Ik ken het hele album niet, ik heb deze verzamel: The Jesus and Mary Chain - Upside Down (2010) en daar staan wel heel; veel tracks op die ook op het debuut staan. Die heb ik op een 4* staan en ik sluit ook zeker niet uit dat als ik deze plaat wel helemaal had gekend ik ook op een 4* was uitgekomen en derhalve wel in mijn lijst had opgenomen. Het zogenaamde stofzuigen vind ik ook wel meevallen.

om een lang verhaal kort te maken, prima dat deze er in staat maar ik heb hem zelf niet

Band ken ik van naam, de muziek vooralsnog niet onderzocht.
Stofzuigergeluid??

Gruizig en ietwat noisy.

Pioniers

Mijn nummer 5. Blij dat ie erin staat, maar hij had dus nog wat hoger gemogen.

The Hardest Walk, wat een wereldnummer!

En inderdaad ook gewoon hele goeie liedjes. Gezien de commentaren vrees ik dan wel een beetje voor Bad Moon Rising, wat dat is nog een pak ontoegankelijker.

Voor mij net de Bijbel: in zijn geheel niet door te komen, maar in kleine stukjes net te behappen.

Beter in de kast dan in actief gebruik.

mijn nummer 12; destijds maakte stofzuiger overuren.

Lekker he, de boel aan kant.

Wat EttaJamesBrown zegt heb ik ook bij dit album. En ja dix deze heb je op de 5de plaats maar staat wel op 3 in je top 10, whats up with that?

Dit album heb ik weer her beluisterd en net als de vorige keren kon ik er niet doorheen komen. Heb het album in 2x moeten luisteren. Vandaar ook niet in mijn top 20. Toch had ik verwacht dat ik er wat meer mee zou kunnen. Gewoon over een half jaartje weer eens proberen.

Wie ruimde het puin na de postpunk?

De stofzuigers van The Jesus and Mary Chain en in hun kielzog de hele shoegaze club.
Doe er The Smiths (gitaren) en New order (beats) bij en je hebt een brug van new wave naar Britpop.

Bij mij ook ergens in de top 20. Fraaie liedjes inderdaad.

Voor diegenen die Psychocandy te noisy vinden: niet direct de band links laten liggen, probeer Darklands uit 1988! #gratistip

Geen idee of Facebook op MuMe meeleest, maar daar zie ik net een herinnering dat de J&MC volgend jaar april in Paradiso staat.

Ik heb van dit bandje een Original Album Classics boxje met de eerste vijf albums erin. In navolging van Telamons commentaar: bij Darklands is er wel een kans aanwezig dat die mijn top-20 haalt (vooral als 1987 in de staart net zo'n matig jaar blijkt als 1985), maar op Psychocandy heb ik vooralsnog ook te weinig liedjes onder de stofzuiger ontdekt.

Thnx! Direct een kaartje gekocht.

Leuk, die nummer 10: ik vond hun grootste hits best aardig, denk dat ik dit album toch even had moeten luisteren.. Wat zou nummer 9 zijn? (hint)

Dat is omdat die baanbrekende plaat imho gewoon in de top 250 lijst thuishoort. Matchfixing indeed

1987.

Voor slechts 45 euro zie ik.
Krijg je er dan halfpension bij of zo?

En neem dan gelijk Automatic uit 1989 met wereldnummers als Head On en Blues From A Gun erachteraan.

Excuus voor het lange wachten. En dan deze.

9. Tears for Fears - Songs from the Big Chair
https://www.musicmeter.nl/album/1828

Punten : 379
Nom. : 20
Nr. 1 van : niemand

Slow start, rond het tiende lijstje - zondag - kreeg het album een stevige boost, hield het met moeite vast, maar had de laatste lijstjes nodig om er niet alsnog uit te kukelen.

Na The Hurting werd Tears For Fears alras de studio in gestuurd voor een follow-up single om de attentie vast te houden. Dat werd The Way You Are, een niet al te geïnspireerd nummer dat met techniek en studiovlijt tot stand was gekomen. Hoewel het de heren niet zo beviel, opende het wel een weg voor het opvolgend album. Zo kon grootser worden uitgepakt en dat wilden ze, trappelend om 'hot' te worden.

