Prince en U2 zijn zekerheidjes, REM zal ook nog wel komen.
Tja en dan geweren en roosjes of toch waar zaaf al weekjes reclame voor maakt

Ik mag toch hopen op geweren en roosjes. Maar die zal wel op 11 of 12 staan. Of toch?

Meat is murder

Toch een hoop van jouw favorieten dit jaar. Als dit Kick maar geen hoge notering heeft gekost

Ik denk, ik leef me eens in in de wereld van Morrissey en co....

21 en 22 ?

Dat kan ik zeker waarderen, mooi album, maar in dit topjaar kwam hij niet verder dan een 25e plek.

Nog een paar jaar en dan kan ik in de 1ste helft van de 90's ook op Moz (minus co) gaan stemmen

Co toch ook wel, in 1991 bijvoorbeeld?

Ja maarr die valt onder New Order en co

Had zelf Bring the Family wel in de top 10 verwacht.

En ik nog, speciaal voor jou, George Micheal in mijn top 10 zetten...

Door dat soort zaken zakt Axl en co dus telkens een plekje

Volgend jaar krijg jij met haat te maken

Zo kort na de feestdagen heeft iedereen het wel een beetje gehad met de familie.

Lang Leve Haat! Welcome to the Jungle zou ik zeggen...

Overigens had ik de vorige albums van The Smiths laag in mijn top 20. Ik kan het inmiddels allemaal wat meer waarderen, zeker Johnny Marr.

Ja, hiphop is in dit gezelschap al snel in de top 10 te verwachten...

Eigenlijk had ik dit (zeker ook volgend jaar ) PE in de onderste helft top 10 verwacht.

Volgend jaar eindigt PE hoog in mijn top 10.

Na al die jaren valt me nu pas al die eind-van-de-wereldmuziek op. Gelukkig hadden we Prince.

Als deze muziek je Siberisch laat, dan ben je een uitgestorven mammoet.

Toch knap dat je dan nog een spel kan presenteren.

1999 en Sign 'o' the Times

5. David Sylvian - Secrets of the Beehive
https://www.musicmeter.nl/album/893

Punten : 506
Nom. : 23 x
Nr. 1 van : bikkel2

En Dave stond strak, op 5, continu.

Secrets Of The Beehive is een plaat, waarop Sylvian laat horen hoezeer hij beïnvloed is door Nick Drake, van wie hij de pastorale sfeer, het type arrangementen en zelfs contrabassist Danny Thompson overnam. Die Britse stijl, vermengd met invloeden van Holger Czuckay en Ryuichi Sakamoto levert toch het geluid op waardoor je Sylvian uit duizenden herkent. Dat, en natuurlijk zijn warme, zachte stem. 

Zacht’ is geen toevallige omschrijving: de zang is hier en daar bijna gefluisterd, de aanslag van piano en het gebruik van andere instrumenten is bedeesd. De arrangementen zijn over het algemeen sober: twee gitaren, wat strijkers, een heel klein beetje percussie en een paar maten trompet, meer is niet nodig om de sfeer van de meeste nummers neer te zetten. 

Volgens eigen zeggen is dit Sylvian’s meest persoonlijke album, maar uit de teksten kun je dat nauwelijks opmaken. Mythologie en geloof lijken belangrijke thema's te zijn, met Orpheus en Eurydice, maar ook Maria en Jezus als in het oog springende bezongenen. In welke mate Sylvian hen gebruikt om persoonlijke ontboezemingen te verwoorden, is voor interpretatie vatbaar. Dat hij een zekere mate van somberheid van zich af probeert te schrijven, lijkt gezien het herfstige karakter van de plaat evident.
Dat lijkt nog het meest duidelijk in de slepende single en smeekbede Let The Happiness In. Des te mooier door de brassband op de achtergrond, door Mark Isham in zijn eentje volgeblazen.

Wat een verwennerij, deze plaat. Een warm bad dat nooit afkoelt.

Weer een plaat die ik nog niet beluisterd heb.
Zijn voorganger wil maar niet verteren.

The Cure of The Smiths halen de top 10 niet.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb zowel Dead Can Dance (plek 12) als Sylvian in m'n lijstje (op 11)

Sylvian op 16 bij mij.
Zijn beste!

David op 13 dus 5 uit 6 , met U2 , Prince en REM nog in de pocket begint het ook wel een graflijstje te worden

Bij mij ook op 13!
Zijn beste idd

Yes, Yes! Heb eindelijk ook een steentje bijgedragen aan de top 10.

David Sylvian op 2 bij mij. Favoriet op kot tijdens mijn studentenjaren waar hij vele fans heeft bijgekregen