B.Robertson schreef:
(...)
3 Handle with Care +3
(...)

uffing schreef:
Ik moet mijn top 5 over dit jaar nog bepalen, maar jongens, ik mis hier toch wel een van de beste nederlandse metalplaten ooit in mijn beleving. Ik laat nog even in het midden welke dat is .

Maar hij is nog niet eens genoemd en dat is een schande!

Dieter schreef:
Heb dit topic helaas even over het hoofd gezien....
Een paar mooie jaren gemist!

HammerHead schreef:
Er is niet veel voor nodig om een vernietigend en loodzwaar statement neer te zetten. Je kunt natuurlijk tewerk gaan zoals menig death- of blackmetalband en alles gooien op een zo lomp, bruut en kwaadaardig mogelijke sound, maar met een simpel concept als een aanklacht tegen de mensheid ondersteund door een zwaar slepend gitaargeluid, een harde en meesttijds slechts pulserende bas en een machinale drum kom je wat mij betreft een stuk geloofwaardiger en effectiever over.

Vanaf het eerste begin is direct duidelijk hoe Broadrick erover denkt: "you breed, like rats", fulmineert hij; de start van een ruim 50 minuten durende misantropische en nihilistische wereldvisie. Er is geen ruimte voor hoop, reflectie of uitgebreide beschouwingen, enkel korte uitgespuwde teksten waar een ronduit beangstigende hoeveelheid haat en woede doorheen sijpelt.
Er staat alleen maar ijzersterk materiaal op dit album, waar een zeer grauwe en kille sfeer vanaf dampt; vooral de eerste 3 tracks zijn ongekend hard en rauw. Pulp is zelfs ronduit maniakaal te noemen met z'n furieuze machinegeweerriff en dito drumpatroon. Dit moordende tempo zakt de tweede helft van het album iets, waardoor het accent alleen nog maar meer verschuift naar pure verpletterende logheid.
De intensiteit blijft steeds maar toenemen en mond uiteindelijk uit in een soort van gebraakt orgasme met de laatste regels van Locust Furnace, een zieke metafoor voor de staat van de wereld. Het diep uit de ingewanden gebrulde "Earth... Earth... Furnace... Furnace" maakt zo'n beetje alle zogenaamd boosaardige gimmicks in metalland compleet belachelijk en overbodig.

Eigenlijk vat de albumcover mijn gevoel bij dit album misschien nog wel het beste samen: als ware je aan een kruis genageld tegen een achtergrond van vuur en zwavel.

notsub schreef:
Dit is mijn favoriete Fates Warning album, vooral dankzij de tracks Chasing Time (hoe geweldig ontroerend) en Nothing Left To Say. Ik heb deze wel eens uitgeleend aan een niet metal fan en die vond er niets aan : "het lijkt wel of de wereld vergaat", was zijn commentaar. Vrolijk wordt je niet van deze plaat, maar er is zoveel te genieten. Alles is prachtig helder geproduceerd en de zanger steelt in elk nummer de show. Er staan niet teveel naar commercie riekende nummers op en er is ruimte genoeg voor enkele lekkere instrumentale passages. Heerlijke plaat.

wizard schreef:
Chrystal Ann zette me meteen op het verkeerde been. Ik had thrash metal verwacht, geen akkoestisch gepingel, hoe mooi uitgevoerd dan ook. Op Alison Hell is het voor mij vooral zanger Randy Rampage die de show steelt. Ik zou wensen dat er meer bands waren met zo’n zanger. Zijn zang klinkt rauw, agressief en heel erg eng tegelijkertijd. “Alice isn’t is frightening/Alice aren’t you scared?” Als Alice nog niet bang was, wordt ze het wel van de manier waarop Randy Rampage het vraagt.
Pas bij het derde nummer krijg ik wat ik van Alice in Hell had verwacht: snelle thrashmetal met spetterende solo’s. En erg strak gespeelde riffs. Om Waters de beste gitarist ter wereld te noemen gaat me een beetje te ver, maar hij weet wel erg veel uit z’n gitaar te halen. Bovendien is de productie van het album uitstekend, waardoor alle instrumenten goed tot hun recht komen.
Hoogtepunten van het album (behalve Alison Hell) zijn voor mijW.T.Y.D., het grotendeels instrumentale Schizos Are Never Alone. Human Insectide is tenslotte het echte hoogtepunt van de plaat. Alsof er een op hol geslagen stoomwals over je heenrijdt.
Burns Like A Buzzsaw Blade en Ligea vind ik iets minder, maar over de gehele linie is dit een meer dan ijzersterk album.

exodus schreef:
Beneath the Remains van het Braziliaanse Sepultura. Ik volgde destijds Sepultura al een paar jaartjes, maar dit was toch wel de verrassing van 1989 samen met bijv. Metalklassiekers als Slowly we Rot van Obituary, en het tevens verrassende Consuming Impulse van ons eigen Nederlandse Pestilence. Beneath the Remains had niet alleen een magistrale hoes meegekregen waar je U tegen zegt, de muziek was al net zo van een bijna bovennatuurlijk niveau. Hoorde je op voorganger: Schizophrenia nog goede en degelijke Thrash; Beneath the Remains was weer een stap hoger, bijna van een andere planeet en origineel mede door de productie waarschijnlijk. Thrash werd heel serieus met deze stijl; het klonk beschaafd, maar toch ook rauw en knalhard! Na het legendarische intro knalt Beneath..uit je speakers, gevolgd door een ode aan je zelf in de vorm van de Thrashklassieker: Inner Self! Stereo op 10 uiteraard! Verder zijn Mass Hypnosis, Slaves of Pain en Primtive Future ook al zulke knallers en meebrullers die 19 jaar na dato nog geen seconde vervelen. : Beneath the Remains rules!