Nu zullen Genesis en Supertramp vast ook nog wel komen.

Lijkt me haast wel zeker. Waren de finalisten in de Knock-out: 1974

Nou, daar gaan we

Brrr, dat zou wel treurig zijn.
Inderdaad. En van zijn ambientalbums Ambient 1.

Ben met je eens dat Rhapsody bij radiostations tot vervelens toe over de top is bespeeld door de jaren heen ,maar dat gegeven moet je gewoon uitschakelen bij een beoordeling hier,maar meest overrated song ever ....nee! ,knap staaltje werk van de heren Queen ,net als het hele Night At The Opera album en zal bij mij ,zeker weten hoog scoren ,trouwens het karakter van The Opera heeft weinig van doen met de 3 voorgangers

Ik heb hem wel, op 15 om precies te zijn. De opvolger uit het zelfde jaar vind ik ook beter. Die heb ik dan ook een stuk hoger. Misschien komt die nog wel. Genesis verwacht ik eigenlijk niet.

Sheer Heart Attack is populairder in de breedte denk ik.
Is wel de opmars dat waar Queen uiteindelijk naar streefde- zo veelzijdig mogelijk zijn.
Queen II is lekker duister. Maar SHA is ook erg goed. Beste periode van de band imo.

Zwak jaar en dus ook een zwakke top 10. Eensch met wibro wat betreft Bohemian Rhapsody.

4. King Crimson - Red
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4811.300.jpg

Punten : 278
Nom. : 14 x
Nr. 1 van : Lying Mouth, HugovdBos

Ook zo'n plaat die het steeds beter deed naarmate de week vorderde. Vanaf maandag randje top 10, dinsdag iets terugvallend en daarna door tot deze fraaie 4e plek.

King Crimson stond al flink op de kaart in progressief rockland en was inmiddels memorabel geworden door het strenge personeelsbeleid van leider Robert Fripp. Na de vorige leg, Starless And Bible Black, vormden ritmesectie Bill Bruford en John Wetton een steeds steviger basis waardoor violist en toetsenist David Cross overvleugeld werd en aan de kant gezet. Als trio ging men verder met de al ingezette opnames van Red.

Het titelnummer is een instrumentale harde rocktrack, in verschillende maatsoorten. De afsluiter, Starless, een compositie van Wetton, was oorspronkelijk bedoeld voor het voorgaande album, maar afgekeurd. Na het veranderen van vooral tekst en het toevoegen van melodische en ritmische ideeën van de overige groepsleden werd het alsnog opgenomen voor Red. De prelude van dit nummer op het album, Providence, is live opgenomen en iets geëdit. De volledige versie staat op het live 4CD pakket The Great Deceiver.

Na de release van het album ontbond Fripp de band en zou aan een lange sabbatical beginnen om zich te kunnen wijden aan studie (Gurdjieff) en ontwikkeling van gitaartechniek (Frippertronics). Toch bleef hij tot de volgende versie van King Crimson actief als muzikant, o.a. voor Peter Gabriel en David Bowie.

Goede plaat die ik in tegenstelling tot die bewuste volgende KC-resurrectie weinig draaibeurten geef. Ik zet hem nu op.

Dit is dan weer wel een lekkere progplaat, stond bij mij op 5, maar is eigenlijk al veel te hoog...

Ik had er ook wat van moeten zeggen.

Bij mij op 4!

Een periode veel gedraaid, nu eigenlijk nooit meer. Starless blijft wel een mooi nummer. Stond bij mij ergens in het rechterrijtje.

De top 10 opende sterk maar begint nu duidelijk minder te worden met "Red" als dieptepunt. Meer dan een 2.5* waardering kon er van mij voor dat album niet af. Dat andere album "In the Court of..." vond ik ook al niks. King Crimson is gewoon niet 'my cup of tea'. Laten we het daar maar op houden.

Soort voorloper van Industrial dit Red.
Hele knappe plaat, maar niet wat ik veel draai. Ik heb wat meer met hun 80's periode.
Wel in de top 20.

Ik voelde het aankomen... Ik zit nu in Londen en heb vanochtend Red aangeschaft bij Sister Ray. Was toch een hiaat in mijn collectie, blijkt nu eens te meer. ?

Ik ken dat album niet. Iets voor zondag.

Had bij Red maat Sister Ray aangeschaft, deze rooie had ik ook al niet

Ik zou 'm niet draaien als je net wakker bent Etta Of misschien juist wel.

