Dieter schreef:
Ben even zo vrij om met mijn lijstje het metaljaar 1991 af te trappen....

Sir Spamalot schreef:
De moeilijke derde of het album dat na de verrassing (het debuut) en de bevestiging (hun tweede) verder de weg moest tonen naar eeuwige roem. Voor mij een album dat heel zeker bevestigde dat Death Angel een topgroep was en nog altijd is, want het zijn allemaal prima muzikanten die thrash met melodie en ballen spelen.
Vanaf opener Seemingly Endless Time tot afsluiter Falling Asleep wordt lekker driftig maar minder gejaagd gespeeld. Prima productie ook van Max Norman. Toch staan hier ook vreemde eenden in de bijt op: namelijk het rustige akoestische Veil of Deception (prachtig) en A Room with a View (sombere tekst). Hierboven merkt een collega op dat dit niet hoort op een thrash-album, een discussie voor een andere tijd en plaats maar Veil of Deception vind ik juist een mooi uitblaasmoment na de eerste twee beukers: het is een akoestisch nummer maar met een pikzwarte sombere tekst. A Room with a View is ingehouden maar bevat een spetterende heavy middenstuk. Verder heb ik nog het volgende te vermelden: Discontinued vind ik ook het minste nummer op dit album. Verdere absolute topfavorieten zijn: Seemingly Endless Time, Ex-TC (verschroeiende tempoversnelling, riffs en gitaarsolo’s) en Disturbing the Peace.

Edwynn schreef:
Spiritual Healing is een overgangsalbum. Death ontgroeide de ruwe death metal waarmee ze de wereld voorheen bestookte, kiepert zwakke schakel Rick Rozz uit de band en gaat verder met de technisch veel betere James Murphy. Muzikaal betekent dat wat meer, destijds best gewaagde, mogelijkheden om wat meer technische elementen aan de nog steeds loodzware metal toe te voegen. De het gitaarwerk van beide heren versterkt elkaar op een geweldige manier. Het typisce death harmoniën en solo's zorgen voor een gezonde dosis melodie en gevoel.
Tekstueel vindt er ook een verschuiving plaats van gore verhalen naar maatschappij-kritische teksten. Om zich verstaanbaarder te maken past Chuck zijn grunt iets aan. Vanaf dit album zal Death zich blijven ontwikkelen tot aan de tragische dood van de meester. Elk album is bijna even goed. Spiritual Healing niet uitgezonderd.

west schreef:
Een plaat vol afwisseling: van keihard tot mooi, van supersnel tot rustig, van beuken tot groovy. En ondanks dat is het toch 1 fraai coherent geheel geworden, met een fraaie sinistere sfeer. Werkelijk fantastisch drumwerk van Dave Lombardo en de ene na de andere geweldige solo knallen over je heen. Dat is allemaal neergezet in een geweldig sterke productie, al helemaal voor een metal album uit 1990. Wat klinkt het goed allemaal zeg!

Ook niet onbelangrijk: er staan alleen maar goede tot steengoede nummers op, die ook nog eens mooi in elkaar overlopen. Heel sterk zijn de vier openingstracks, Skeletons of Society en Seasons in the Abyss. Wat een prachtige afsluiter van 1 van de beste metal albums ooit.

gigage schreef:
Megadeth vindt hier de ideale mix tussen de oude speedy thrash en compositie. De solos zijn allen an sich memorabel (geen enkele uitgezonderd) met als "nadeel" dat ze allemaal op één album staan. Voor je het weet zie je er één over het hoofd. Zet je de songs individueel af tegen al het andere wat ze uitgebracht hebben valt dit pas echt op. Voor de kenner/volger van de band is dit waarschijnlijk BS, maar voor wie het bijna 25 jaar oude schijfje nog moet ontdekken en het hoge tempo van de nummers op zich ziet afgevuurd worden een reminder om niet met een half oor te werk te gaan.

Edwynn schreef:
De duels die de heren Tipton en Downing op Painkiller uitvechten, behoren tot de besten die het koppel ooit uitvochten. De riffs vind ik wat meer van ondergeschikt belang. Waar het mij naast die duels bij Priest om gaat, zijn juist die relatief eenvoudige liedjes waarin de archetypische hardrock/metal ziel besloten ligt. Nummers als Night Crawler en Between The Hammer & The Anvil hebben toch een geweldige opbouw. Eenvoudig maar doeltreffend. Om over het gierende titelnummer en het gitaarpornovehikel Metal Meltdown maar te zwijgen.
Het andere belangrijke kenmerk van Priest is de knipoog naar de radiovriendelijke hardrock. Die is volledig afwezig op Painkiller. Wellicht dat het album juist daarom zo'n impact veroorzaakte.

gigage schreef:
ow, ik dacht dat we tot dinsdag hadden. Geeft niet, de top 5 was niet verandert.