Onweerwolf, voor mij houden je argumenten zeker steek, als prijsbewuste consument. Waarom zou ik bij het uitkomen van een cd de volle pot betalen, als ik dezelfde cd een jaar later voor de helft van de prijs kan kopen? Wachten en rondkijken loont. Als fan van het eerste uur koop je de cd en een jaar later komt die weer uit, met bonusnummers (niet zo belangrijk) en goedkoper (wel van belang). Mijn keerpunt was Angel Dust van Faith No More.

Kronos, ik denk dan spontaan aan die "Anthology's" van de NWoBHM beweging. Die zijn inderdaad dikwijls de moeite waard.

Ik doe dat soms wel eens. De nieuwe van Blind Guardian heb ik bijvoorbeeld meteen gekocht en niet in de goedkoopste winkel maar in de metal speciaalzaak. Daar kom ik af en toe graag en soms is het leuk om een nieuw album meteen te hebben. Dat heeft toch een invloed op je muziekbeleving. Daar wil ik dan best wel eens een paar euro meer voor betalen.

Het leuke is volgens mij dat je zelf de keuze hebt. Wil je wachten op een lagere prijs of op mogelijke bonusnummers, ook prima.


Leuk bonusnummer maar het past niet echt bij de rest van het album vind ik. Mijn oplossing, ik heb zowel de eerste versie zonder bonusnummer als de latere met bonusnummer.


Ik was vooral aan het label StormSpell aan het denken.

En dat is precies wat Brian Eno in het hierboven aangehaalde citaat opmerkt: die situatie waarin een bovenlaag van artiesten (en hun platenmaatschappijen!) puissant rijk werd door de verkoop van LP's en CD's was een tijdelijk unicum, een 'blip in time'. En niet - zoals we geruime tijd dachten - een situatie die zou blijven voortduren. Daar heeft-ie gelijk in gekregen: in feite moet het geld nu vooral verdiend worden door op te treden, een situatie die vergelijkbaar is (zij het niet in alle opzichten natuurlijk) met de tijd vóór de uitvinding van de grammofoonplaat.

Ook met zijn andere stelling heeft Onweerwolf helemaal gelijk: nu we eenmaal ervaren hebben hoe het ook anders kan, zullen we als muziekkopers zeker niet meer de volle mep neertellen, zoals een jaar of tien, twintig geleden. Tenminste niet voor CD's. Enerzijds omdat die 'uit' zijn en dus niet meer zo in trek, wat volgens de wet van vraag en aanbod leidt tot sterk dalende prijzen.

Maar gek genoeg zie je nu bij LP's hetzelfde mechanisme zich voltrekken, maar dan in omgekeerde richting: vinyl = hip, en dus worden er dienovereenkomstige prijzen gevraagd. Aan nieuwe LP's (incl. reissues) waag ik me slechts mondjesmaat, omdat ik ze veel te duur vind. Maar het afgelopen jaar merk ik dat ook de prijzen voor tweedehands LP's sterk zijn gestegen. Koopjes kom je veel minder vaak tegen dan voorheen.

Langzamerhand begint een situatie te ontstaan die vergelijkbaar is met het begin van het CD-tijdperk: het aanbod blijft achter bij de vraag, met stijgende prijzen als gevolg. Nu maar hopen dat de wal hier het schip keert, m.a.w. dat de prijzen voor nieuwe LP's zich stabiliseren en hopelijk zullen dalen. En dat dat niet, zoals bij de CD, een jaar of 20 duurt.
Eerlijk gezegd verwacht ik zulke prijsdalingen niet zo snel, ook al omdat de LP in de toekomst niet snel zal uitgroeien tot een massaproduct, in tegenstelling tot de hoogtijdagen van de CD. Het zal een niche-artikel blijven, en daardoor wellicht voor langere tijd relatief duur.
.

Ik ben niet zo heel erg thuis in de metalwereld, maar aan het pop- en rockfront zie ik vergelijkbare dingen. Nieuwe releases koop ik, in tegenstelling tot vroeger, zelden of nooit in de eerste weken. Eerst maar eens zien wat voor keuzemogelijkheden zich binnen enkele maanden allemaal voordoen. En inderdaad, vaak is de prijs na een half jaar wachten tot de helft gereduceerd.

