En wat te denken van The Name of the Game & Take A Change On Me? Die laatste is mijn 2e singletje, na How You Gonna See Me Now, van Alice Cooper.

@Renoir: je neemt ook je eigen muziekverleden mee, zoals de singles die ik toen - ver voor Musicmeter - kocht. En wat er gedraaid werd op feestjes en zo.
Overigens is bikkel2 duidelijk een ABBA connaisseur....

Ik ben slecht in het onthouden van hits eigenlijk.
Boeit mij eigenlijk ook niet echt.
De singles van ABBA waren juist wel weer heel onderscheidend en sprongen er echt uit.
Maar da's mijn mening.

Volgens mij was ik vanochtend met mijn verkeerde been uit bed gestapt....

Zeg best zaaf: doe er nog eens eentje uit de top 10?

Laat je niet sarren, mensen. Natuurlijk neemt iedereen zijn eigen muziekverleden mee. ik ook. Maar ik luister songs terug die me in 1976 enorm bevielen en die me nu juist enorm tegenvallen. Dus in mijn lijst staan de blijvers, en dat zijn veelal niet de hits van toen, ondanks het gevoel van jeugdsentiment. Want we leven nu immers in 2015...

Soms wil ik weer in 1976 leven!

En je nummer 1 album aller tijden nog nooit gehoord hebben?

Dat gevoel heb ik dus ook Renoir. Ik durf nu wel te beweren dat ik van The Guys & Dolls You're My World toendertijd helemaal het einde vond.
Grensgevalletje 76/ 77 qua hit geloof ik.
Nu ik toch aan het opbiechten ben was ik ook enorm onder de indruk van You're The Reason Why en Under One Roof van The Rubbetts.
Stiekum eigenlijk nog wel leuke nummers.

Het is verder ( volgens mij) redelijk goed gegaan verder.

Ja, dat moet dan maar.

Nee, maar serieus. Ik maak inmiddels een top 10 op basis van wat ik nu het beste vind, met daarbij wel een forse afronding naar boven voor nummers die ik toen (al) echt kon waarderen. Ook een reden waarom ik Go Your Own Way op 1 heb. Ik zal zo de single weer eens opleggen.

ja, memory lane, nostalgie, melancholie, depressie, dementie, het ligt zo dicht bij elkaar he...

Inderdaad. En we kunnen nu zo makkelijk al dat spul van toen beluisteren. Zelfs als we het niet (meer) in de kast hebben staan. Alleen al daarom wil ik niet terug naar 1976. Wel terugluisteren.

Ik weet nog dat herman een tijdje terug een voordeel opschreef van toentertijd: dat je veel langer met een LP of singletje deed. Je moest goed kiezen, want je had het er maar een tijdje mee te doen. Dus geen oceaan van muziek, zoals nu, maar je eigen platenverzameling en wat je bij vrienden of op de radio hoorde. Later kwam de muziekbibliotheek, waar je platen kon lenen en je zo al meer kon horen. Dat vond ik al geweldig!

Dat is een gevoeld voordeel. Kan me dat gevoel natuurlijk (nou ja...) ook nog goed voor de geest halen. Maar dat was maar een van de redenen dat de muziek zo beklijfde...

In een ander topic hebben we het gehad over het opnemen van lp's op cassette. Ik kocht dat ene album en een muziekvriend dat andere album. Van elkaar lenen en opnemen. Had je er in ieder geval 2 te luisteren. Tjonge zo'n nieuwe lp in de 70's was echt een bezit en werd door het vele luisteren in mijn geheugen gestampt. Dat gaat met de vluchtigheid van nu niet meer gebeuren. Tja...

En wat dacht je van invloeden binnen de famile of van buitenaf.

Via mijn broer ben ik echt achter de meer inhoudelijk " betere" popmuziek gekomen.
Maar dat was nog niet in 1976.

7. Rush - 2112




Punten : 44
Nom. : 6x
Nr. 1 van : Henri-S, Zephyr


En zowaar hebben de mannen van Rush het tot de top 10 geschopt! Werden even na het begin voor het eerst genoemd en stonden zodoende aanvankelijk niet echt hoog, maar kregen - als ze werden genoemd - steeds veel punten.

