Sylvian bij mij op 6

Hier op 5 en het Luidruchtige Zusje stond op 9.
Mainstreamerder gaat het bij mij niet worden.

David Sylvian kan bij mij weinig fout doen. Meestal wel in mijn top 10 te vinden.

Mijn nummer 9

Syl had wel top 5 gehaald en DCD top 20 bij mij!

"Bad", was toen dertijd toch een favoriet voor velen, maar niet op mijn zolderkamertje
"Marillion", een zwaare favoriet bij enkele vrienden maar bij mij hebben ze nooit iets beroerd.
"Sonic Youth", onlangs een eerste (vlolledige) luisterbeurt en die was sterk maar nog niet genoeg voor mijn 20 beste. Meerdere luisterbeurten zou daar zeker wel verandering in kunnen brengen. Wist niet dat het iets met Philip Dick van doen had. Weer iets bijgeleerd, m.d.a. zaaf.
"Music For The Masses", neits voor mij. De titel maakt me nu ook niet echt nieuwsgierig.
"Dead Can Dance", deze moet ik nog horen.
"Sylvian", mijn eerste bijdrage aan deze top10, bij mij op 10. Daarna word het lang wachten op een volgend album (2 zelfs), maar dat word wel beloond.

Dankje. En appetite for destruction die de top 10 niet haalt is toch wel schandalig. Geweldige plaat, één van de beste debuutplaten ooit.

Volgens mij vind jij onderhand alles wel een van de beste debuutplaten ooit

Sonic Youth hier op 2, David Sylvian op 7 en DCD op 11. Allemaal wel ongeveer geëindigd waar ik ze had verwacht. Hopelijk nog een leuke verrassing bovenin (oftewel, geen U2 op #1).

Ik doe met jullie mee. Sylvian op 16. Misschien toch ook nog GNR? (zegt hij vertwijfeld)

Sterker nog: één van de beste hardrockplaten ooit. Met gemak.

4. The Smiths - Strangeways, Here We Come
https://www.musicmeter.nl/album/219

Punten : 540
Nom. : 24 x
Nr. 1 van : johan de witt

Steeds in gevecht met de uiteindelijke nummer 3. Werd even vaak genoemd en is dus op waarde geklopt.

Deze laatste Smiths werd opgenomen in de studio die destijds eigendom was van Tears For Fears, The Wool Hall studios in Beckington, Somerset. Tussen opname en release van de plaat verliet Marr de band, die daarmee ophield te bestaan.

Marr zocht andere muzikale bronnen om een ‘formule’ te ontwijken. Of dit gevolg was van de toenemende spanning tussen hem en Morrissey vertelt het verhaal niet, maar in retrospectief kan je stellen dat hij zich al enigszins aan het losmaken was. Op de plaat hoor je wel wat andere instrumentaties en wat minder nadrukkelijke jangle.

De sessieperiode was vooral ontspannen na vertrek van Morrissey uit The Wool Hall en de overigen met Stephen Street een duik konden doen in de wijnkelder. Street: "That was always after Morrissey had gone to bed... it wasn't really his bag. We'd carry on finishing overdubs and then the records would come out. We'd be partying all hours."

Zowel Morrissey als Marr beschouwen dit album als hun beste.
Morrissey: "We say it quite often. At the same time. In our sleep. But in different beds."

Waar ik al eerder aangaf dat ik de groep een hit en miss groep vind, lees ik dit nu zelfs letterlijk verwoord door anderen op de albumpagina. Niet dat ik daarmee gelijk heb natuurlijk. Maar deze status wordt ietwat teniet gedaan op deze plaat: voor mij zijn de misses duidelijk minder mis, maar de hits ook minder hit. Minder sprankel dus. Resultaat is een goed album, niks meer en niks minder.

Top 10 bij mij.

Met DCD kwam mijn nummer 4 langs. Met Sylvian mijn nummer 2 en deze van de Smiths mijn nummer 3. Ik verwacht mijn nummer 1 ook nog wel.

Deze van de Smiths vind ik het fijnste van de reguliere platen van hen.

