IJH15 schreef:
Vijfde album van deze geweldige doch onderbelichte band uit Florida. De hoes is werkelijk schitterend (da’s in ieder geval een punt waarop deze ‘Streets’ overtreft ). Savatage meet zich een compleet eigen stijl aan, gekenmerkt door veel pianoriedeltjes, klassieke invloeden en Criss Oliva’s gitaarspel.

Op het formidabele titelnummer worden piano- en gitaarspel op perfecte wijze met elkaar geïntegreerd. Semi-ballad en tranentrekker ‘When the Crowds Are Gone’ is wellicht het beste nummer van het album. Het doomy ‘Hounds’ is ook fantastisch, Oliva’s stem past perfect bij de dreigende sfeer. De laatste drie nummers (waarvan ‘Thorazine Shuffle’ hier merkwaardigerwijs als bonustrack staat vermeld) vormen samen een soort rock-opera in het kort, waarvan ‘Summer’s Rain’ het hoogtepunt is.

De twee instrumentals horen tot de zwakkere nummers, maar zijn allesbehalve slecht: het met klassieke invloeden geladen ‘Temptation Revelation’ is mooi en het akoestische ‘Silk en Steel’ is een interessant intermezzo tussen het Olivaanse geweld (Criss’ scheurende gitaar en Jons raspenede stem). Het zwakste nummer vind ik ‘She’s in Love’.

Grootste kracht van dit album is de stem van Oliva. Die man hoeft maar ‘aaa’ of ‘oh yeah’ te schreeuwen en hij brengt al emotie over. Zijn stemgeluid maakt zelfs van een muzikaal en tekstueel minder interessant nummer als ‘The Unholy’ nog een prima nummer. De mooiste gedeelten van het album zijn dan ook die waarop Jon Oliva zich volledig laat gaan, zoals de tweede helft van het eerder genoemde ‘When the Crowds Are Gone’ of het refrein van het eveneens schitterende ‘Summer’s Rain’.

The_CrY schreef:
Krijgt 1988 nog een albumhoes presentatie trouwens?

Edwynn schreef:
1991 gaat helemaal helemaal een massaslachting worden gelet op het aantal albums uit dat jaar dat ik op 4,5* heb staan.

uffing schreef:
Twee toppers toegevoegd in de lijst; het heerlijke technische Never, Neverland van Annihilator,