ow ja

Wim zijn deadline is vóór 17 uur vanmiddag.

Ha,ha, Eno uitzondering op de regel.

En ik me maar weer haasten elke donderdagavond

Die beeldvorming van integere onpartijdige spelleider moet ik ook steeds meer bijstellen. En dan maar denken dat ik als gedragswetenschapper mensenkennis heb....

Goedemorgen.

Mooie start. Eno/Byrne.

Op 2.

Benieuwd wat er verder komt.
Ik verwacht nog wel wat Britten.

Hmmmm, zo makkelijk is het allemaal nog niet, ik verwacht zeker The Sound en ook U2 toch ook wel, ik hoop nog op dat fraaie album van The Cure en dan...misschien toch ruimte voor die simpele zielen

of hebben Eagles nog een come-back gemaakt

Waarom wordt de Jeugd van Amerika niet genoemd?

Uitgewist

Oh, die Duitsers zijn er ook nog.

Deceit bij mij op nummer 1.


met Discipline, Movement, Heaven Up Here en ( nog verwacht) From The Lions Mouth totaal op 4
van mijn 20

GrafGantz krijgt concurrentie!

Neen, dat zijn robots.

Ik sta nog maar op 2 uit 20, ik maak geen schijn van kans dit jaar

same here, ik verwacht ook niet meer, of zou Deceit op 4 genoeg zijn voor een plaatsje?

Eno/Byrne had ik niet.
De top 4 laat zich raden.
Mooie top 10 dan toch nog.

De laatste twee regels hadden ook geschreven kunnen zijn door iemand die zich daar niet over verbaast.
Je benoemt precies de kracht van beide albums.

Ik verwacht er nog wel 3 eigenlijk

4. Simple Minds - Sons and Fascination
https://www.musicmeter.nl/album/4831

Punten : 362
Nom. : 16 x
Nr. 1 van : niemand

En deze stond strak op 4. Eno & Byrne kwamen zeer close, maar geen sigaar.

De opnames zijn de laatste met drummer Brian McGee, die direct erna zijns weegs ging (dook o.a. later op in Propaganda) en tijdelijk werd vervangen door Kenny Hyslop. Hyslop is te zien met de band, naast op de footage van de Sons And Fascination tour, in de video's van Sweat In Bullet en Love Song.

Simple Minds waren net overgegaan van het oubollige Arista naar het hippe Virgin en werkten voor deze plaat samen met Steve Hillage, de Gong-gitarist, als producer. De vorige platen waren allemaal geproduceerd door John Leckie, niet te verwarren met Ken Lockie, die op deze plaat bijdraagt aan de achtergrondvocalen.

Hillage bracht de groep een liefde voor krautrock en zette in het geluid een prominentere ritmesectie neer. Harder, zwaarder, stuwender en soms opvallend gelijk opgaand met een zang- of gitaarhook.

Tussen de Minds en mijzelf is het niet zo'n gelukkig huwelijk. Waar ik destijds wel viel voor I Travel en Theme For Great Cities en zelfs het ganse 81-82-83-84 album werd ik daarna zo misselijk van ze dat het nooit meer echt goed is gekomen. Vind mijn eerste liefdes nog wel mooi, maar er zit een smaakje aan.

Mijn nummer 11, nou dat wordt een "new wave" lijstje

Verrassend hoge entry voor Simple Minds. Behalve Love Song (geweldig nummer) ken ik er niets van. Misschien eens beluisteren.


Zo begon ik ook een jaar of 15/20 geleden. Vond het eerst maar een ontoegankelijke plaat, maar gaandeweg de jaren is het wel uitgegroeid tot een topfavoriet. Bij mij stond ie op 2 dit jaar en ik hoop dat mijn nummer 1 nog komt.

Ben ook wel benieuwd naar het boek van die Nigeriaanse schrijver trouwens, maar heb dat nog nooit in een winkel aangetroffen.

Hieperdepiep hoera!

Mijn nummer 3

Ik had deze wel zien aankomen in de MM top 10, misschien jullie niet in die van mij: maar Brian Eno & David Byrne - My Life In the Bush of Ghosts heb ik op 6. Unieke plaat, zeker voor toen, met een machtige kant A.

Wat staan die simpele geesten hoog zeg.

Echt?

Ben benieuwd of (één van) de beste popplaat(en) nog op bezoek komt in de top 25.

Patrick Cowley moet nog komen toch?

En ik mag hopen Kraftwerk nog

Wat een voorspelbare top 10.

Met te veel platen die goed zijn omdat iedereen ze goed, maar daarom niet uitstekend vindt.
Maar met te weinig ruimte voor verrassingen... wat ook logisch is als je de gemene deler zoekt.
Ik tel voorlopig nog maar één match met mijn top 10.

Ik vind het toch wel een fijne lijst hoor.
Geeft wel weer dat het vooral een New Wave jaar was.
Met Rush en King Crimson er bij, top!
Twee progessieven, die het tijdsbeeld ook heel goed in de gaten hadden.

Deze Simple Minds op 5.
Vanaf Once Upon A Time wordt het zorgelijk.
Deze is echt heel mooi.

Ook ik had Sons and Fascination op 3. Wat de Simple Minds na New Gold Dream ook uitspookten, in deze periode was het de ene klapper na de andere. Er zit een soort opbouw in het album waar mijn eerste favorietensterretje (Boys from Brazil) middenin valt. En dan die machtige finale die Seeing out the Angel is.

Eno/Byrne heb ik afgelopen week nog opnieuw beluisterd. Zeker een interessant werkje, maar de entertainmentwaarde is bij mij toch wel ruim voor het einde uitgewerkt. Geen plek in de top-20 dus. Dat laatste geldt ook voor Heaven Up Here, hoewel dat wel een flinke verbetering ten opzichte van het te flauwe punkachtige Crocodiles is. De volgende twee albums zijn wel kanshebbers in mijn lijstje (al zijn dat over-all ook sterkere jaren, dus nog even een slag om de arm).

Sons and Fascination bij mij op 11, in een minder sterk jaar was dat zeker top-10 geweest.
Voor volgend jaar zijn ze uiteraard topfavoriet.

Niet iedereen vindt de tot nu toe genoemde albums in de top 10 (allemaal) goed, beste Dazzler.
Er is altijd wel een malle die daar minder mee heeft.

Vlug nog wat Duitsers in de top 3 en we kunnen er een Deutsche Welle top van maken

Verreweg het beste album van de Simple Minds. Stukken beter dan de opvolger New Gold Dream waarbij de Simple Minds zich toch wel meer op het grotere publiek richtte. Heb ze in 1983 nog zien optreden in De Vereeniging in Nijmegen. Een concert dat mij toch wel enigszins tegenviel.

Mijn nummer 2 in mijn top 20.