Met dat van DCD (1) is dat van The Smiths (8) het tweede album uit mijn top 10.

Nummers 9, 10 en 11 zullen wellicht de uiteindelijke top 3 leveren.

Dead Can Dance, fraaie plaat. Op 14 gezet.
Mooie notering voor Sylvian ook.

Nee deze heb ik niet. Girlfriend in a Coma vind ik overigens wel een bijzonder fijn liedje

Een paar plekken te laag deze Smiths, maar dat zijn we inmiddels wel gewend

Document top 3 is dan wel weer heel mooi

nr 3 bij mij

3. Prince - Sign "☮" the Times
https://www.musicmeter.nl/album/100

Punten : 560
Nom. : 24 x
Nr. 1 van : Johnny Marr, nelis, nico1616, thelion, ArthurDZ, catchup, west

De winnaar van de strijd met The Smiths. Iets hogers was al heel gauw uitgesloten.

Prince’s eerste album na het ontbinden van The Revolution. De plaat, die een groot aantal stijlen omvat (zoals funk, soul, psychedelica, electropop, rock en jazz), werd begeleid door een goed ontvangen concertfilm met dezelfde titel.

De plaat is samengesteld uit de nummers die opgenomen werden uit sessies bedoeld voor albums die Prince uiteindelijk skipte: Dream Factory, Camille en Crystal Ball. De hoeveelheid nummers was groot genoeg voor een triple album, wat ook de wens was van Prince. De platenmaatschappij dacht anderszins en het compromis was dit dubbelalbum.
Dream Factory was bedoeld als 4e Revolutionalbum en bevatte zelfs songs met lead vocals van Wendy & Lisa. Camille was een soloproject van een nieuw personage met een opgeschroefde, ietwat vrouwelijke stem. Materiaal van deze albums plus nieuwe songs zouden het triple album Crystal Ball worden.

The Revolution hield op te bestaan door vertrek van Wendy & Lisa. Ingegeven door een gevoel van te weinig serieus genomen en versterkt door Prince's relatie met de tweelingzus van Wendy, Suzannah, met wie Wendy op zijn zachtst gezegd niet close was.

Op deze plaat wordt weer veelvuldig gebruik gemaakt van de Linn LM-1 drumcomputer, die Prince ook op zijn vroege jaren 80 soloalbums gebruikte. De in deze jaren tamelijk in zwang zijnde Fairlight CMI deed hier bij Prince zijn intrede en is manifest te horen op het titelnummer en op If I Was Your Girlfriend.

Erg fraaie worp van Prince. Een enorme staalkaart van zijn kunnen. Niet de Prince plaat waar ik het allermeest van geniet, maar genieten doe ik zeer zeker.

Welwel, Prince op 3 in een MuMelijst, dat heb ik nog niet veel meegemaakt

Ik hou nog steeds het meest van de compactheid van Purple Rain, maar de mix van stijlen van deze is even onweerstaanbaar.

Niet in mijn top 40!

Alleen al vanwege If I Was Your Girlfriend terecht zo hoog in deze top 10.

Smiths op 2 en Prince op 14 hier. Scoor 8 uit 8 en ik gok dat ik nummers 1 en 2 ook heb. Nooit geweten dat mijn muzieksmaak zo voorspelbaar is

En zaaf, heb je al een foto van 'een goed stel, hoor!' klaar staan?

Numero Uno.......

Vakmanschap t/m, maar de klik met Prince krijg ik maar niet.
Het zijn echt wat flarden die ik waardeer.
Een erkende klassieker en natuurlijk hoog in de lijst.
R.E.M en U2 mogen het dan afmaken(?)

Verschroeiend geniaal album. Terecht top 3, al had hoger zeker ook gemogen.

Extreem voorspelbare top 2 wel: U2 en Rick Astley

Mijn nummer 1 van 1987 en allertijden. De zwarte Mozart leverde zijn meesterwerk af. Geniaal album, geniaal concert in Utrecht toen. Iedereen die daarbij was, weet het nog steeds goed voor de geest te halen.

Ik wel.