Inmiddels wel meer waardering voor gekregen, maar duidelijk geen The Hurting.
Wel een 4 sterrenalbum, maar viel net af voor mijn Top 20.

8. Dead Can Dance - Spleen and Ideal
https://www.musicmeter.nl/album/1304

Punten : 410
Nom. : 19
Nr. 1 van : LucM, Joezer49263

Redelijke start, met toenemende steun naarmate de week vorderde. Schoof geleidelijk en onherroepelijk de top 10 in.

De band Dead Can Dance, gegroepeerd rond het setje Lisa Gerrard en Brandon Perry, was in 1982 vanuit Australie naar de UK gekomen en na de eerste muzikale output, die duidelijk goth-gerelateerd was, zetten ze met de opvolgende EP Garden Of The Arcane Delights een flinke stap in de richting van een eigen combinatie met post punk dat in retrospectief darkwave wordt genoemd.

De titel van hun tweede plaat, Spleen and Ideal is direct afkomstig van de naam van een collectie gedichten van Charles Baudelaire, "Spleen et Idéal"

De band bestond tegen die tijd eigenlijk alleen nog maar uit Gerrard en Perry en sessiemuzikanten voegden cello, trombone, viool en pauk toe.

Waar ik de stem van Gerrard hoog heb zitten slaat de muziek bij mij niet aan en de bijdrage van Perry bevalt me ook niet bepaald. Niet mijn kopje thee dit.

DCD, nooit iets van begrepen.

Pas ontdekt eigenlijk, en kwam heel goed binnen. Prachtige sfeer en fraaie productie.
Op 5.

Kan me voorstellen dat dit voor sommigen wat te serieus over kan komen.
Maar ik kan er wel van genieten, op zijn tijd.

Bij mij op 17.

bikkel2 is ook altijd zo serieus

Mooie plaat, maar in de geschiedenis van het duo
toch een plaat waar nog iets te veel drums en snaren aan vast kleven.

Een waardige opstap naar de voor mij sublieme opvolger.

DCD op 11.

Tears For Fears helemaal nooit mijn ding. Dead Can Dance daarentegen constant hoog niveau: deze uit 1985 mijn favoriet ( op 4 in mijn lijst)

Hoppa mijn nr. 5. Wereldplaat!
Die hierna ook mooi. Toch heeft deze mijn voorkeur door de donkerder sfeer.

Mijn nummer 17!

Niet heel erg mijn kopje thee, maar deze wist het net tot plek 20 te schoppen. Al had ik daar ook een dozijn andere platen kunnen zetten.

Toch bedankt

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/86/Spleen_et_ideal.jpg

Spleen and Ideal dus

ooooooo....

Niewaar. Het is een hint voor Love - the Cult. Wacht maar af.

Die verwacht ik zeker nog.

7. The Cure - The Head on the Door
https://www.musicmeter.nl/album/2822

Punten : 430
Nom. : 21
Nr. 1 van : Telamon, luigifort

Redelijk snel de top 10 in en het tweede deel van de top werd hun domein. En zo geschiedde.

Het album waarop Simon Gallup terugkeert op het nest. Gitarist Porl Thompson was inmiddels vast ingelijfd en ook drummer Boris Williams, eerder gewerkt met de Thompson Twins, had al meegespeeld tijdens het Amerikaanse deel van de 1984 wereldtournee en was nu de vaste drummer.

Smith wilde een 'eclectisch' album maken in de geest van Kaleidoscope van Siouxie. Veel verschillende stijlen en sferen, "It reminds me of the Kaleidoscope album, the idea of having lots of different sounding things, different colours."

Waar Sinking nog doet denken aan de Faith-tijd, staat er ook hipheid op de plaat - Close To Me - en oriëntaalse klanken in Kyoto Song en flamenco op The Blood. Het pianodeuntje op Six Different Ways had Smith eerder gebruikt in de samenwerking met Siouxie and the Banshees op de single Swimming Horses.

Een overgangsplaat met een aantal sterke nummers. Zo zie ik The Head On The Door. Een beetje zoekende nog.

Toch wel hun popmeesterwerk. Hoewel de opvolger ook heel sterk is.
Bij mij op 6.

Voor mij blijft de opvolger van de opvolger hun popmeesterwerk.

Wel hun meesterwerk, maar echt poppy wil ik dat album niet noemen.

Geen The Cure voor mij dit jaar.

Cured!

Heerlijke plaat die me midscheeps in het puberhart trof.
Ik vind de teksten van The Cure klinken als zalf op groeipijnen van weleer.
Muzikaal vind ik ze echter fris genoeg om ook vandaag nog volop van te genieten.

De bijhorende b-kantjes met The Exploding Boy voorop niet vergeten.

Een eclectisch album... dat is een lading die Kiss Me Kiss Me Kiss Me beter dekt, vind ik.
The Head on the Door is vooral pop met een angel. De songs zijn in tegenstelling tot later werk
geen groepsconstructies, maar solowerkjes van Smith die toen al sprak van een solo-carrière.

Mooi mooi..zeldzaam album

Deze van The Cure was wel te verwachten.
Staan ook geweldige vondsten op.
Afwisselend geheel en een duidelijke groei is dan ook hoorbaar.
Voor mij echter geen top 10 notering.
Maar wel overtuigend bij de laatste 20.

Nu wordt het tijd voor mijn nummer 1.

Ik denk dat zaaf daar "nu"anders over denkt dix.
Morgen kan natuurlijk!

Er eisen nu andere lijsten de aandacht