Tja. Deze kende ik simpelweg gewoon nog niet . Wel vreemd want Kate Bush wordt in huize Bonk geregeld gedraaid door mevrouw Bonk. Maar dat ik kan over het algemeen ook goed waarderen. Maar volgens mij ontbreekt deze. Toch maar eens proberen dan.

oh, Kate Bush, experimenteel? Ik vind het altijd verdacht als mainstream artiesten komen vertellen dat ze iets experimenteels gedaan hebben.
Ik ga deze wel eens proberen.

Ik heb 'm ook zeker niet definitief terzijde geschoven.
Interessant genoeg in ieder geval.
Maar er kwam nog meer langs.
Een week is zo om.

Bij mij net buiten de top 20 deze, wel een fijne plaat.
Al vind ik Hounds of Love wel een stukje beter.

Nooit beluisterd deze van Kate, ook nooit nieuwsgierig naar geweest. Misschien als ik het andere werk meer ga waarderen, maar voorlopig heb ik genoeg aan het debuut en die sneeuwplaat.

Zelfs Hounds Of Love ken je niet? Zeldzaam op dit forum

Hahahaha, ja jij vindt dit peanuts natuurlijk.

Wie weet? Misschien is het een mooi album. Ik word graag positief verrast.

Ja stap jij maar es uit je comfort zone

Heb hem wel een paar keer gedraaid, maar heb er ook niet echt een klik mee.
Niet dat ik het slecht vind hoor, zeker niet, maar ik kan er geen lofuitingen aan kwijt.

Probeer t eens met loftuitingen. Ah die is flauw.

Gaffa is een parel.

Een droomplaats.

Het geeft wel aan dat Kaatje's repertoire niet altijd even makkelijk te doorgronden is.
Dat mag ik wel.
Een beetje moeite doen kan nooit kwaad.
Maar je wordt wel op de proef gesteld.
Die ijzige hoge stem en ze schreeuwt hier ook met regelmaat. Het moet je wel aanspreken.
Maar Kate Bush is in ieder geval one of a kind.

De meest spannende, experimentele, maar ook mooiste plaat van Kate Bush. Goed dat je haar stem al noemt, wat mij betreft komt die het mooist uit de verf op deze plaat. Ook heel constant in niveau, waar ik op Hounds of Love echt duidelijk mijn favorieten heb, kan ik die hier niet echt aanwijzen, maar is het vooral het geheel dat mij aanspreekt.

Nog niets, dus mijn keuzes zijn hoog geëindigd.

Same here Rudy. Maar ik sta open voor verrassingen.

The Dreaming vind ik wel een sterk album maar ik heb meer met Hounds of Love en vooral het debuut. Het meest experimentele album is voor mij niet per definitie het beste album.

Never For Ever is ook erg goed hoor.
Nog niet zozeer een drastische koerswijziging, maar ik vind het wel het beste album tot dan toe.

8. ABC - The Lexicon of Love
https://www.musicmeter.nl/album/4670

Punten : 328
Nom. : 17
Nr. 1 van : niemand

Tot mijn verbazing deed deze het vanaf het begin goed en bleef het goed doen. Moest op het laatst een paar plaatsjes prijsgeven, maar 8 is een mooi getal.

De oorsprong van ABC ligt bij diens voorganger, de band Vice Versa. Eind jaren '70 werd Vice Versa gezien als een van de 'Big Four', waar het gaat om toonaangevende minimalistische electronische popgroepen uit Sheffield. De andere zijn Clock DVA, Human League en Cabaret Voltaire.

De band bestond uit Mark White, Stephen Singleton en David Sydenham met laatstgenoemden op synths en White als zanger. Zoals gezegd had de band een behoorlijk aanzien en tegen de tijd (1980) dat Sydenham de band verliet, werden ze door Martin Fry geïnterviewd, die journalistiek werk deed voor fanzine 'Modern Drugs'. Het gesprek leidde tot een uitnodiging de vacante plek op te vullen zodat Fry als toetsenist bij de band kwam.

Toen ze later in het jaar door Nederland toerden werden ze uitgenodigd in een Rotterdamse studio te komen jammen. Martin Fry was wat aan het dollen en zong improviserenderwijs een en ander en iedereen was verbaasd over de kwaliteit van zijn stem. Hij werd direct tot zanger gebombardeerd en het volgende jaar stond in het teken van de transformatie van Vice Versa naar ABC met nieuw concept en songmateriaal. Singleton stapte over naar saxofoon en Mark White ging naast toetsen ook gitaar spelen. Zij werden vergezeld door Mark Lickley op bas en David Robinson op drums.
De laatste verliet de band na de eerste single, Tears Are Not Enough, en werd vervangen door David Palmer. Tijdens de albumsessies ging ook Mark Lickley zijns weegs en werd niet vervangen.

Het jaar van twee grote 'poppier dan popabums' naast Michael. En dit is er één. Natuurlijk is het kazig maar het is fraai, erg fraai.

Dit is toch wel een hele verrassende als ik heel eerlijk ben. Die had ik nooit verwacht. Ik vind het verder prima dat hij er in staat hoor ondanks dat ik heb hem niet heb.

Deze bij mij ook net buiten de top 20
Wel een fraaie plaat natuurlijk.
Die andere 'poppier dan pop' heb ik dan wel weer, net.

Mijn nummer 17. All Of My Heart alleen al

overigens nog wel even het vernoemen waard. Producer is Trevor Horn. Zijn eerste echt grote album waarop hij de knoppen mag beroeren zonder zelf lid te zijn van de band.

Minder kazig is de b-kant van de debuutsingle Tears Are Not Enough.
De Alphabet Soup van ABC wordt zeker zo warm gegeten als ze wordt opgediend.

ABC - Alphabet soup - 1981 (B side) - YouTube

Een song die aangeeft dat de wortels van ABC
veel hoekiger zijn dan je op basis van de hits zou vermoeden.

Het succes van The Dreaming op sites als MusicMeter heb ik altijd
voor een behoorlijk deel te wijten gevonden aan de naam van de artieste.
Ik vind het een onderhoudende plaat, maar geen top 10 van het jaar waardige langspeler.

En hoewel geen aanbidder van het genre, hoort die van Iron Maiden voor mij wel bij de eerste 10.

Helemaal niet verrassend. Dit album was destijds zeer populair. Klinkt ook nu nog erg lekker in het gehoor. Mijn nummer 7.

Confectiepop van ABC.
Altijd als iets te netjes beschouwd.
All Of My Heart is geweldig, maar die steekt ook ver boven de rest uit m.i.
Het heeft nooit veel met mij gedaan.

Bijna mijn nummer 1.

(In 1982 moet ik het niet van mijn street credibility hebben, want mijn nummer 1....)

Leuk abctje , maar ook die heb ik niet

Geweldig album, dit was juist een van de weinige albums uit mijn lijstje die ik op zeker wel had verwacht eigenlijk. Mijn nummer 7.

Je bedoelt misschien dat jij het niet hoort?