Tja, als ik een tientje kreeg voor elk album wat ik 15 jaar geleden eens niks vond en nu geweldig... Herman gooit stemgemiddelde en aantal stemmen door elkaar. Persoonlijk vind ik 3,69* best een mooie score, maar als je even in de Stemmen Top 250 kijkt en ziet hoe veel mensen een stemgemiddelde van minstens 3,5* hebben, kun je er inderdaad amper omheen dat 3,69* onder de MuMe-gebruikers niet echt toplijstwaardig oogt.

Dan kan het alsnog wel het op zes na meest bestemde album van het jaar zijn...

Ik zou zeggen bekendste albums. En dat zegt niets over de kwaliteit. Zie ook Casartelli hierboven.

De (beste??) voorspelling van de top 20 is score maal aantal stemmen.

Ging alleen vorig jaar mis met Pink Floyd.

Dat klopt, maar hier zijn het meestal wel de bekendste albums die hoog scoren. Een album dat boven de 4* gemiddeld scoort met 100 stemmen is meestal kansloos hier.

3,89 en 96 stemmen

7. Brian Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26265.300.jpg

Punten : 264
Nom. : 13
Nr. 1 van : zaaf

Zo. En meneer Eno topt hier zijn voormalig werkgever. Ging als een dwaas van start, lag dinsdag alweer uit de top 10 maar krabbelde beetje bij beetje terug. Er bestaan mensen die beide 1974 platen van Eno in hun top 20 zetten, maar het debuut bleek toch heftig te concurreren. Des te groter is deze prestatie, applaus!

Met een basis-band ging Eno vrij snel na zijn debuut weer de studio in, en had daardoor minder gastmuzikanten nodig.
Om het creatieve proces blijvend te prikkelen hadden Eno en een vriend, Peter Schmidt, op basis van het principe van lateraal denken, een set van instructiekaarten ontwikkeld om te gebruiken in de studio, de Oblique Strategies. Deze set van '100 dillemma's die de moeite waard zijn' bleef een belangrijke rol spelen in Eno's verdere muzikale output.
Ter info, lateraal denken is denken over situaties waarbij 'onmogelijke' zaken niet langer onmogelijk zijn.

Phil Manzanera, Eno's voormalige bandgenoot en belangrijk participant in deze plaat, sprak positief over het opnameproces.
...just doing anything we felt like doing at the time. The engineer we used, Rhett Davies, also did Diamond Head and 801 Live and Quiet Sun, so it was like family. There was a lot of experimenting and a lot of hours spent with Brian Eno, me and Rhett in the control room doing all the things that eventually evolved into those cards, the Oblique Strategies, and it was just a lot of fun.

Wat een heerlijke tijdloze plaat is dit! Waar ik het debuut ook zeer apprecieer, vind ik dat toch een wat meer tijdgebonden document, ter loslating van zijn Roxy Music verleden.

Geen tijd voor gehad deze

Bad timemanagement

Weekje meer had t gelukt
Nee gewoon te druk..

Beide albums van Brian Eno beluisterd. Uiteindelijk koos ik voor "Here Come the Warm Jets" die bij mij de 18e plaats haalde.

Nou daar word je ook niet warm van..

Daar gaat mijn 100% score. Here Come the Warm Jets wel sinds kort in huis, maar die viel (in elk geval in eerste instantie) tegen. Dit album ken ik sowieso niet.

Ik ben ook gegaan voor Here Comes The Warm Jets en viel bepaald niet tegen.
Net ff te kort tijd om deze te beluisteren. Maar dat gaat absoluut nog gebeuren.
Mooie notering hoor!

Ah, de Chinese Opera. Wist niet dat deze zo weinig stemmen had. Mijn nummer 5 en daarmee 1 plekje hoger dan Here Come The Warm Jets. Grappig dat ze hier wat onbekend zijn, voor mij waarschijnlijk de 2 meest gedraaide albums uit dit jaar.

Country Life vind ik veel beter dan hun debuut wat ik hun meest overschatte vind. CL staat bij mij op 2.

Deze stond ook in mijn top 10. Vind 'm beter dan Here Come the Warm Jets.
The Fat Lady of Limbourg, The Great Pretender, Third Uncle en The True Wheel. Stuk voor stuk geweldige nummers.

Mr. Eno, de enige engelsman in mijn lijstje, op 19.
Een van de platen die ik eindeijk eens op mijn gemak beluisterd heb, en die op het laatst nog mijn top is binnengeglipt. Wel met een eetje geluk want er zat eentje in mijn lijstje met het verkeerde jaar. Hoe dan ook een zeer goed plaatje waar er wel wat op geëxpermenteerd wordt maar de tracks toch nog toegankelijk blijven. Een goede vooruit gang op zijn debuut, Warm Jets, die me iets te popperig klonk.

Zo, de beste Engelsman is geweest, dan blijft wachen op de Japanners. Die zitten zeker nog aan de sake. Ach, doe me dan maar een Duitser.

Tiger Mountain bij mij op 6.

Warm Jets heeft net wat meer uitschieters, waardoor die nog wat hoger staat.

Mijn nummer 3, die andere staat wat lager maar eveneens in de top 10.

Deze Eno is mijn nummer 8.

Ik heb er nog geen Eno.

Een no Brianer.

Ik was abuis. De (beste) voorspelling van de top 20 is (score maal aantal stemmen) tot de zaafde macht.

Ik had deze van Eno niet verwacht (moet ik nog eens beluisteren), wel Here Come the Warm Jets die toch bekender is.

dan heb ik nog wat koren op jouw molen

Schitterende notering van Brian Eno. Ben zelf grote fan van de man, al scoren zijn eerste 2 albums net dat tikkeltje minder goed bij mij. Desalniettemin toppie.

Trouwens, nu ik zie dat jullie steeds zo'n excellente muzieksmaak hebben; deze week The Greatest hits of Mark Lanegan / Screaming Trees. Meedoen is altijd goed. De jaren 70 is zo passe (soms).

Etta

Ga ik full retard wanneer ik niet weet naar welk topic je verwijst?

6. Frank Zappa - Apostrophe (')
https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16635.300.jpg

Punten : 272
Nom. : 13
Nr. 1 van : Teunnis

Stabiel en hoog genoteerd in de eerste helft van deze editie. Later ietsje wegzakkend en een licht herstel wat een dikke top 10 plek opleverde. Wat een onverwacht genoegen.

Populair album, mede door de verhalende stijl van de Yellow Snow-suite, de eerste vier nummers. De eerste nummers vertellen het verhaal van een eskimo, Nanook, gebaseerd op de documentaire-film Nanook of the North (1922).
De albumnaam Apostrophe is een verwijzing naar bezit, dat in de spelling wordt aangeduid met een apostrof. Het album is zoals zoveel werk van Zappa een kritiek op het Amerikaanse consumentisme, dat om bezitten en kopen draait.
Het is op dit album, in het nummer Stink-Foot, dat Zappa de term conceptual continuity introduceert. Hiermee bedoelde hij het steeds weer herhalen van thema's en zelfbedachte symbolen in zijn werk. Een voorbeeld is het regelmatig terugkeren van poedels in Zappa's nummers als symbool van de consumerende klasse.

Nog net geen absolute favoriet van mij in 1974, maar t scheelt nie veul. Een ideale mix van 'serious music' en Zappa's humor. Een van de meest toegankelijke Zappa's.

Deze van vorig jaar vind ik dan weer een stuk beter: Zappa / Mothers - Over-Nite Sensation.

Goedemorgen.
Fijne plaat van snorremans die bij mij op 15 staat.