Bij mij op 10. Beetje lange plaat, maar wel erg goed.

Heb nog een andere hiphopplaat een stukje hoger, van die MC's met een enorme aantrekkingskracht. Maar die zal de lijst wel niet gehaald hebben.

Public Enemy ook in mijn lijstje op 8

Die MC's met een enorme aantrekkingskracht had ik ook in mijn top 20. Mogelijk nog in de top 25?

PE met de laatste lijstjes naar de top 10. Ik was laat deze week.?

Ik sluit mij in mijn aangename verrassing volledig aan bij de slotwoorden van zaaf

Lets make America great again

Ik was 13 minuten voor de deadline en bij mij staat 'ie op 4. Ik vermoed dat ik dus mijn steentje ook bijgedragen heb aan deze top 10-notering .
Ik heb als witte, slecht geklede gitaarman geregeld dat ik bepaalde hiphop heel erg fijn vind en dit is daar een erg goed voorbeeld van.
Volgend jaar zou er zo maar eentje bovenaan kunnen staan, trouwens.

De voorgaande twee stonden niet in mijn lijstje.

Public Enemy op 4 ? snoeihard

Ik had m niet dus ik zal wel public enemy nr. 1 zijn

Ik was een uur voor de deadline en bij mij stond ie op #5.

Mooi hoor!

Nick was mijn nummer 20. Niet zijn beste plaat inderdaad, maar met The Mercy Seat wel één van zijn geniaalste nummers.

The Pogues op 11. Ik leg 'm minder vaak op dan de voorganger uit 1985, maar zo'n nummer als Thousands Are Sailing. Beter hebben ze wat mij betreft niet gemaakt. Die tekst

Public Enemy was mijn nummer 1. Heerlijk radicale plaat, wat een energie, lekker opgefokt maar zo oprecht. Heel blij dat deze het gehaald heeft. Hopelijk maakt hiphop hier de komende jaren wel vaker kans, de gouden jaren voor het genre beginnen wat mij betreft in 1988.

The Pogues: daar kunnen we wat mee. Blij dat die het gehaald heeft.

Public Enemy staat in de kast, maar komt er eigenlijk nooit uit.

7. Morrissey - "Viva Hate"
https://www.musicmeter.nl/album/7979

Punten : 432
Nom. : 20
Nr. 1 van : johan de witt

Begon prima, rond plek 7, en halverwege kreeg Morrissey de geest en stapte pardoes het podium op. Dat was duidelijk voor zijn beurt gesproken, typisch Morrissey, en vakkundig werd hij weer op zijn nummer gezet.

Na het uiteengaan van The Smiths (dus ruim voor de release van Strangeways, Here We Come) dook Morrissey al de studio in met Stephen Street om materiaal te vervaardigen voor zijn solo album.
Op voorspraak van Street werd Vini Reilly, gitarist van The Durutti Column bij de sessies betrokken. Dit leverde een productieve periode op, waarbij Reilly zich een inventief en vlijtig baasje toonde. 
Dat dit voor diens gevoel weer niet helemaal op waarde werd geschat, of gecredit, gaf wat getouwtrek en boze woorden, die later weer werden ingetrokken.
Op de plaat werd dus door Reilly gegitaarspeeld, zo ook door Street, die ook de baspartijen voor zijn rekening nam. Drummer was comedian Andrew Paresi (geboren als Andrew McGibbon).

EMI Australia wilde het album niet als "Viva Hate" uitbrengen en er werd voor Education in Reverse gekozen. De plaat is opgenomen tussen oktober en december 1987 en een half jaar na verschijnen van de laatste Smiths plaat uitgebracht.

Erg goed album hoor. Kan zich meten met het Smithswerk.

I second that.

I second that.

Mijn nummer 4, geweldig maar net iets minder dan de smitjes.
Zijn beste solo moest nog komen.

Mijn nummer 10. Op zijn beste solowerk moeten we wat mij betreft nog wel 16 jaar/weken wachten.