Daarnaast zie je dat de grotere platenmaatschappijen (de weinige die nog over zijn) bezig zijn met 'scraping the bottom of the barrel'. Ik heb de laatste maanden nogal wat van die sets gekocht met drie of zelfs vijf albums, veelal van 'classic artists', in een boxje. Niet heel fraai, want de verpakking van de afzonderlijke albums is meestal marginaal (een enkelvoudig kartonnen hoesje zonder lyrics of andere info), maar voor 10 tot 15 euro sla je zo toch een aanzienlijk deel van het repertoire in van artiesten die niet tot je favorieten behoren, maar die je, op deze manier aangeboden, toch interessant genoeg vindt voor aanschaf. Een stuk goedkoper dan downloaden in elk geval. En zo zijn er veel meer voorbeelden van muzikale recycling tegen bodemprijzen.

Ik vermoed echter wel dat dit 'the last hurrah' is van de muziekindustrie zoals we die gekend hebben. Nog een paar jaar, dan behoren ook dit soort acties tot het verleden en zal de verkrijgbaarheid van het fysieke product fors afnemen, ben ik bang. Get 'em while you can!

Ben het helemaal eens met OWW - de 'majors' zijn gewoon een stelletje jankerds. Tussen 94/95 (de uitvinding van de mp3) en 2003 (het jaar dat breedband internet gemeengoed werd) hebben ze 8 jaar de tijd gehad om aan een ander business model te werken.

Maar ze moesten zonodig een Janis-sie blijven doen - Get it While You Can - ik heb R.I.P. Muziekindustrie ook altijd gelezen als "de traditionele muziekindustrie". Want, net zoals Kronos terecht aanvoert: in de muziekwereld zelf zit muziek genoeg. Op kleinere festivals/concerten zie je band hun zelf geproduceerde en vermenigvuldigde cd's verkopen - vaak met POD-inlay's (Multicopy etc.).

Aan die kant - opname, studio, productie, artwork en logistiek - is ook heel veel veranderd; het is gewoon haalbaar/betaalbaar geworden om dingen in eigen beheer uit te brengen. En dat is iets waar de majors zich ook op hebben verkeken: ze hebben niet meer het alleenrecht op scouten, opnemen, uitbrengen, promoten, distribueren en verkopen.

Het uitmelken van de koe - "bleeding the cow" in de US - is idd een frequent toegepaste strategie en zoals Gaucho zegt ("Five albums of Patti Smith" voor 10 euro of "Argerich/Abbado - all concertos" - 5 cd's voor 18 euro) maken ook wij daar dankbaar gebruik van.

De eerste 2-3 jaar zie ik de cd nog wel de rol blijven houden als delivery item (drager van de content), al kan het ook zijn op een soort van abonnementsbasis. De hifi-fanaten zijn inmiddels druk doende over te stappen op streaming (in eigen huis). Er zal een keer een omslagpunt komen - de vraag is in hoeverre de huidige 20gers nog hun muiziek-content op een fysieke drager willen hebben. Vinyl zal wel een (duidelijk afgebakende) markt (niche) blijven.

Dat was ook altijd het standpunt van onze overheid:

"Downloaden verbieden?"

"Meh, als de spelers op de markt nou zelf eens zorgen dat ze met goede alternatieven komen zodat wij geen privacy hoeven te schenden."

Maar daar dacht de Europese Rechter toch anders over.

Het is mijn opvatting dat een overdraag/uitwisselbaar bestand als een mp3 zeer gebaat was bij snel internet. In de 70s deden we het met uitwisselen van cassettes op het schoolplein; 40 jaar later was de hele wereld één virtueel schoolplein.

Ierland en Frankrijk hebben inmiddels al een "three strokes you 're out" beleid (na driemaal 'betrapt' worden op downloaden wordt internet-toegang ontzegd); Duitsland is ook met zoiets bezig.

In Nederland is in 2011/12 - meen ik - nog een uitspraak gedaan in een rechtszaak die o.m. aangespannen was door Sony. De rechter besliste daarin dat iemand die een film/album had gedownload daar toch voor eigen gebruik daarvan een kopie mocht branden.

Er is idd een soort tweedracht in het Europese overheidsdenken wat dat betreft.

Dit was tot vorig jaar april gewoon de wettelijke situatie: downloaden uit illegale bron was toegestaan omdat dit onder de thuiskopieheffing viel.

Vorig jaar april heeft de Europese Rechter gezegd dat dit niet rechtsgeldig is en die uitspraak was bindend voor Nederland.

