10. R.E.M. - Orange Crush

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/5a/R.E.M._-_Orange_Crush.jpg


Punten : 43
Nom. : 7
Nr. 1 van: niemand

De afstand met nummer 11 was 13 punten, toch opmerkelijk vaker zit dat dicht op elkaar.
Best een duidelijke top 10.
De stemmers op dit lied waren het ook al behoorlijk eens over dit lied, 2 maal een 4e positie, 4 maal een 5e positie en 1 maal een 6e positie.
REM begint dus een blijvertje te worden in onze lijsten.

Orange Crush van mijn favoriete REM album Green, gaat natuurlijk over het akelige Agent Orange (berucht o.a. door de Vietnam oorlog).
Overigens is Orange Crush ook een limonade, zo werd dit lied op de Engelse TV eens aangekondigd met de volgende zin: , "Mmm, great on a summer's day. That's Orange Crush."
Orange Crush is een prachtig lied wat REM toont op de toppen van hun kunnen, heerlijke koortjes en samenzang, lekker dansende gitaren.
De dril “sergeant” in het middendeel is Stipe.
Meteen ook maar een liedje uit mijn top 10.

Mijn nummer 5. Prachtig begin van deze top-10

R.E.M. 9 in 1984, 8e in 1986, 7e in 1987 en 10e in 1988.
Nogal een vaste waarde dus, maar een echte klapper zit er (nog) niet tussen.
Daar moeten we nog een paar weken voor wachten, vermoed ik.

Mijn nummer 12, dus net geen punten maar ik ben er wel tevreden mee dat deze in de Top 10 staat

World Leader Pretend was mijn keuze van Green.
Had ook Orange Crush kunnen zijn.

Mijn nummer 5.

Ook mijn nummer 5. Eén van mijn R.E.M. favorieten.

Mijn nr. 4. Goed begin.

Hier nog iemand!
Eigenlijk hebben wij best een goede smaak, Telamon!

Net buiten mijn top 20, maar prima begin vd top 10

9. Morrissey - Suedehead

http://eil.com/images/main/Morrissey-Suedehead-17411.jpg




Punten : 46
Nom. : 8
Nr. 1 van: niemand

Zo geen liedjes van The Smiths dit jaar, dan maar Morrisey solo.
Een liedje dat regelmatig punten bleef pakken en dus relatief makkelijk een top 10 notering verdiende.
Morrissey’s eerste single van zijn solo debuut Viva Hate was weer direct geliefd en werd destijds wel het beste liedje van The Smiths genoemd wat nooit door The Smiths geschreven was.

Top producer Stephen Streets aan de knoppen en op bas en gitaar en met Vini Reilly (The Durutti Column) op gitaar en keyboards.
Het twinkelende gitaarintro had zo van Marr kunnen komen, de rest is typisch Morrissey inclusief de teksten.

Ik bedoel eerst:
Why do you come here
When you know it makes things hard for me?
When you know, oh
Why do you come?
You had to sneak into my room
Just to read my diary
"It was just to see, just to see"
(All the things you knew I'd written about you...)
Oh, so many illustrations
Oh, but
I'm so very sickened
Oh, I am so sickened now

En dan dan:

Oh, it was a good lay, good lay
It was a good lay, good lay
It was a good lay, good lay

Ik had een andere maar deze is natuurlijk ook mooi

Nog 1 hier

En ik dacht altijd dat ie ''it was a good day, good day" zong.

Mijn nummer 15, dus veel ereplaatsen tot nu toe. Wellicht komt er nog een liedje van deze zanger welke bij mij wel op punten kon rekenen. Maar misschien komt die zondag pas...

Suedehead, mijn nummer 2, ik had 'm hoger verwacht. En inderdaad, enkel op Suedehead haalt Morrissey het niveau van The Smiths, vind ik.

En ik dacht altijd dat hij "Oh so many illustrations of us" zei, maar blijkt dat het gewoon "oh, but" is

ja , ik zag in de voorbereiding van die Morrissey post dat in mijn boekje bij Viva Hate die regel helemaal niet staat afgedrukt bij de teksten van Suedehead, het eindigd gewoon bij:
Oh, I am so sickened now.
Foei Steven, dat jij dat gepikt hebt van de platenmij.

Ben benieuwd of we nog meer overeenkomende smalen hebben.

Mijn nummer 4, gaat lekker!
'It was a good lay' indeed

Lees ik het nou goed dat van al zijn solowerk enkel het nummer Suedehead het zelfde niveau weet te halen in vergelijk met The Smiths

Ja, dat lees je goed.

Ergens logisch dat net Johnny Marr dat vindt, toch?

OK, Everyday Is Like Sunday haalt het misschien ook nog net. Maar daar moet die vervelende Mozzer het mee doen hoor!

Als het hem echt zou zijn kan ik het begrijpen mocht het iemand anders zijn (oke het zou ook Mike Joyce nog kunnen zijn) dan begrijp ik daar echt helemaal niks van

Ik vind het ook een onbegrijpelijk uitspraak, zeker voor iemand met zo'n avatar

Aan de andere kant, iemand die The Smiths niet veel vind, maar wel Morrissey in zijn top 20 zet is ook vrij apart

Morrissey solo is best OK natuurlijk. Goed zelfs. Maar meestal niet geniaal, vind ik persoonlijk. Suedehead dan weer wel, buitencategorie, zou een top 10 smiths nummer geweest zijn.

Hoho, niet 1 keer maar zelfs 2 keer

De volgende en waarschijnlijk ook nog enige keer dat ik The Mozz in mijn lijsje opneem zal 1994 zijn.

8. Metallica - One

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/fb/Metallica_-_One_cover.jpg



Punten : 58
Nom. : 7
Nr. 1 van: sheep67 west laxus11 Simon77

Zo nu een sprongetje van 12 punten.
Nog een blijvertje, dmv 4 keer een 1e plaats , 1 keer een 2e plaats en een 5e en 8e plaats komt Metallica op 58 en dat is evenveel punten als de nummer 7 en 6 (die hadden echter meer nominaties, nummer 6 heeft er dan weer meer dan nummer 7).

Maar toch weer 4 maal een nummer 1 positie in de individuele lijstjes , Metallica is toch wel duidelijk de best scorende metal band in dit topic.
Wat “Fade to Black” voor Ride the Lightning was en “Welcome Home (Sanitarium)” voor Master of Puppets was is “One” voor And Justice for All
Episch, een ballad met stevige stukken.
Hetfield bezingt hier een jonge soldaat die blind, doof en zonder armen benen terugkomt uit de oorlog.
Een landmijn heeft hier het verwoestende werk gedaan.

Landmine has taken my sight
Taken my speech
Taken my hearing
Taken my arms
Taken my legs
Taken my soul
Left me with life in hell

Metallica etaleert in dit lied een breed spectrum van wat zij in huis hebben:
Gitaarwerk van lyrisch naar flitsend, snelle dubbele bas drum riffs van Ulrich en rustige tot agressieve zang.
Wij gaan nog wel meer horen van deze jongens.

Ah, ik heb hem ook maar twee keer Volgend jaar gaat-ie het ook wel halen. 1994 zeker

Goeie start met R.E.M. en dan de vervelende Morrissey. Metallica maakt terug wat goed.