Fuck...
En eng, Kevin Garcia was even oud als ik ben.

Zo'n mooie comeback plaat en veel optredens en dan ineens... RIP Kevin Garcia.

Inspiral Carpets drummer killed himself after 20 years of 'unbearable' tinnitus | Society | The Guardian - theguardian.com

Treurig

RIP Craig Gill

Erg triest. Mag hij nu de rust vinden die hij op aarde niet vond. Rust in vrede Craig Gill.

Verdrietig nieuws. R.I.P. Craig Gill.

No pun intended, hoop ik?

Jemig, wat jong

Het toch wel iconische Children vaak voorbij horen komen. Op Koningsdag nog een cd van hem gekocht

RIP Robert Miles

Children is een klassieker. RIP

Triest verhaal ook van de drummer van Inspiral Carpets, een van de beste Britse bands van begin 90s. Had ze/hem graag nog eens live gezien.

Nondeju, da's toch geen leeftijd, 47

Stukje jeugdsentiment, Children vroeger zo vaak gedraaid, blijft toch een klassieker binnen het genre.

RIP Robert Miles

R.I.P. Robert Miles, ik moet zijn One and one (met Maria Nayler) wel honderden malen gedraaid hebben...

R.I.P. Robert Miles

Leuke hits gehad in de 90's, dreamhouse noemden ze het toen volgens mij. Nooit geweten dat hij uit Italië kwam.

R.I.P. Robert Miles

Children (en de vrijwel gelijkluidende opvolger waarvan de naam me even ontschoten is) ging op den duur wel wat vervelen, One and One inderdaad niet.

En dan ook maar een verlaat RIPje voor de Inspiral Carpets-drummer en de Grandaddy-bassist (waarvan ik verder de namen ook voor het eerst hoorde)

R.I.P. Robert Miles

Rust in vrede Robert Miles. De hit Children heeft een blijvende muzikale indruk achter gelaten.

Bij Robert Miles - Dreamland:

Vandaag is door verscheidene dagbladen bekendgemaakt, dat DJ Robert Miles helaas niet meer onder ons is. Hij is op 9 mei overleden.
Robert Miles werd bekend als houseproducer en zette het dreamhousegenre wereldwijd op de kaart. Hij is slechts 47-jaar geworden, maar zijn hits 'Children', 'Fable' en 'One and oma (met Maria Nayler)' zullen voortleven.

R.I.P. Robert Miles (1969 - 9 mei 2017)

Same here! Prachtige plaat nog steeds. RIP Robert.

binnen 1 week 3 veertigers overleden.

RIP Robert Miles, Children is een van de meest iconische dancehits van de jaren '90 en 47 is veel te jong natuurlijk

RIP Robert Miles




de naam deed geen belletje rinkelen maar het nummer wel... tis weer lang gelee

PS de video lijkt in Nederland te zijn opgenomen als ik die treinen zo zie

R.I.P. Robert Miles

Kind van de jaren`90. One and One is nog steeds geweldig, beetje herontdekt zeg maar.

Och ja....Catweazle...uit lang vervlogen tijden...R.I.P. Geoffrey Bayldon.
Acteur Catweazle overleden|Prive| Telegraaf.nl


Toch nog een beetje zingen...

Catweazle

Goeie naam voor een band eigenlijk.

Morbide verhaal: vroeger in onze buurt woonde een zonderlinge man met wit haar en een lange baard die door iedereen Catweazle genoemd werd. Op een gegeven moment zagen we hem niet meer, tot hij gevonden werd in zijn huis, aangegeten door tientallen hongerige katten die hij blijkbaar had en dus al een tijdje geen eten meer had gegeven...

Lezen dat Catweazle dood is, is dan ook een wat vreemd déjà-vu. Ik dacht eigenlijk dat ie allang dood was.

Als je googlet op zijn naam i.c.m. Leiden vind je trouwens daadwerkelijk een band die zo heette en hier (in de kraakscene) heeft opgetreden.

En dit krantenbericht met de kop: "Leiden griezelt: katten eten lijk baasje op".
: Website onbereikbaar / Website not available - krantenbankzeeland.nl

Dat schijnt ook een kenmerkend verschil te zijn tussen katten en honden. Honden eten alleen hun baas op als ze echt niet anders meer kunnen. Bij katten komt het service, bij wijzen van spreken, gelijk op tafel als ze een kadaver aantreffen.

Luguber onderwerp daargelaten. 93 is een respectabele leeftijd. Catweasel is voor mijn tijd, helaas.

De serie is nog wel vaak herhaald, ik heb het jaren na dato wel eens op tv gezien in de jaren '90. Maar toen was het wel heel erg gedateerd al. Gelukkig heeft de acteur een beter leven gekend.

Wat herman hier schrijft over die gedateerdheid is herkenbaar, ik heb daar gewoonlijk weinig last van, maar bij Catweazle heb ik het bij het herzien van de allereerste aflevering gelaten, ik hield de jeugdherinnering maar liever intact. En in de internationale popmuziek hebben we natuurlijk ook een Catweazle gehad, dat was vroeger een bijnaam voor Ian Anderson (in de tijd dat hij altijd optrad in dezelfde broek die volgens de overlevering letterlijk stijf zou staan van het vuil omdat hij nooit werd gewassen).