De thuiskopieheffing bestaat echter nog steeds. Je betaalt nu die heffing puur voor het mogen kopiëren uit legale bron. Bijvoorbeeld van je eigen CD of van een CD die je leent van iemand.

Downloaden uit illegale bron mag nu niet meer. Dat het niet mag betekent niet dat het strafbaar is. Het is namelijk een privaatrechtelijke aangelegenheid. Het betekent dus dat een rechthebbende(n-organisatie) nu schadevergoeding van je kan vorderen. Brein heeft gezegd dat bij particulieren (nog) niet te gaan doen, maar andere rechthebbenden zouden dat nu wel kunnen doen. Het is voor hen alleen erg lastig om hard te maken zonder medewerking van een provider. En die providers zijn vooralsnog niet wettelijk verplicht om mee te werken aangezien dat de privacy schendt. Maar een rechter zou in een individueel geval anders kunnen oordelen in de toekomst. Die kans is echt wel aanwezig, helaas.

Ja die laatste wijziging had ik ook meegekregen - dank voor de heldere uitwerking ervan; daar was ik idd benieuwd naar.

Was die ooit weg dan? O ja, da's waar ook...

Interessant artikel:

Who destroyed the music industry? A blue-collar worker in a small North Carolina town | Music | The Guardian - theguardian.com

Tja, dan ik Wat Nu?

Tja, wat nu. Het artikel wil maar zeggen dat je geld en moeite verspilt als je naar resoluties zoekt die hoger gaan dan de standaard CD resolutie van 16 bit/44.1 kHz. Die zijn simpelweg niet hoorbaar. De CD als drager is ten dode opgeschreven en wellicht binnenkort ook de mp3. Maar 'hogere' kwaliteit zoals PONO ons belooft heeft de toekomst evenmin. Mijn persoonlijke standpunt hierin is wel bekend: ik kies voor de CD. Lekker offline, geen software nodig, geen abonnementen, luistergedrag niet traceerbaar behalve door huisgenoten en bewezen duurzaamheid.

http://www.musicmeter.nl/user/43833

Ja, maar thuis draai ik Jan Smit en dat weet niemand

Musicmeter, 45.587 gebruikers

Wat dacht je waar daar deze 'gratis' site op draait? Natuurlijk: content voor de industrie. Koopgedrag is handel.

Je bent een echte guitenbrok: met je warrige waarzelheden breng mij op deze dinsdagochtend in een stemming die mijn effectiviteit aantast. Bovenstaand citaat is veel te lapidair; dit is niet eens van het soort "de klok hebben luiden, maar niet weten waar de klepel hang".Dit is eerder: weten dat er in het volgende dorp een kerk is en ervan uitgaan dat dat daar wel een klok in de toren zal hangen, terwijl je eens weet of er wel een klokketoren is. Content is er meerdere soorten: redactioneel (artikelen, inhoud) en advertizing - een mediastrateeg zorgt ervoor dat die twee op elkaar zijn afgestemd, zodat je bijv geen tampons aan de mens wil brengen in de Donald Duck Ooit een bladenmaker van het huidige Sanoma gekscherend horen zeggen: "wij schrijven artikelen om onze advertenties te kunnen verkopen" (terwijl het business model in feite omgekeerd is: abonnementen/losse verkoop en advertenties zorgen voor het financieel fundament). Koopgedrag is geen handel; gegevens van koopgedrag (webaankopen) worden verzameld, bewerkt (genormaliseerd) en - veelal anoniem - geanalyseerd om er patronen in te herkennen en vervolgens evt dat gedrag te beïnvloeden. Waarom denk je dat er altijd "koopjes" en snoep bij supermarktkassa's staan? Om mensen in de wachtrij te verleiden tot impulsaankopen.

En ik wilde ook nog reageren op eerdere posts van je, zoals onderstaand (waarmee ik begin); ik ben zo vrij geweest de 'juicy' bits te cursiveren



Nu als "single source truth" hanteren is écht niet wat je in welke opleiding dan ook hebt geleerd. Nu is de slimmere zus van Tante Mona, om het maar eens simpel te zeggen - simpele niet te moeilijke tekstjes (redactionele content) zodat de interactive advertizing content aan de klikker/reaguurder kan worden gebracht; in boerentaal Triviantvragen van beginnersniveau. Het gaat niet alleen om de hoorbaarheid - soms denk ik wel eens het tegendeel - maar eerder om, de aantrekkelijkheid, of liever gezegd the perceived quality.

