LucM schreef:
Een vakkundige versmelting van Westerse pop met Zuid-Afrikaanse muziek waarbij het spelplezier ook doorklinkt. Waar dat vele gevestigde waarden een dip kenden bracht Paul Simon juist zijn beste album uit.

thelion schreef:
Artiesten als Ladysmith Black Mambazo en Toa Ea Matsekha werden zeer gerespecteerd en gewaardeerd in Afrika. Paul Simon creëerde door met deze artiesten samen te werken een schitterend spanningsveld tussen Westerse-Popmuziek en traditionele Zuid-Afrikaanse Mbaqanga en dat gecombineerd met zijn eigen elegante melodieën heeft een heel eigen geluid opgeleverd. De Afrikaanse ritmes vliegen je bij I Know What I Know om de oren en mengen verfijnde gitaren zich met accordeon op Gumboots. Het indrukwekkende gezang van Ladysmith Black Mambazo op Homeless is werkelijk waar schitterend. En zelfs op de nummers Call Me All en Graceland is de Afrikaanse invloed nooit ver weg. Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het experiment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sferisch en consistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de problematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek. Het album staat nog steeds als een huis overeind.

thelion schreef:
Het zal voor niemand een verrasing zijn dat Sign O The Times op 1 staat bij mij. Prince op zijn absolute hoogtepunt met een magnefiek dubbel album waar eigenlijk niet 1 slecht nummer op staat. Prince flirt met heel wat stijlen waarbij Funk de boventoon voert maar de rock en pop zijn nooit verweg. Nummers als The Ballad of Dorethy Parker, U Got the Look, I Could Never Take the Place of Your Man, The Cross en Sign O the Times zijn stuk voor stuk geweldig, maar de ballad If I Was Your Girlfriend is wel het beste wat op dit album staat

LucM schreef:
Het Prince-album dat ik nog steeds het vaakst beluister. Hier etaleert hij verschillende stijlen met verve, gaande van rock via feestelijke funk tot wellicht zijn mooiste ballad If I Was Your Girlfriend.

ArthurDZ schreef:
Mijn favoriete plaat van de heren. Een heel luchtig klinkend album, maar met melancholieke en dreigende ondertoon. Fables Of The Reconstruction en Lifes Rich Paegent uit dezelfde periode scoren 4.5* bij mij.

dazzler schreef:
Het album dat mij helemaal overstag deed gaan voor R.E.M.. Een groep waarbij ik minder fanatiek over de eerste albums kan schrijven. Op Document liet de groep eindelijk een wat universeler (lees: wat meer Europees) geluid horen. Green werd hun definitieve rockplaat. Lekker gitaarwerk en verrassend stuntwerk op de mandoline plus de puntige vocalen van Stipe. De stamper Get Up en het hartverscheurende Hairshirt zijn maar twee van de vele favorieten. Met de (p)opvolger Out of Time veroverden ze Europa en het meer intieme Automatic for the People de rest van de wereld. Met Green veroverden ze mijn hart.

Zephyr schreef:
Prachtig, nog prachtiger, Dead Can Dance! Muziek van een hemelse schoonheid. Eigenlijk niet onder woorden te brengen; dit magistrale meesterwerk.

herman schreef:
Within The Realm of a Dying Sun was lange tijd het album waar het bij DCD voor mij om draaide, maar uiteindelijk is het oudere, wat gruizigere werk, er ook bij gekomen. Ik vind het bewonderenswaardig hoe een aantal toen-nog-twintiger zulke unieke, fascinerende en emotioneel rijke muziek wist te maken. Geweldige stem, fenomenale melodieën. Schitterende muziek gewoon! Luistertip: Avatar

Poeha schreef:
Tja mijn favoriete band mag uiteraard niet ontbreken. Alhoewel ik dit zeker niet hun beste album vind. Dat zijn Isolation (1985), Toto IV (1982) en Hydra (1979). Toch een mooie verscheidenheid aan tracks. Ballads en echte rockers en Mushanga. Het enige nummer tot en met dit album wat me nog nooit heeft kunnen bekoren. Ook vaak een skipnummer. Een negatieve klank? Ja, maar die weegt niet op tegen de rest van dit meer dan prima album. Luistertip: Straight for the Heart

chevy93 schreef:
Onderschat meesterwerk. Oké, de kwijlballads zoals Anna en Pamela staan erop, maar ook die vind ik geweldig. Probeer anders eens te luisteren naar het drumwerk in Stop Loving You, die heerlijke baslijn in Straight for the Heart of het magistrale, progiaanse slotmeesterwerk Home of the Brave.

chevy93 schreef:
Ik heb overigens The Seventh One genomineerd, het album waar ik het hierboven over heb, is Fahrenheit.

