Nummer 10 in mijn lijst. Zappa begin ik trouwens steeds meer te waarderen. In de jaren zeventig moest ik er niets van hebben. Was toen allemaal te moeilijk voor mij. Nu kan muziek gelukkig niet "moeilijk" genoeg zijn.

Dat belooft wat voor volgend jaar

een van de 2 Zappa's uit mijn top 10.

Die schoen past ons allemaal

Waarom zo moeilijk ? Ik ervaar met muziek luisteren dat het genot en plezierniveau hoger ligt met of toegankelijker of/en mag ook van mij diepgaander en wat moeilijker zijn,maar moet dus niet vierkante millimetergepiel worden ,of een soort chemie van een ingewikkeld schaakspel,want ben je dan nog aan het muziek luisteren ?? of mss het ontleden van obscure brouwsels?

B t w...bericht gaat inhoudelijk niet over Zappa

Ik ben nu toch wel benieuwd naar de rest van de lijst zaaf ik zou niet zo snel een top 5 kunnen gokken , behalve dan het strandalbum van Neil op 1 want dat heb ik ook

Er waren in '74 nog wel enkele befaamde proggy albums Lamb, Crime, Red en oh ja Queen II maar of die het bij dit gezelschap gaan redden

Het debuutalbum van The Residents vast en zeker wel. Nu we het toch over "moeilijk" hebben.

Wie zouden dat toch zijn

Red verwacht ik nog wel. Verder nog die strandplaat en wellicht nog een Eno. Maar verder?

De misdaad van de eeuw? In het mythisch goudland?

Zappa, fijne plaat! Mijn nummer 14

Tja, moeilijk. Zo staan er ook wel enkelle in mijn lijstje. Magnetische gezangen etc... maar die geraken moeilijk in de top 5.
Ik hoop op nog een uiterst bekende Amerikaan (neen niet die strand hippie). En nog minstens 1 Duitsers.
Ach een mens mag toch wel een beetje dromen.

Waarom moet muziek "moeilijk" zijn? Ik kan zowel simpele pop als meer complexe rock of klassiek waarderen. Progrock kan voor mij steeds maar als de bombast of oeverloos experiment de overhand neemt haak ik af. Overigens vind ik dit album van Frank Zappa zowat zijn meest toegankelijke (ik geloof dat dit tot dan toe het best verkochte Zappa-album was).

Oei, ik heb iets verkeerds gezegd. Waarom moet ik toch altijd zo moeilijk doen als het makkelijk kan. Laat maar zitten. Gelieve mijn "moeilijke" bericht als niet geschreven te beschouwen.
1975 wordt een topjaar. Twee 5.0* sterren waarderingen. Toch nog maar even verder luisteren. Misschien ontdek ik nog meer moois.

Ja Wim goed idee. Ik zie nog wat te lage beoordelingen en mis ook nog wat. Dit wordt een mooi weekend voor je.

Nee hoor. Ik vond het toen ook te ingewikkeld allemaal die Zappa. Nu kan ik sommige platen wel waarderen. Apostrophe vind ik inmiddels best goed, maar die haalde net niet mijn top 20. Het nogal gewaardeerde Don't Eat the Yellow Snow vind ik bijvoorbeeld weer niet zo goed. Maar wel logisch dat die in de top 10 staat met zo'n hoog gemiddelde.

Deze van de snor is geweldig.
Absoluut toegankelijker, maar in alles natuurlijk weer waanzinnig knap gemaakt.
Op 13 in mijn lijst.

Mooie top 10 tot dusver.

Hoi jongens, even een vraagje tussendoor: als ik het solo-oeuvre van Brian Eno wil ontdekken, met welke plaat begin ik dan het beste? Het plaatje dat hier in de top 10 staat, of toch beter een andere?

Vriendelijke groetjes en alvast bedankt!

PS: mag er nu weer eens een album uit mijn top 10 langskomen? Anders krijg ik een zuivere hartaanval. Het liefst van al wil ik felle lichten zien, al verwacht ik die op dit moment niet meer. Of wie weet, misschien vanavond nog.

Deze Tiger Mountain is erg goed, je kan ook met Before and After Science beginnen. Kwalitatief ontloopt het elkaar niet veel.

Ik zou beginnen met Here Come the Warm Jets, zit je er meteen goed in met de geweldige opener.
Daarna Another Green World, liefst wel voor volgende week

Ik zeg zonder verpinken Another Green World.

5. Queen - Queen II
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/79.300.jpg

Punten : 275
Nom. : 12 x
Nr. 1 van : Henri-S, Bonk, nelis, bikkel2

Dat was een opmars, het leek wel een processie: zondag nog niet in de top 40, maandag netaan top 30, dinsdag in de top 10 en vanaf woensdag keihoog.

Na het opnemen van het debuut gingen er door managementperikelen nogal wat maanden voorbij tot de release. In die tijd werd veel getoerd en songs geschreven. Sowieso waren er nog wat nummers op die vermaarde plank: Ogre Battle en Father To Son waren geschreven ten tijde van de sessies voor het 1e album, maar had men even gelaten tot er meer studiotijd zou zijn.
In augustus '73 was de groep aan het opnemen in de Trident Studios, en voor wat door velen wordt gezien als een complex, gelaagd album nam dat vrij weinig tijd in beslag.

De langspeelplaat heeft een witte zijde en een zwarte zijde, althans deze zijn zo genoemd.
De witte kant is muzikaal divers in de zin dat de nummers gezongen worden door May, Mercury en Taylor en geschreven door voornamelijk May en één door Taylor. De nummers zijn tekstueel meer gericht op emotie. De zwarte kant is geheel geschreven en gezongen door Mercury en behandelt meer donkere fantasierijke thema's.

In mijn zeer jonge jaren was ik wel verzot op die smeuïge Queenplaten. Na een periode van links laten liggen wegens tegenovergestelde insteek vergeleken met die van Neil Young (zie een paar edities terug) vind ik het soms wel weer leuk het te horen. En is de gunfactor er in ieder geval m.b.t. deze toppositie.

Gewoon de eerste drie in chronologische volgorde.

Groot fan in mijn jeugdtijd.
Deze pas als laatste ontdekt toendertijd.
Nog een album met progessieve bedenksels.
Wat mij betreft hun beste. Hoes is ook geniaal.

Dit is niet mijn top 10...

11:11 uur. Luigi wordt wakker.

Ik duik mn bed maar weer in..

Heb deze niet binnen mijn 20 ,hun opvolger ,ook in dit jaar weer wel
Heb ik meer mee,vind ik ook een sterker album

Nou die hartaanval zie ik niet meer komen.
Niet bepaald mijn top 10, slechts 1 notering, zul je zien dat Hammill het ook niet haalt

Dit album niet eens beluisterd. Tja, het is Queen hè en als ik aan Queen denk, dan denk ik aan de meest overrated song ever: Bohemian Rhapsody. Maar...misschien dit album toch maar een keer beluisteren.