De cd is nog lang niet dood; de cd zal een ander leven dan voorheen gaan leiden, maar nog steeds krijg je bij bladen cd's met muziek of programma's (om te proberen); cd an sich is een prima fysiek afleveringsmechaniek, met meer touchpoint-mogelijkheden dan een enkel digitaal product.

luistergedrag niet traceerbaar is wel de ultieme paradox. Waarom komen velen hier, yourself included? Juist om hun luistergedrag te manifesteren en er uiting aan te geven, om gekend en erkend te worden en weerklank te vinden en tips te krijgen. Kijk nou 'ns in de spiegel, Fedde, en vraag jezelf aan wat voor verdamppraat je daar uitslaat?
Verder laat je altijd - bij aanschaf bijv - sporen van je smaak achter en that is part of the deal: je hoopt op adviezen wanneer je iets gemist zou hebben of wanneer iets net uit is.

Duurzaamheid: zet je maar schrap - er is hier een topic dat specifiek gaat over aantasten van cd's (oxidatie); tests van oa TNO hebben uitgewezen dat cd's tussen 25 en 50 jaar meegaan, zelfgebrande beduidend korter en er is een perserij in de UK waarvan de perskwaliteit uitermate beroerd was - cd worden geelbruin - enfin zoek het topic maar eens.

Daar ben ik blij om. Vooral omdat ik je daarmee aan het werk gezet heb op deze woensdagochtend Dacht je dinsdagochtend?

Maar even heel kort. Even voorop gesteld. Het gelinkte artikel meldde dat de CD ten dode is opgeschreven, dat is niet mijn mening, want ik houd het er graag bij. Wat de levensduur betreft. Die fabriek in Engeland is berucht. Ik ken het probleem. Oxidatie. Maar hoe de CD het op lange termijn houdt is nog niet bekend. Mijn exemplaren uit de jaren '80 zijn allen nog prima. Maar laat mij maar eens een CD van 50 jaar oud zien en vertel me wat er mis aan is. M.a.w.; dat bespreken we over 20 jaar.

Verder is het zonneklaar dat internet een verzamelplaats is van gegevens waar producenten hun voordeel mee doen. Niks mis mee, wat mij betreft. Natuurlijk kijken producenten ook wel eens op MuMe om te zien hoe hun product in de markt ligt. Ook niks mis mee.

Maar vertel me nu eens welke CD's ik vanmorgen heb gedraaid. Dat weet alleen ik.Stream ik bij Spotify of welke online-dienst ook, dan is de kans groot dat ik na 3x James Taylor draaien een leuke pop-up advertentie krijg met jawel: een album van James Taylor. Wat ik daar verder over schrijf doe ik om mijn mening te delen en dat doe ik vrijwillig. Maar ongevraagd en onvrijwillig gegevens delen over mijn voorkeuren, daar houd ik niet zo van.

Tot zover mijn Verdamppraatjes. Helaas, meer intellectuele bagage heb ik nu eenmaal niet in huis. Aan jou de taak mij de genadeklap toe te dienen. Succes!

Als je al pop-up advertenties krijgt (ik heb Ad-block en Spotify Premium, dus daar heb ik geen last van), krijg je die echt niet omdat ze je bespioneert hebben en weten wat voor muziek jij luistert. Die reclame zou je sowieso krijgen, maar in plaats van een advertentie voor David Guetta krijg je een advertentie van een artiest die meer in jouw straatje ligt. Oké, als je heel gevoelig bent voor reclame heb je misschien liever de David Guetta-reclame, maar ik heb toch liever gerichte reclame dan willekeurige reclame. Het liefst geen natuurlijk.

Gerichte reclame kan zeker ook voordelen hebben. Maar de connectie tussen youtube, google en amazon om eens wat te noemen, kom ik vaak tegen. Niet altijd hinderlijk, maar wel zo opvallend dat het zeker geen toeval is. Ik gebruik ook ad-block voor MuMe maar daar glipt wel eens wat doorheen.

Oei, deze site moet ook leven.
Voor 12,50 / jaar, ben jij van de advertenties af.

Goed idee, ga ik doen.

Yep, mensen zijn gewoontedieren blijkt maar weer: een vaste afspraak die ik normaal op dinsdag heb, was verplaatst naar vandaag en ik zat net in de voorbereiding daarvan toen ik mijn post typte - zat dus, zeg maar, in de dinsdag-modus



Mijn punt was: hecht weinig geloof aan wat *Nu* schrijft - 't is geen onzin, maar het is een bijzonder eenzijdige manier om 'de waarheid' te presenteren.