ArthurDZ schreef:
Haha, Toto op 11

Poeha schreef:


euhm? Positief? Denigrerend?

ArthurDZ schreef:
Anders gezegd: ik had nog niet door dat er hier zoveel Toto-fans rondliepen.

thelion schreef:
De duistere kant van de 80ties in mijn beleving, ik had er destijds niet zo veel mee (indie en New Wave) maar Depeche Mode kon ik altijd wel hebben en nog steeds. Dit album is een sterke getuigenis van de muzikale kwaliteiten van de heren rauw, duister en onheil spellend. Nummers als Strange Love, Little 15, Behind the Wheel en To Have and to Hold zijn prachtig. Depeche Mode heeft naar mijn bescheiden mening nog geen slecht album afgeleverd in hun 33 jarig bestaan. Dit is niet hun beste (die komt in de volgende editie van dit spel voorbij), maar zeker één van de betere.

Poeha schreef:
Evenals bij de PSB heb ik vanaf het eerste gehoor een zwak gehad voor de boys van Depeche Mode. Het begon met Violator, maar met terugwerkende kracht behoort dit album bij hun top 3 albums. Hun beste album blijft "101" uit 1989, maar dat is dan een live album, met nog betere versies van o.a. Never Let Me Down Again en The Things You Said. Luistertip: Behind the Wheel

ArthurDZ schreef:
Waar ik Musicmeter het meeste dankbaar voor ben, is dat de site me in aanraking liet komen met wat later mijn favoriete band bleek, The Smiths. Ik heb ongelooflijk veel favorieten, maar deze band ligt me misschien het dichtste bij het hart. Ik vind eigenlijk al hun albums bijna even goed, maar hun derde studioplaat The Queen Is Dead heeft There Is a Light That Never Goes Out (mijn lievelingsnummer) als track, dus is die voor het gemak mijn allergrootste favoriet.

LucM schreef:
The Smiths hebben in hun korte bestaan alleen maar uitstekende albums uitgebracht maar dit album steekt er net bovenuit en draai ik nog vaak. Pakkende en gevoelige melodieën gekoppeld aan prachtige teksten die niet gespeend zijn van humor en natuurlijk de geweldige zang van Morrissey.

Poeha schreef:
Bij Midnight Oil draait het vooral om de tekst. De boodschap tegen de aanklachten/misstanden binnen de Australische maatschappij moet dan ook duidelijk centraal staan. Dat Peter Garrett de politiek in zou gaan, was voor weinigen een verrassing. Maar muzikaal doet het me ook veel. Heerlijke rockers wisselen zich af met fijne bezwerende nummers. Voor mij de beste band die Australië heeft voortgebracht. Luistertip: Bullroarer

dazzler schreef:
Werchter 1990. Peter Garrett zingt zich in het zweet op een druilerige zomermiddag. Tot een paar T-shirts later de zon voorzichtig door de wolken priemde op de tonen van Put Down That Weapon. Overtuigend en ontwapenend tegelijk. Een band die de luisteraar een politiek geweten wilde schoppen. Niet met de belerende vinger van Sting, niet vanachter de dubieuze zonnebril van Bono, maar met goudeerlijke rockmuziek die het publiek aanzet tot meezingen en dansen. Al zingend en dansend verbeteren wij de wereld. Diesel and Dust en Blue Sky Mining: twee kanjers van albums voor al wie gelooft dat muziek er echt kan toe doen.

dazzler schreef:

Om van de Pet Shop Boys fans nog maar te zwijgen...

