Kleine aardschokken zijn weer wel waarneembaar

Na al dat gebeuk mag er nu toch eindelijk eens een vrouw langskomen.
Ik dacht vooraf dat Tori Amos zeker was van een top 10 plaats, en PJ Harvey gaf ik toch ook een kansje. Maar met REM en Cave als zekerheden en Aphex Twin en Pavement die nog ontbreken, zou het wel eens opnieuw een vrouwloze top 10 kunnen zijn :/

Mijn idee. Dat zou deze week helemaal afmaken.

Wat een vreselijke muziek tot nu toe. Alleen het album van Morphine vind ik goed.

De Betties dan

't Is wel een lijst voor de rockliefhebber tot nu toe, duidelijk niet voor johan de witt dus

Alice in Chains en Rage Against the Machine had ik inderdaad allebei, tegen de zojuist beschreven intuïtie in, maar met de statistieken in de rug, wel in de lijst voorspeld.

Zelf had ik beide ook niet. Omdat grunge doorgaans niet echt mijn ding is, ken ik de A-categorie albums (Ten, Nevermind, Superunknown) nog net, maar heb ik bij Alice in Chains weinig aanvechting gevoeld/opgedrongen gekregen om voorbij de bekendste nummers te kijken. Van Rage Against the Machine zijn Bullet in the Head en Killing in the Name of wel tamelijk onverwoestbaar, maar het album als geheel bevat mijns inziens toch iets te veel povere kopieën van die beide nummers.

Ik hoor juist een andere machine waar men zijn woede op kan richten. En het is geen wasmachine

blasfemie

Nee jij had RATM - RATM... daardoor heb ik er waarschijnlijk over heen gekeken, aangepast

Dit is mijn puntentelling zoals gelijk al uitgelegd die ik heb ingezet omdat ik iemand wilde helpen anders hadden we niks gehad.

Volgende keer mag jij

Nou, weer een plaatje om over te mopperen, grumpy old men:

4. Tori Amos - Little Earthquakes
https://www.musicmeter.nl/album/1587

Punten : 402
Nom. : 20 x
Nr. 1 van : Superbitch

Tori schoof in de loop van de week zachtjes richting podium, maar op de laatste dag spoot er een album voorbij. Toch een fraai resultaat, plek 4.

Als dochter van een methodistendominee heeft religie altijd een grote rol in het leven van Amos leven gespeeld. Haar vader, Edison Amos, is deels van Ierse afkomst en haar moeder, Mary, is half Cherokee.

Al heel erg jong toonde ze interesse in muziek en vooral de piano. Ze was drie toen ze voor het eerst achter de toetsen kroop en zelf liedjes verzon. Onder de indruk van haar talent, besloten haar ouders Myra Ellen (zoals Tori gedoopt is) naar het Peabody Conservatorium te sturen. Met haar vijf jaren was ze daar de jongste studente ooit en leek een toekomst als concertpianiste voor haar weggelegd. Op haar elfde besluit ze het conservatorium te verlaten, deels door haar opstandige aard. Zo speelt ze liever eigen interpretaties van Beethoven en Mozart en heeft ze een hekel aan het lezen van bladmuziek. Twee jaar later treedt ze op in diverse bars en hotel lounges in Washington.

Amos doet in 1980 mee aan een zangwedstrijd georganiseerd door de stad Baltimore en wint. Ze neemt haar eerste single (tevens getiteld Baltimore) op, die ze vervolgens in eigen beheer en op kosten van haar vader uitbrengt. In de late jaren 80 vertrekt Amos naar Los Angeles. Daar vormt ze de groep Y Kant Tori Read (een verwijzing naar haar afkeer van bladmuziek) en brengt ze in 1988 een album uit. Hoewel de zangeres zich later zou distantiëren van deze periode, zou een van de bandleden (gitarist Steve Caton) later nog vaak met Tori samenwerken.

Na een paar jaar geen piano aangeraakt te hebben, schrijft ze liedjes voor haar eigenlijke debuut, Little Earthquakes. Platenmaatschappij Atlantic is enthousiast, maar van mening dat haar werk beter op zijn plaats is op de Europese markt. Tori vertrekt naar Londen waar ze een appartement en een oude piano huurt en de liedjes afwerkt.

