Edwynn schreef:
Ergens binnen de schaduwen van god bewoog Paradise Lost zich anno 1992 langzaam vanuit een diep drassig moeras wat dichter naar het licht. Althans zo lijkt het. Muzikaal is er op Shades Of God een verdere verschuiving naar een toegankelijker geluid te bespeuren. Een tendens die reeds ingezet was op Gothic.

Het eerste wat opvalt is de grote sprong voorwaarts op het gebied van de productie. Als stervelingen nog eens een dag mochten aanschouwen dat, ik noem maar wat, de drums weer zo op band gezet gingen worden, zal de schreeuw om dat tot in de eeuwigheid te gaan doen nog eens veel luider moeten worden. Wanneer heeft u voor het laatst ongetriggerde dubbele bass drums gehoord? Deze productieoogmerken zouden door iedereen omhelsd moeten worden.

De toon is nog altijd even duister. Daglicht wordt verscheurd door de wanhopig, treurig klinkende melodieën en de, iets verstaanbaar gemaaktere, oerkreten van Holmes. Wie mededogen voor al deze treurnis toont, begrijpt niet waar Paradise Lost voor staat. Hoe zeer de band ook haar koers omgooit, ik zal geen vergiffenis schenken als het melancholische karakter wordt losgelaten.

Paradise Lost biedt op hun derde langspeler nog meer afwisseling dan op de voorgaande albums. Dus wie een drassig, monotone doomplaat verwacht, komt bedrogen uit. Er zit ontzettend veel vaart in de plaat. Er zijn veel akoestische passages, tempowisselingen, prachtige, niet altijd even zuivere, leadpartijen. Deze elementen omvatten je hand en nemen je opnieuw mee doorheen een tranendal die zijn weerga niet kent.

Het trieste woord zoals verkondigd op Shades Of God is na een vijftigtal minuten vlees geworden en woont sinds het eerste luistermoment al bij mij en zal daar uiteindelijk ook nog zijn als ik sterf.

Edwynn schreef:
Bloody Kisses wordt door velen gezien als het beste van Type O Negative.
In ieder geval is het de meest populaire plaat. Na het brute Slow Deep And Hard ging het roer drastisch om. Romantische, gothische doomklanken verdringen de hardcoreroots naar een heel klein hoekje. Dat vond in eerste instantie nogal teleurstellend.
Toch werd ik al snel veroverd door de breed uitgesponnen publiekslievelingen Christian Woman en Black No. 1. Die nummers hebben ook best wat te bieden. De slome massieve riffs krijgen lucht door het buitengewoon stemmige toetsenspel van Josh Silver. Hij tovert prachtig subtiele melodielijnen uit zijn toetsenbord. En de donkere stem van Steele draagt ook zeker bij aan de sfeer. De hippie achtige nummers zijn ook leuke vondst. Zo is daar een zeer bijzondere versie van Seals & Crofts overbekende Summer Breeze. En eigen composities Blood & Fire en Too Late: Frozen kennen ook de nodige sixties invloeden. De vreemde intermezzo’s zoals Fay Wray Come Out And Play en de merkwaardige uitstpattingen zoals Kill All The White People laat precies zien wat voor een markant figuur Peter Steele was.
Wat mij betreft was wat meer explosiviteit wel welkom geweest. Het komt zelden voor dat ik Bloody Kisses in één keer afluister. Desalniettemin is dit album een geslaagde onderneming van Type O Negative.