En over de levensduur van de cd kan ik verder niets anders vertellen dan wat ik al heb vermeld. Een rotstvast vertrouwen in de eeuwige bestendigheid ervan lijkt mij erg optimistisch. Laat ik je een tegenvoorbeeld geven: toen de eerste bewegende beelden op film werd gezet, werd aan de toekomstbestendigheid ook geen aandacht gegeven. Eind jaren 80/90 bleek er voor het Filmmuseum een heel groot probleem te zijn ontstaan: de zilvernitrietlaag van heel veel oude films (oa van Eisenstein) bleek heel erg aangetast en verlies van die films was een heel groot risico - jhet werd echt een race tegen de klok.



Op de eerste plaats hoef ik jou niet te vertellen wat jij hebt gedraaid, dat heb je - als een echt Repelsteeltje - zojuist zelf al gedaan.

Verder ik accepteer 'advertizing content' als part of the deal om redactionele content - of die van musical brothers - te kunnen lezen. Niet alles is even leuk - ik vind Catawiki erg irrirtant - en niet alles is even relevant - bijv de mogelijkheid om met Oosteuropese vrouwen in contact te treden - maar ik accepteer het, so far so good.

Targeted advertizing is dan iets waar ik helemaal klaarwakker van word, m.n. door de uitermate stompzinnige manier waarop die tot stand komt. Veelal vindt er een soort van 'inference' plaats die totaal van elke reële verankering gespeend is. Du moment dat ik me aan het oriënteren ben op een andere ISP, ben ik geïnteresseerd in aanbiedingen die op mijn behoeften en wensen zijn toegesneden, met een prijs waarvan ik vrolijk word. Ik verwacht NIET een standaardaanbod tegen een standaardprijs- dat kan ik zelf ook wel vinden; maak het bijzonder en aantrekkelijk, zodat ik op [JA] klik. Vervolgens word je ook nog eens wekenlang met dit soort aanbiedingen geconfronteerd en dat is stompzinnig.

Het aanbevelingsmechaniek (recommendation engine) van Amazon is beter geworden - tuurlijk dat ding wordt steeds meer gevuld - maar ook daarin zitten nog 'flaws' - bijv in "people who bought *** also bought ***" en dan zie je soms vreemde relaties. Wat blijkt nou in de praktijk: bestellers zijn veelal mannen die na het bestellen van een x-aantal cd's voor zichzelf, een beetje schuldgevoel krijgen en dan toch ook maar de laatste cd van bijv James Blunt bestellen, voor de vrouwelijke wederhelft.

Nee, lachen met dat targeted advertizing en die recommendation engines.

Helemaal met je eens, Mjuman. Ook ik zit niet te wachten op die gerichte aanbevelingen. Al was het alleen maar omdat het mijn blik versmalt. Ik wil niet alleen maar zien waar ik van houd of waar ik interesse voor zou kunnen hebben (mijn profiel dus) maar wil ook wel eens buiten dat straatje kijken. En dat is het grote probleem met die geprofileerde gebruikersmarkt (targeted advertizing): het maakt een karikatuur van mezelf en mijn gedrag op internet. Ik moet iets, in een door de grote stroom bepaalde richting.

En net als in dat andere sprookje geloof ik ook niet in een eeuwige levensduur van wat dan ook, dus ook niet in dat van het bekende zilveren schijfje, dat ooit ook eens gaat verouderen en uiteen moet vallen als oud Lego dat niet meer past. Tot nu toe echter heb ik geen klagen. Voor alle zekerheid kopieer ik al mijn CD's als WAV op de harde schijf (die ook weer stuk gaat natuurlijk) .Ik betaal die heffing toch niet voor niks. Meerdere vinylschijven kon ik weggooien na het in de zon laten liggen of op een warme vensterbank bij de radiator: krom en niet te draaien.om over de krassen nog maar te zwijgen. Zo lief zijn kinderen nu ook weer niet met pappa's spulletjes...

Hele artikel staat nu ook online, voor de geïnteresseerden:

The Man Who Broke the Music Business - The New Yorker - newyorker.com

Bedankt voor het plaatsen Graf, erg interessant om te lezen!

Fascinerend inderdaad.

Ik vind het overigens moeilijk om me voor te stellen waarom die preleaks zo waardevol zijn voor sommige mensen.