met kerosene?

En dank weer voor de lijsten allemaal.

Hopelijk haken volgend jaar HugovdBos, Koenr, Teunnis en mss ook thelion weer aan.

In 1986 waaierden we weer iets verder uiteen, maar over de nummer 1 waren we het nog het hoogst gewaardeerd eens in vergelijking met de vorige jaren:

42 stemmers gaven 234 verschillende albums en nummer 1 ontving 32 nominaties en 780 punten.

Dat Slayer zo overweldigend zou winnen verbaast mij wel.

Ik ben ook enorm van mijn sokken geblazen. Maar ja, áls we het ergens over eens zijn... ♪♫

Het album heet niet voor niets REIGN in 1986.

Of is het toch Metallica: MASTER of 1986.

Ik denk dat niemand verbaasd is dat de #1 van dit jaar flink scoort. Kunnen we niet een top-10 doen zonder die plaat? Dan is het tenminste nog spannend wie er gaat winnen...

Ja, prima, maar dan moeten we dat ook in 1989 doen, en in 1997, en in 2004

Ik ben wel benieuwd of we nog over die 780 punten heen gaan.

Nou voorlopig is dat nog niet bekend en hoop ik dat je voor je beurt praat praat

Ik zie nu al tegen precies die jaren op.

Nee, het gaat om het spel!

The Magical Spell, of is dat nu 1989?

Ben je ze kwijt?

Ja, ze zijn meegenomen door een onzichtbare man

En je raadt nooit waar hij ze mee naar toe genomen heeft...

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Tweede_Kamerverkiezingen_1986.png/266px-Tweede_Kamerverkiezingen_1986.png
42 lijstjes in een verdeeld- en heerscultuur…

10. Prince and the Revolution - Parade (Music from the Motion Picture "Under the Cherry Moon")
https://www.musicmeter.nl/album/1637

Punten : 291
Nom. : 13
Nr. 1 van : west, catchup

In de top 10, er flink uitgedonderd, er ruimschoots weer in en weer wegzakkend. Het was geen appeltje-eitje voor Prince & the Revolution. Toch was de marge met nr 11 ruim genoeg en kwam de top 10 notering niet in gevaar.

Parade is een diverse plaat en fungeerde als de soundtrack van de film Under the Cherry Moon. Het is het derde en laatste album van Prince & The Revolution.
Opmerkelijk is de afwezigheid van veel elektrisch gitaarwerk. Het album straalt in zijn geheel een akoestische en door de orkestraties Europese sfeer uit.

Prince werkte voor dit album samen met jazz-arrangeur Clare Fischer, wat duidelijk een stempel op de plaat drukt: naast funk is jazz de belangrijkste invloed en zelfs de funky grooves van I Wonder U en Life Can Be So Nice krijgen door de jazzy arrangementen een vervreemdend effect mee.

Twee songs springen er nadrukkelijk uit, de klapper Kiss ( ) en het subtiele Sometimes It Snows in April zijn twee van zijn meest geliefde nummers en verschillen als dag en nacht van elkaar.

Prachtige Princeplaat. Een van zijn beste. Een rijk album dat me nooit verveelt.

Een fijne binnenkomer. Maar eens op kantoor aan.

Mooie binnenkomer idd! Mijn nummer 4.

Vreemd wel dat het veel betere Around the World in a Day het vorig jaar niet haalde.

Tja, had deze graag een kans willen geven, maar legaal naar Prince luisteren zonder het album te hebben is nog zo gemakkelijk niet
Niet in mijn lijst dus, maar blijf wel benieuwd naar deze.

Groninger toch? Dan mag je hem wel van mij lenen.

Wat een mooi begin van deze witte dag. Sometime It Snows In December (een heel klein beetje dan). zaaf heeft het rijke soms wat vervreemende geluid van deze prachtplaat mooi beschreven. Met zijn wonderschone en soms weer funky songs hoort dit album tot mijn favoriete (Prince) platen.

Onmogelijk te beluisteren via spotify en youtube. Dus was het pindakazen geblazen. Niet voor niks overigens, Prince - ik hield er niet van in de jaren tachtig - ben ik flink gaan herwaarderen.
Ook dit album vond ik het beluisteren meer dan waard.

Mijn nummer 12.

Leuk Wim! Ik zag dat je 'volgend jaar' ook al beluisterd hebt. Dat is de nummer 1 in mijn top 10 allertijden.

9. Depeche Mode - Black Celebration
https://www.musicmeter.nl/album/9821

Punten : 295
Nom. : 16
Nr. 1 van : niemand

Werd in het begin erg vaak genoemd met vrij lage noteringen, dit patroon veranderde halverwege en de plaat kreeg weliswaar minder steun in aantal, maar de plekken waren een stuk hoger, waardoor ze slechts ietwat zakten in de ranglijst.

De titel zegt veel over de plaat: het geluid is donkerder en zelfverzekerder, de composities worden sterker en Martin Gore pakt zijn plek in de groep met meer vertrouwen.

Op Black Celebration vult hij de lege schoenen, achtergelaten door initiële liedjesmaker Vince Clarke pas met gemak. Hij was verhuisd naar Berlijn en in de scene aldaar geïntrigeerd geraakt door mode, seksclubs en het SM wereldje – wat ook te horen was op Master and Servant op de voorganger van Black Celebration (claimend dat hij geïnspireerd werd door Camus, Kafka en Brecht).

Hij liet zich verder beïnvloeden door de toenemende rol van Alan Wilder in de groep en het ouder worden zorgde voor het definitief achter zich laten van het teeny bopper imago.

Gareth Jones, die ook met de groep had gewerkt op eerdere albums, stelde voor om de sessies voor de plaat aan een stuk door te doen, zonder pauzes, om naar het idee van filmregisseur Werner Herzog: ‘living the art’. Dit werd een behoorlijk gestresste en claustrofobische periode, wat weliswaar het eindproduct ten goede kwam, maar voor veel spanning zorgde in de groep en de producers.

Ik volgde Depeche Mode destijds vrij nauwgezet en was onder de indruk van de stap die ze met deze plaat zetten. Ik vind het nog steeds een goede plaat.

Een van de beste albums van Depeche Mode, beter dan hun meer bekende album Violator.

Mijn nummer 2

Ik ken hem nog niet volledig, maar er staan een paar fantastische nummers op. Beter dan Violator lijkt me echter sterk.

Net buiten de top 20 bij mij.
Mooi album, opmaat naar hun meesterwerk, Music for the Masses.