Little Earthquakes handelt over religie, schuld, liefde en haar verkrachting door een "fan" in 1984 (o.a. in nummers als het expliciete Me and a Gun en Silent All These Years).

Een heel album Tori red ik niet. De nummers zijn vaak wel mooi, maar er zit voor mij net effe teveel theater in.

Tori bij mij ook op 4, ik mopper niet
Schitterend debuut, al werd dat bij de volgende 2 platen voor mij nog overtroffen.

Zie dat ik die net één plekje te laag voorspeld had. Haar aanwezigheid leek me in dit veld hoe dan ook wel een no-brainer.

Heb zelf een beetje gemengde gevoelens bij Tori Amos, maar te langen leste Little Earthquakes op een gegeven moment toch maar eens aangeschaft en het positieve blijkt de gemengde gevoelens te overheersen. Een 16e plek derhalve.

Tja Tori ooit vond ik die albums wel goed nu circa *** en niet genoeg voor mijn lijstje.
REM, Nick? en ...Aphex Twin misschien wel

Bekende gasten als Lou , Tom en Robert S delven het onderspit.

In ieder geval nog twee albums om te ontdekken.
Tori Amos en Morphine.
Geen van beiden in mijn lijst.
Rage Against The Machine vind ik aardig, maar ook niet meer dan dat uiteindelijk.

Tori Amos had ik niet meer verwacht. Niet zo bijzonder, al doet ze me altijd associëren met sex.

Nog even over Rage Against The Machine: maar weer eens in mijn top 10 allertijden gezet.

En als één plaat de tand des tijds goed heeft doorstaan, naar mijn idee beste zaaf, dan is het deze wel. De inhoud is zo actueel als het maar kan zijn (helaas). Nog even een interessant feitje: net als the Chili Peppers, hebben RATM hun stijl enigszins afgekeken van het Utrechtse Urban Dance Squad. Toch leuk!

Oh ja, belangrijke tip: draai 'm kei- en keihard!

Heb jij nou echt The Smiths daarvoor uit jouw top 10 gehaald

Tori bij mij op 14, fraai album, en de eerste uit de top 10 die ik heb.

Gelukkig krijgen we ook nog een mooie nummer 1

I must fight this top 10...

Van de ene boze plaat naar de andere, maar wel iets anders qua stijl

Mijn nummer 7 Little Earthquakes. Heel fijn album. Bijzondere dame, die Tori. Aangezien mevrouw Bonk groot liefhebber is, ook wel eens live mogen aanschouwen. Als het theater je nu al te veel is, zou ik dat niet doen, maar als je daar wel van houdt zeker een aanrader.

Deductief redenerend is sex voor jou bizonder

Dat lijkt mij ook wel een logische switch.

Jaar of drie geleden in de ochtend op een Texelse duincamping, ondersteund door het matige geluid van het recentste mp3-speeltje van de kennelijk grootste gadgetliefhebber in het gezelschap de ochtendrust verstorend met een in koor gescandeerd Fuck you, I won't do what you tell me, dat zijn toch dierbare herinneringen. Dat het gezelschap in ruime meerderheid uit dertigers bestond, was vast puur toeval.

Vanwege het ontbreken begon ik te twijfelen want zaaf mist dit soort belangrijke info nooit. Ik vermoed dat hij drukker is met Elton. Een harte minder voor zaaf.

Hier ook op plek 5 gezet in de voorspelling. In m'n eigen lijstje op plek 6.

Mevrouw Bonk laat me ondertussen fascinerend 'interview' zien waarin Tori Amos toch wel enigszins laat zien hoe geschift ze is. Maar de moeite waard!

Tori Amos Piano Shopping 1992

1. REM
2. AFX
3. Gorky

Let op mijn woorden

Ik heb ze in een lijstje gedaan.

Wish staat gewoon niet in de top 10, leek me toch ook een zekerheidje hoor. En Tori had ik op 8.

Ik heb erop gelet, maar zowel Gorky als Aphex en dan geen Nick Cave lijkt me hier toch iets te avontuurlijk