook wat bijdrages op progarchives.com gelezen en daar leek men ook redelijk eensgezind over de historische importantie van dit album (en dan in het bijzonder dit nummer, die het album zo groot maakte destijds).

Ik vind het album te uniek om het als vaandeldrager te nemen. Er is geen album (voor zover ik weet) dat ook maar in de buurt komt van de sound van dat album. Dat is tegelijk dezelfde reden dat er zoveel discussie is over het proggehalte van Pink Floyd, denk ik. Vandaar dat ik iets genomen heb waarvan de invloed (voor mij) duidelijker te horen is.

Over die eerste twee kan ik geen uitspraak doen, maar a Whiter Shade of Pale oogt op mij minder prog dan Nights In White Satin. De vroege Deep Purple was dan weer niet zo invloedrijk en sowieso is Deep Purple meer gebonden aan hardrock dan prog. Wat dat betreft zou ik dan eerder gaan voor Yes of Jethro Tull.

Zoek maar eens op YouTube op Led Zeppelin Stairway to Heaven cover, dat zijn er zo'n 50% meer dan als je zoekt op Nirvana Come As You Are cover. Ik weet niet of dat een goeie graadmeter is, maar toch.
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit iemand horen zeggen dat die gitaar wil spelen als Cobain, Page daarentegen. Maar dat is dan mijn beeld. Zoals ik al zei is de keuze puur vanuit eigen perspectief.

Aardig voorbeeld van synesthesie aangezien ik met mijn mond het toetsenbord niet heb aangeraakt. Toonzetting: het noemen van Mens en zijn programma getuigt niet echt van fijne retoriek/argumentatie, maar van populistische platpraat.



Dat doe ik door te zeggen dat er eerder en belangrijker groepen waren voor de ontwikkeling van R(&R) dan The Kinks en The Who - om er één te noemen Little Richard. En om het nog eens duidelijk te stellen: de waarde van historisch correcte kennis heeft niets met wijsneuzerij te maken en kan niet voldoende worden benadrukt. Dat kun je opok terugvinden in mijn posts bij albums.

Einde discussie wat mij betreft.

Je bent in je eerste stuk zoals zo vaak weer onnavolgbaar , maar laten we er inderdaad maar over op houden.

Excuses dat ik geen "vind ik" erachter heb gezet. Voor inhoudelijke discussie is dit topic bedoeld, dus wil je zo vriendelijk zijn om mij uit te leggen waarom You Really Got Me en My Generation geen mijlpalen waren voor de rockmuziek? Ik krijg namelijk constant te horen dat mensen flabbergasted waren toen ze dit zagen. En waar zeg ik dat Little Richard minder belangrijk is geweest

@Teunnis: beide onderstaande clips dateren uit 1964 en gaan duidelijk vooraf aan zowel Kinks als Who; Satisfaction (mei 65) was destijds een veel grotere shock dan The Who - My Generation (nov 65) destijds nog een 'kleine band' .

YouTube - The Beatles in Nederland (1964)

YouTube - Rollingstones at Kurhaus The Hague Netherlands1964 -

Dat lijkt me inhoudelijk genoeg - gezien de 'inhoudelijkheid' van jouw post.

Dat hele instrumenten kapotslaan van The Who was trouwens een knap geënsceneerde gimmick - voor John Hiatt trouwens aanleiding om dit nummer op te nemen. Zowel Who als Kinks zijn later wel belangrijk geweest voor Mod-beweging (Jam, Lambrettas, Phil Daniels and the Cross etc).

En als je echt 'ruige rock' uit 65/66 wil horen moet je The Pretty Things hebben.

You Really Got Me is van augustus '64. En dat hadden ze toen vast ook al wel eens ergens gespeeld...

Nummer 2 in de UK chart, lijkt me toch niet bepaald klein. Wat betreft Beatles en Stones, zeker wel een schok voor de gemiddelde Nederlander, maar muzikaal weinig anders dan bijvoorbeeld Little Richard. Dan is het verschil met You Really Got Me (inderdaad al augustus '94) toch stukken groter. The Pretty Things kende ik nog niet, zo leer je elke dag weer wat bij dankzij topics als deze

EDIT: De voice-over in het clipje van The Beatles geeft ook het verschil aan tussen My Generation en de rock 'n roll van daarvoor: "een liedje [...] waarin ze meedelen nooit met een ander te zullen dansen". My Generation stond wat dat betreft haaks op de rock 'n roll van die tijd.

Hou me ten goede, ik wil hier nl niet Opa vertelt van vroeger spelen": wat ik me herinner van de 'eerste' hitlijsten uit o.m. Tuney Tunes, veranderden de hitlijsten sterk in de periode 62 - 64.
Veel single-successen van The Beatles dateren ook uit de periode 63 - 64. En de verandering in muziek is duidelijk te zien door Mr Postman van The Beatles af te zetten tegen het Tamala Mowtown-origineel.

Dat beeld werd bevestigd door een radioprogramma van Skip Voogd (volgens mij heette het Tijd voor teenagers - gaandeweg kon hij niet meer om die muziek heen en was er steeds meer 'beatmuziek' in zijn programma te vinden :

Van de wiki over Voogd:

"Voogd maakte het beruchte concert van The Rolling Stones in het Scheveningse Kurhaus mee, het eerste popconcert in Nederland dat na een kwartier stopte vanwege rellen in de zaal. Moeite had de beschaafde Haagse onderwijzer Voogd met de opkomende rock en vooral artiesten als Elvis Presley. Over hem schreef hij in Tuney Tunes:

“Persoonlijk begrijpen we daar niets van. Het afschuwelijke, mensonterende geschreeuw, gepaard gaand met :sinister uitgestoten klanken kan ons heus niet bekoren”.

Meer dan The Kinks is The Who voorbeeld geweest voor veel punkbands; van The Kinks, die totaal geen 'ruige reputatie' hadden (anders dan Stones of ladykillers Beatles), gewoon nette jongens, milde chroniqueurs van UK suburbia, zie ik daarentegen wel een lijn lopen naar Britpop. Overigens verdienen The Kinks, o.m. ob.v. het songwriterschap van Ray Davies, wel een plaats in The Music Hall of Fame, of the MuMe-canon. Waterloo Sunset en Well Respected Man bij vind ik nog steeds prachtige songs.

--edit--

Zie net de reactie van Lucas en ter aanvullling dit (NB: programma van Skip Voogd wordt hierin genoemd) -eerste notering is dus van oktober.

Pre-top 40
You Really Got Me 1964 03-10-1964 23 10
Tijd voor Teenagers Top 10
All Day and All of the Night 1964 05-12-1964 9 2