3. David Bowie - Diamond Dogs
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/243.300.jpg

Punten : 294
Nom. : 15 x
Nr. 1 van : niemand

Steeds in het hoogste segment van deze top. Halverwege voorbijgestreefd door de uiteindelijke nummer 2 en die was logischerwijs niet meer te achterhalen. Toch een verrassend sterke prestatie van Bowie met deze plaat.

Het album was opgenomen en uitgebracht na het verscheiden van Ziggy, midden '73, en een nieuwe hoofdpersoon deed zijn intrede: Halloween Jack ("a real cool cat" who lives in the decaying "Hunger City"). Toch was Ziggy nog erg aanwezig op Diamond Dogs als je naar de cover van de plaat kijkt en de glam-trash stijl van de eerste single Rebel Rebel beluistert.
Ook de invloed, zoals op sommige nummers op Aladdin Sane, van de Rolling Stones was evident, zeker in het titelnummer.
Veranderingen zijn er natuurlijk wel, in de epische suite Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise), terwijl Rock 'n' Roll with Me en de door 'Shaft' geïnspireerde wah-wah gitaar op 1984 een voorproefje vormen op de aanstaande plastic soul fase.
Op Sweet Thing bovendien hoor je de eerste resultaten van tekstschrijven in de William S. Burroughs' cut-up stijl, die Bowie de komende 25 jaar zou blijven hanteren.

Ook zo'n plaat die niet al te veel aandacht van mij heeft gekregen en die in mijn oren beter uitpakt dan ik dacht. Deze zet ik dus nu op.

Ha, eindelijk.
Deze Bowie was bij mij ook top 10.
Benieuwd wie er op de 2e plek achter Neil staat

Staat bij mij op nummer 5. Minder dan Ziggy Stardust maar duidelijk beter dan de opvolger Young Americans dat ik een van de mindere albums van Bowie van de jaren zeventig vind.

Je kunt Bowie onmogelijk betrappen op ondermaats werk in de 70's, of het moet Pin Ups zijn, maar is ook verre van dramatisch.
Prima plaat dit Diamond Dogs, maar nooit echt goed kunnen doorgronden. Toch maar weer eens draaien. Knappe notering overigens. Einde van zijn Glamperiode.

Staat bij mij op 8, altijd één van de beste Bowie-albums gevonden, met name tekstueel vooruitziend.

Nou, nog 2 klapstukken......ik gok Mud en The Rubbetts...Kom maar door!

Bij mij op 7, heerlijk album toch wel, maar net wat minder dan de voorgaande drie.

Mijn nummer 10 10 10 10

2. Supertramp - Crime of the Century
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2919.300.jpg

Punten : 347
Nom. : 14 x
Nr. 1 van : Film Pegasus, west, dynamo d

Na een stroeve start hard doorgelopen naar deze nummer 2 positie. De primus inter pares van dit jaar bleef echter ver buiten bereik.

Nadat de eerste twee albums niet aansloegen en na een mislukte toer, ging de band uiteen en Rick Davies en Roger Hodgson namen een nieuwe drummer en bassist in dienst, evenals een blaasinstrumentalist: John Helliwell.
Deze nieuwe line-up werd door het A&M management naar een 17e eeuws boerderij gestuurd om nummers te schrijven en zich voor te bereiden op opnames voor de nieuwe plaat.

Het album werd in meerdere studio's opgenomen waaronder Ramport Studios (bezit van The Who) en Trident Studios met co-producer Ken Scott. Er werden 42 demo songs opgenomen waarvan uiteindelijk slechts 8 het album haalden. Andere tracks belandden later op andere albums (Crisis? What Crisis?, ...Famous Last Words...).
Door contractuele verplichtingen zijn de songs toegeschreven aan het duo Davies en Hodgson, terwijl hun partnership als songwriters juist zo goed als was opgehouden te bestaan. Ken Scott gaf aan dat de heren zeer, zeer verschillend waren, maar dat deze verschillen ook zorgden dat de muziek klonk zoals ie klonk.

Ik kan deze wel hebben, vond en vind de volgende van hen beter en ging me daarna irriteren aan steeds hetzelfde kunstje. Wel een terechte hoge plek (in Song van het jaar 1974 kwamen de heren tot nummer 1 en 2... )
Viel niet mee om hier een passend filmpje bij te vinden. Beetje mot gekregen uiteindelijk, de mannen van Supertramp.

Dreamer

Deze dus , had ik ook al niet
Nu toch Neil nog

Ha,ha zaaf dat zou wat zijn, 5 keer op rij is mijn nummer 1 dan ook op 1 geëindigd

Wel goed dat niemand dat door heeft