Adam and The Ants-lid Chris Hughes schoof als producer aan voor Songs From The Big Chair. Zijn inventiviteit met een drumcomputer maakte dit album zo opvallend in 1985. En samples en de Fairlight maakten het album hip. De emoties werden wat groter uitgemeten, de invalshoek, de relatie met de divan, bleef soortgelijk. En het album werd wat men beoogde: een knaller, een wereldsucces.

"The title was my idea. It's a bit perverse but then you've got to understand our sense of humour. The 'Big Chair' idea is from this brilliant film called Sybil about a girl with 16 different personalities. She'd been tortured incredibly by her mother as a child and the only place she felt safe, the only time she could really be herself was when she was sitting in her analyst's chair. She felt safe, comfortable and wasn't using her different faces as a defence. It's kind of an 'up yours' to the English music press who really fucked us up for a while. This is us now – and they can't get at us anymore."
—Curt Smith verklaart de titel, maart 1985

Het nummer The Big Chair, voornamelijk instrumentaal met gesamplede dialogen uit de film, was een B-kant voor Shout, maar haalde het album niet.

Dit is zo'n album van: toentertijd leuk, maar na enige jaren terzijde geschoven onder het motto too much. En dat ervaar ik nog steeds zo.

Same here. Al heb ik wel een zwak voor het slotnummer 'Listen' .

Prachtplaat.

Ik hou dit keer wel van het bigger van deze big chair.
The Hurting snijdt dieper, maar klinkt muzikaal meer gedateerd.

Shout is nog steeds het ideale medicijn op een moeilijke dag.

Ik heb een DVD met een promotiefilm van het album
en een live concert uit de Seeds of Love periode als bonus.
Vooral dat concert waarin hun bekendste nummers goed uit de verf komen,
maakte een behoorlijke indruk op mij. Toch een bandje met talent en visie.

Mijn nummer 11. Met Tears for Fears (en dan in het bijzonder met dit album) heb ik hetzelfde euvel als met enkele albums van dazzlers jeugdheld Bryan Adams: in een vroeg stadium van mijn muzikale ontwikkeling een verzamelaar aangeschaft die ik dermate vaak gedraaid heb en waar een bepaald album dermate ruim op vertegenwoordigd is, dat ofwel de overige nummers altijd een beetje als 'de rest' gevoeld hebben ofwel dat de hits een beetje als de doodgedraaide vulling naast die paar andere sterke nummers gestaan hebben. Met Songs from the Big Chair heb ik beide fasen gehad en eind van het liedje was hoe dan ook dat het album steeds meer stof vergaarde tussen twee luisterbeurten in.

Onlangs de remaster aangeschaft en dat leverde weer wat herwaardering op, vooral van de hits, in het bijzonder die ultieme hit (en wat afwaardering van Listen, dat vroeger mijn progoren inging als gods woord in een ouderling, maar wat als liedje toch eigenlijk vrij weinig om het lijf heeft). En een 11e plek - bij nummer 10 was ik al door mijn 4*-albums heen.

Ik moet natuurlijk reageren nu.

Bryan Adams zingt over de zomer waarin ik geboren ben.
En dat lied staat op een album dat voor meer dan de helft is opgebouwd uit ijzersterke songs.
Wat de man daarna allemaal met dichtgesnoerde stembanden stond te kwijlen laat me Siberisch.

Ik leerde Adams trouwens pas in mijn studententijd kennen.
De luchtgitaarspelende, jeans en haarband dragende klasgenoten die in 1985 dweepten
met Dire Straits, Bruce Springsteen en Bryan Adams waren mijn muzikale aartsrivalen.

Ik stond met mijn hoofd tegen de deur te dagdromen van een perfecte kus.

Mijn nr. 3. Heerlijke plaat. Veel te laag natuurlijk

Mijn nummer 9 dus precies op de perfecte plek

Bij mij staat ie op nr 1089.

The Jesus and Mary Chain, top album en mijn nummer 3
Geen Tears for fears voor mij.