Ok, dus The Eagles komen niet meer
Waar blijven mijn punkklassiekers eigenlijk

Echt heel erg slecht is dat liedje ook weer niet
En toen ik jong was kocht ik ook LP's van Blue oyster cult, ik dacht toen namelijk dat het goed was.

Ik ken verder helemaal niets van die band, vind dit gewoon een tof nummer

Oh, ..... komt toch ook nog ...

doe es een top 2?

Hoezo ik heb toch een lijst ingestuurd

Shit, Blue Oyster Cult. Damn Over het hoofd gezien. Heerlijk nummer.

Beste nummer van Songs in the Key of Life

En Don't Fear the Reaper is natuurlijk een bazennummer, terecht op het podium. Bij mijzelf werd ie 13e.

Nu nog Dancing Queen en Station to Station en ik ben tevreden. Na een zwak begin alleen nog maar toppers vanaf #6 Fela Kuti (mijn #1). Al ben ik heel erg bang voor dat hotel in California.

Don't Fear the Reaper is een leuk nummer maar ‘It needs more cowbell.”

Tja, je komt er niet meer weg he.

Bowie en de Stones?

Ik en Rudi S eisen nog minstens één punknummer bij de bovenste twee!

Juist, het is een recht.

You're a fool to cry...

Eeeeek , Stenen uit 1976

Maar wel een van de mooiste stenen.

Ik vind eigenlijk niks mooi, punk he

Ik heb mijn excuses al aangeboden he Rudi

Nog eentje om het af te leren

Year of the cat?

Bowie en graaaaag Ramones
Hey ho let's gooooooooooo

New Rose niet...Anarchy niet...it's over.....

I know it's over
Still I cling
I don't know where else I can go
It's over, it's over, it's over

I know it's over
And it never really began
But in my heart it was so real
And you even spoke to me and said: Hey ho let's go.

Nou de laatste van vandaag, toch een paar mensen blij maken. En niet meer zeuren om punk! Volgend jaar is t punkjaar. Hoewel.... Aja is ook mooi he...

2. David Bowie - Station To Station




Punten : 53
Nom. : 9 x
Nr. 1 van : GrafGantz, Johnny Marr, bikkel2


Tja en ook deze vind ik apart: waar de singles de afgelopen jaren het niet echt deden, in onze top 10 over de jaren, scoort deze albumtrack erg goed. Kan met de spelregels te maken hebben (de singles liepen soms een jaartje op het album vooruit). Deze stond soms zelfs bovenaan, voor de nr 3 een sprintje inzette, en kwam gestaag weer bovendrijven aan het eind.

Titelnummer van Bowie's 1976 album en de langste studiotrack uit zijn catalogus. Bowie was in deze periode nogal 'disconnected' en beluistert de muziek uit deze tijd (ook van 'Low') in retrospectief als magisch, maar 'het lijkt wel iemand anders die het maakte'. Het was een zware tijd voor hem.

Hij presenteert zich in de song als 'The Thin White Duke' en met tekstregels als "It's not the side-effects of the cocaine/I'm thinking that it must be love." is wel duidelijk wat hem parten speelt. Station To Station wordt door hem, en tevens door Brian Eno, gezien als natuurlijke voorloper van de trilogie die zou volgen.

Het nummer bouwt zich op met een 'drone'-intro, als een trein die op snelheid komt, het logge 'Return of the Thin White Duke'-vervolg en via de 'Once there were mountains'-versnelling naar de 'It's Too Late'-finale.

Vanaf verschijnen in huize zaaf he-le-maal stukgedraaid. Nu nauwelijks meer, maar dit stukje genererend bloeide mijn hart weer op…

Tuurlijk (treintje) , top song, had ik ook , ik mag niet klagen.
Wie zou nu van deze kanjer gewonnen hebben
Morgen maar heel vroeg de wekker zetten.

Deze had ik ook op nummer 7

Ik had 'm op nummer 18. Vind Wild Is The Wind mooier. Golden Years van ditzelfde album had ik vorig jaar in mijn top 10.

We worden eigenwijze ouwe lullen die alleen nog maar voor de lange albumtracks gaan, het liefst een hele lp kant lang....

Als jullie mijn top 10 zien, oei.....maar ja wijk wel vaker af. Nummers gekozen op basis van jeugdsentiment. Toch redelijk bewust meegemaakt 1976
Ja inderdaad....ABBA staat er ook in! Beetje franstalig, uiteraard reggae en tranentrekkers.