2112 is een kantvullende compositie, bestaande uit 7 delen: Overture, The Temples of Syrinx, Discovery, Presentation, Oracle: The Dream, Soliloquy, Grand Finale.
2112 vertelt een verhaal, verteld door een protagonist, met elementen uit SF, Griekse mythologie en flarden uit de bijbel. De tekstschrijver, drummer Neil Peart, moest toen zijn klus geklaard was, toegeven dat het verhaal veel parallellen heeft met het boek van Ayn Rand: Anthem. Zij kreeg door hem dan ook credits toegewezen. Het verhaal speelt zich af in 2112 (duh) en het vinden van een gitaar impliceert het hervinden van vrijheid. Dat mondt uiteindelijk uit in een strijd met de controlerende orde.
In werkelijkheid reflecteert het verhaal de woede die ontstond bij Neil naar aanleiding van de druk van de platenmaatschappij om concessies te doen in hun muziek.

In mijn jonge jaren had ik zeker wel wat met Rush. 2112 heb ik destijds dan ook veel gedraaid. Verrassend en leuk om 'm hier weer zo hoog tegen te komen. Ik ga hem weer draaien: "we are the priests…."

Dat uitwisselen van muziek is voor mij nog niet voorbij hoor. Vroeger maakten we cassettebandjes, en nu rippen, branden of sharen we. Betere kwaliteit en sneller. Ga ik met een maat naar een concert, dan kopen we na afloop vaak allebei een andere cd. Maar ik geef toe dat de kwantiteit van nu ervoor zorgt dat je minder langdurig luistert. Niet meer met de hoes op schoot in het midden van je kamertje, weken achtereen met dezelfde geweldige plaat. Maak me in 1976 midden in de nacht wakker, en ik kon zo de tracklist opdreunen van mijn favoriete platen. Die tijd is voorbij, want de harde schijf in mijn hoofd is propvol... De cd-rekken trouwens ook.

Maak hier 1996 van en hetzelfde geldt voor mij, al gaat het dan wel om cd's en niet vinyl

prima Rush nummer, zo hoog!

Nou, van mij had ie achterwege mogen blijven

jouw portie komt nog...

Is dat goed nieuws of een dreigement?

Al mijn liedjes samen zijn korter dan dat liedje van Rush.

Prachtnummer. Had 'm op 6 staan maar had net zo makkelijk op 1 kunnen staan. Een top 1 met 10 songs. 1976 was voor mij echt de kick off en kocht mijn eerste singles en albums. Daar was 2112 er eentje van. Shit volgend jaar al 40 jaar into Music.

En 50 jaar in het leven?

Ik kan nog net dit soort geintjes uithalen, want ik word in juli 49.

dit is toch geen ouwelullentopic he?

Nou..... Ik denk dat de gemiddelde leeftijd van de inzenders aan de hoge kant is. Vraag is dan wel wat is hoog?

De gemiddelde leeftijd van de genomineerde artiesten zou wel eens hoger kunnen liggen.

Ik heb inmiddels naar 1977 gekeken: sodeju, wat een hoeveelheid goede nummers zeg!

6. Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie




Punten : 47
Nom. : 7x
Nr. 1 van : thelion, Teunnis


Ha, Fela gaat aanslaan! Ook bij Fela zag ik eenzelfde patroon, hoog in het begin, daarna wat wegzakken, maar gelukkig hadden we Teunnis… Nummer 6, een fijne prestatie.

Zombie is een door de criticasters erg goed ontvangen plaat. De Afrobeat is tot volle wasdom gekomen en de teksten zijn onveranderd scherp. Zo scherp dat Zombie (een felle kritiek op de regering van Nigeria) aanleiding was voor het Nigeriaanse leger om Fela's onderkomen binnen te dringen, alles kort en klein te slaan en de aanwezigen te mishandelen, Fela incluis. Zijn moeder stierf later aan de verwondingen die ze had opgelopen toen zij uit het raam was gegooid.
Uiteraard maakte dat Fela nog compromislozer en leidde dit weer tot rellen tijdens zijn concerten, onder andere in Ghana, waar hij vervolgens niet meer mocht komen.

Fela, absoluut geen jeugdsentiment, maar al tijden in mijn hart gesloten.

Die had ik ook