44 lijstjes! That's the spirit.

Zou het, dat absolute record?

That's the Spirit!

Nou daar gaat ie dan

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/a8/bf/e3/a8bfe35673fa29ae2d9fcb8f165e794b.jpg

10. Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey
https://www.musicmeter.nl/album/1322

Punten : 324
Nom. : 15
Nr. 1 van : niemand

De hele periode in de top 10, soms iets verder, dan weer wat terugvallend. Terwijl het uiteindelijke verschil met nr 11 best klein is.

Tender Prey is natuurlijk het album waarop The Mercy Seat staat. Zo'n beetje dé signature song van Nick Cave and the Bad Seeds. Nick was zelf maar matig tevreden over dit album:
"It was a nightmare, that record. It is reflective of a group - particularly myself - who was just writing songs and there was no larger idea behind it. Sometimes some of the group was there, sometimes they weren't. I hear bad production and I hear bad performances as well."
En vergoelijkend "It was made at a difficult time in my life when things were spiralling out of control in a lot of areas."

Het album werd grotendeels opgenomen in de Hansa Tonstudios en Vielklang in Berlijn (waar de band zich gevestigd had in deze tijd) en de Trident Studios en The Strongroom in Londen. De opnames vonden plaats tussen augustus 1987 en januari 1988.
De productie werd verzorgd door Flood (Mark Ellis), die aan de weg getimmerd had als engineer naast Eno en Lanois met The Joshua Tree. En natuurlijk de muzikanten zelf.
Dit album werd opgedragen aan Ferdinand Ramos, bijgenaamd Pixote, in 1987 op 19-jarige leeftijd gedood door de politie van São Paulo, Brazilië.

Goeie plaat vind ik zelf, maar springt er voor mij niet uit in het '88 aanbod. De songs na The Mercy Seat steken ietwat bleekjes af…

Met een glimlach luister ik altijd naar UP JUMPED THE DEVIL:

O My O My
What a wretched life
I was born on the day
That my poor mother died
I was cut from her belly
With a stanley knife
My Daddy did a jig
With the drunk midwife

Da's toch pure poëzie.

Mooie plaat om deze dag te beginnen.

Bij mij op een gedeelde 21ste plaats.

Bij mij op 39

Ik doe met je mee dix

Nick Cave.

Ik ben pas mondjesmaat voor zijn muziek gevallen vanaf The Good Son.

Ik verwacht trouwens weer een halve lijst met dingen die aan mij voorbij gingen
en een halve lijst met klassiekers waar niemand van ons echt omheen kon.
Al zal de match met mijn eigen favorieten steeds dunnen worden.

Op nummer 3 van de 13, hoewel dit album destijds 'aan mij voorbijging'. Pas in '91 scharrelde ik op koninginnenacht een hele stapel cd singles op, daar zat een prachtige 'Mercy seat' tussen, met ook een gruizige live versie.

Nou, ik hoop toch niet dat het de begrafenismuziek is van die praatgroep. Vanmorgen opnieuw beluisterd. Heel mijn vrolijke bui was gelijk weg. Ik ga nu maar iets vrolijks opzetten.

Nee Talk Talk is lachen gieren brullen

Geen clean sweep voor mij deze week. Deze van Cave scoort een 3.5* bij mij, en dat is onvoldoende voor een plek bij de eerste 20

Vanaf 1988 word je iets minder popie-jopie?

Popie Jopie was in een hit in 1985!

Tiet Veur Verona is uiteraard wel door jullie allemaal genomineerd voor 1988. Of ben ik de enige?

Het is tenslotte nu wel Koud He!

Gisteren deze van Cave weer eens beluisterd en een paar plekjes hoger gezet in mijn lijst (9e was ie). Prima plaat, al moet zijn sterkste werk nog komen (bv. in 2013).

Cave is typisch zo'n artiest die ik alleen in smalle doseringen kan waarderen. Ik zie hem eigenlijk alleen in 2016 op zeker mijn top-20 halen.

Grote Cave fan, maar 2 albums snap ik niet: deze en No More Shall We Part.
Zijn vals zingen staat me tegen op deze, elders stoort me dat absoluut niet...

The Mercy Seat maakt natuurlijk veel goed hier

op 12, een van de grootmeesters singer/songwriters. constant hoog niveau decennialang

9. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God
https://www.musicmeter.nl/album/1429

Punten : 330
Nom. : 15
Nr. 1 van : EttaJamesBrown

En The Pogues leidden de dans met Nick continu. Op 9 als Nick 10 stond, op 7 als hij steeg naar 8… En Nick zou Nick niet zijn als hij niet stug zou volhouden, maar Shane en consorten lachten hem gewoon uit: "hahaha, zie je nou dat je beter kunt zuipen dan spuiten!" (terwijl de naald nog in Shane's arm stak)

Nog even een kerstnawee op onze nummer 9.
The Pogues gingen lekker na de release van voorganger Rum Sodomy & the Lash; het album deed het goed, de tour die erop volgde in de USA (hun eerste aldaar) was succesvol en de EP Poguetry in Motion werd hun eerste top 40 hit in het Verenigd Koninkrijk.
Natuurlijk ging niet alles op rolletjes: de relatie met producent Costello werd stoef, zeker onder invloed van zijn romantische betrekking met bassiste Cait O'Riordan. Na eerst Costello een schop te hebben gegeven, volgde Cait spoedig omdat zij begon te muiten.

Hun platenmaatschappijtje Stiff had het zwaar in de middenjarentachtig en financiële krapte weerhield The Pogues van het maken van een vers album.
Dus in '86 onderhield men zich met het assisteren bij de cover van The Irish Rover door de Dubliners en het deelnemen aan de actiekomedie Straight To Hell (met jawel, Joe Strummer)

Toe ze Stiff konden inruilen voor WEA waren ze eindelijk in de gelegenheid met opnames te beginnen. Darryl Hunt (maatje van O'Riordan) en Terry Woods deden hun intrede en met name de laatste had als multi-instumentalist een flinke inbreng in het nieuwe materiaal. En waar Phil Chevron tijdelijk Jem Finer had vervangen in verband met gezinsuitbreiding, werd hij definitief toegevoegd om het gitaarwerk van Shane MacGowan over te nemen die al genoeg had aan de zangpartijen...

Steve Lillywhite werd uitverkoren als producent. Finer (achteraf): "I think it was as exciting for him as it was for us because he'd never worked with a band live in the studio"

Het is meer door het aanbod in '88 dat ik deze niet in mijn lijst had, de voorganger die ik ongeveer evenzeer waardeer had ik wel. Erg lollig dat deze het juist wel gehaald heeft.

Absoluut één van de mindere platen van Cave, hoort niet thuis in de top 10. The Pogues zijn wel heerlijk maar dit album ken ik niet in z'n geheel.

Mooi album van the Pogues, hun beste wel.
Maar toch niet in mijn top-40 dit jaar.
Zegt alles over hoe sterk het jaar is.

The Pogues. Lekkere muziek voor in de kroeg.

Mijn nummer 3

En nog een 3,5* album voor mij. Niet echt mijn jaar dit

Nick Cave op 3, The Pogues op 7.

Ik heb The Pogues nog eens geprobeerd en je hoort dat het goed gedaan is, maar het is niet echt mijn dingeling.