thelion schreef:
THet beste album dat de heren Tennant en Lowe in de afgelopen 27 jaar hebben afgeleverd en heden ten dagen zijn ze nog steeds actief en produceren nog steeds heel relevante albums (Yes 2009 en ook hun laatste Electric 2013). Actually is een album dat op het eerste gehoor een "simpel" pop/dance album is, maar het heeft een dubbele bodem. Het album is een reflectie van donkere jaren 80 in GB. Alle problematiek uit die tijd komt op dit album voorbij. Pop album van een ongeëvenaard nivo dat een blauwdruk is van hoe "echte" popmuziek behoort te zijn. Absolute hoogtepunten van dit album It's a Sin en King's Cross.

vigil schreef:
De Lennon en McCartney van de jaren 80 popmuziek, zeer goede teksten van oud popjournalist Tennant (Smash Hits) en muziek die net iets verder gaat dan het gemiddelde synthpop act.

vigil schreef:
Al zo vaak gehoord maar nog altijd van de eerste tot de laatste seconde een prachtige trip.

Papartis schreef:
Met terugwerkende kracht ontdekt. In de jaren 80 was ik niet meer met Prog.Rock bezig. Ik vind dit het beste album met Fish. Een van de beste Neo-Prog.albums van de vorige eeuw. Topnummers zijn: Blind Curve en Bitter Suite.

herman schreef:
Heb al jarenlang een review voor dit album in de stijgers, maar het wil er nog niet echt uitkomen. Inmiddels is dit wel uitgegroeid tot mijn favoriete album van de band en dit is mogelijk hun beste nummer, als je het mij vraagt. Alleen de regel "There's a progress we have found, a way to talk around the problems" vind ik al schitterend:Fall on Me. Hierna zouden ze met Document toch flink aan magie afleveren helaas door voor een wat meer droge, 'classic' rock sound te kiezen. Minder Byrds, meer gewoon rock. Met Green herstelde de band zich weer enigszins.

LucM schreef:
R.E.M. was ongetwijfeld dé toonaangevende Amerikaanse band in de jaren '80 en stond veraf van de toen heersende AOR. Hier staan enkel ijzersterke en pakkende songs, hemelse vocalen, heldere productie zoals het moet zijn.

dazzler schreef:
Eerst was er de 4AD sampler Lonely Is an Eyesore die ik kocht omwille van de bijdrage van Cocteau Twins. Daarop stonden twee DCD tracks en een klasgenoot had Spleen and Ideal in huis. Muziek die nog enigszins in een new wave jas zat. Samen ontdekten we het derde DCD album Within the Realm of a Dying Sun en zagen we Lisa en Brendan in Brussel aan het werk in november 1987. Zowel het optreden als hun muziek zal me nooit meer loslaten. Het kippenvel toen de basgitaar de partij van Anywhere Out of the World inzette. Een sound die de muzikale oogkleppen van de hitparade-tiener die ik een paar jaar daarvoor nog was definitief afrukte. Persephone (The Gathering of Flowers)

LucM schreef:
Dead Can Dance kende ik niet zo lang maar hun muziek is een openbaring voor mij. Bezwerende muziek wars van alle trends, spiritueel en donker, ook sacraal aandoend. De sound is volstrekt uniek en kun je het best omschrijven als een mengeling van folk en klassiek met een middeleeuws tintje.

thelion schreef:
Het was 11 juni 1988 rond half 7 's avonds en daar zat ze ineens helemaal alleen op een houten barkruk op het imense podium in het Wembley Stadion tijdens Nelson Mandela 70th Birthday Tribute concert zo fragiel en breekbaar en oooooh zoooo mooi. Gelijk deze cd gekocht en is altijd een van mijn favorieten gebleven. Nummers als Talking About A Revolution, Behind the Wall en Baby Can I Hold You zijn prachtig en natuurlijk de nr. 1 Fast Car is een geweldige verhandeling over de strijd de een jonge zwarte vrouw levert met het leven, zo als het hele album een verhaalt over pijn, onderdrukking en hoop. Het is een All-time favoriet voor mij, haar latere werk kan ik ook zeer waarderen maar deze is toch wel haar beste.

Papartis schreef:
Wat een fijn album heeft ze met dit debuut album gemaakt. Betrokken met wat er in de wereld gebeurd. Topnummers: Fast Car en Baby Can I Hold You (mijn alltime favoriete TC nummer).