Mi numéro ocho

Nee hoor, zijn beste solo was al begonnen en was hij aan het sprokkelen voor zijn volgende ratjetoe.

Ik kan daar maar één ding over zeggen: Don't Believe the Hype!

1994 moet je hebben.

Hé Morrisey: die ouwe zuurpruim heb ik niet.

Ik hoor jou niet...

Mijn nummer 3.

Nee, 1988.

Morrissey stond bij mij op 13. Ik heb hem afgelopen week nog beluisterd en tot mijn vaste bankzit-met-cd-rituelen hoort dat ik even lees wat allmusic.com over het album in kwestie te melden heeft. In dit geval werd er onder meer op gewezen dat Morrissey in tegenstelling tot zijn welbekende band de ruimte aan synthesizers gaf. Het zou zo maar een reden kunnen zijn dat zijn solowerk mij beter bevalt dan het bandwerk.

Het album van Public Enemy is de derde op rij die ik niet ken, maar in tegenstelling tot de nummers 9 en 10 is de aanwezigheid op zich al verheugend.

Mozzer op 8 hier. Nooit geweten dat Vini gitaar speelt hier, dat is leuke info

Hier op 13.

Wel een goed album, maar zit niet echt in mijn systeem. Morrissey solo trekt me ook maar mondjesmaat, op de een of andere manier.

PE bij mij op 14, ik doe mee! Chuck D is voor mij nog steeds de koning van de oneliner.

Morrissey heeft zoveel betere platen gemaakt, deze kwam bij mij zelfs voor plek 21 niet in aanmerking.

'Komt' er nog wat leuks 'tussen' nummer 7 en de onvermijdelijke prietpraat?

Ga dagdromen.

6. The Church - Starfish
https://www.musicmeter.nl/album/4434

Punten : 433
Nom. : 21
Nr. 1 van : wibro

Niet de grootste verrassing in deze top 10, maar voor mij toch wel 1. Had het idee dat The Church, ook in dit edele gezelschap, wat onder de radar bivakkeerde. De steun was vrij aardig over de week verdeeld, kakte een beetje in in het tweede kwart, maar het herstel was spoedig en sterk.

Dit vijfde album van de Australiers is opgenomen in LA. De producers, sessiemuzikanten Waddy Wachtel en Greg Ladanyi gaven het een opener geluid dan de met vollere arrangementen georkestreerde voorganger Heyday.

Op deze plaat staat een signature song van de groep, de single - die het best aardig deed in de USA - Under The Milky Way (in de MuMe-ladder ook enigszins vermaard). Het nummer, geschreven door zanger/bassist Kilbey en zijn toenmalige vriendin Karin Jansson is aanvankelijk opgenomen zonder drums en mét click track (soort metronoom): drummer Ploog had problemen met het vinden van de juiste percussiepartij. Sessiedrummer Russ Kunkel heeft de drums later aan de track toegevoegd.

In een deel van de tour die volgde, waar de groep zich met name op de USA concentreerde werden ze gekoppeld aan Peter Murphy, die tot zijn grote ongenoegen en met vergeefs protest als voorprogramma moest fungeren. Hetzelfde scenario gold voor een ander deel van die tour, waarin een andere held van Kilbey en Wilson Piper die rol vervulde: Tom Verlaine. Tom was daar niet moeilijk in en naar verluid speelden The Church en Verlaine aan het eind van de shows gezamenlijk een paar nummers met een drie-gitaren samenspel op voortreffelijke wijze,

Tijdens deze tour vervreemdde drummer Ploog van de groep, bleef weliswaar nog twee jaar hun drummer, maar zijn vertrek kondigde zich al aan. Hij vergreep zich vaak aan de LSD, wat zijn conditie nogal ondermijnde. Ook Kilbey leefde in die tijd vrij ongezond door extreem veel te blowen, zoveel dat hij geregeld bloed ophoestte. So much for starfishdom.

Erg lekkere plaat, maar steekt er voor mij niet opvallend uit t.o.v. hun andere platen. Dat bepaalt mede mijn 'verbazing'.