Een onverwachte wending: EMI wordt overgenomen door wat nu al de grootste major is, Universal. De op een na grootste major, Sony, neemt de muziekuitgeverij over. Warner blijft als veruit kleinste derde over.

Om met Genesis te spreken: ...and then there were three.

Ik lees het ook net. EMI stond natuurlijk al een tijdje in de etalage, maar het bleef lang spannend hoe de deal zou uitvallen. EMI was de laatste van de vier grote platenconcerns die vrijwel uitsluitend afhankelijk was van zijn muziekverkopen en de rechten van de songs. De overgebleven majors wedden allemaal op meerdere paarden (consumentenelectronica, filmindustrie) en zijn dus een stuk minder kwetsbaar.

Da's wel nodig ook, want ik deel in grote lijnen jullie conclusies: de muziekmarkt kwijnt weg. Jongeren zijn, uitzonderingen daargelaten, niet meer geïnteresseerd in het fysieke product en voor downloads krijg je ze niet of nauwelijks meer aan het betalen. En de liefde voor muziek wordt gedeeld met weet-ik-hoeveel andere interesses, wat een marginalisering van de geldstroom richting platenmaatschappijen betekent.

Voor de oudere muziekliefhebbers geldt dat het uitmelken van de kassuccessen van tientallen jaren geleden ook een keer ophoudt. Als ik naar mezelf kijk, ben ik nauwelijks meer over te halen om nog de portemonnee te trekken voor de zoveelste remaster die ik al in de kast heb staan. Ik ben tot dusver voorbij gegaan aan de heruitgaven van de Beatles, Genesis en waarschijnlijk ook Pink Floyd, ondanks alle extra's.

Misschien dat ik ooit nog enkele van hun beste albums individueel koop, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Die opgewaardeerde heruitgaven vormen op op dit moment nog dé melkkoe van de gevestigde muziekindustrie - wat op zich al een teken aan de wand is natuurlijk - maar ook die markt zal alleen maar verder inkrimpen.

Op 9/11 postte ik om 11:05 - o.a.:

"By 2015, Gartner forecasts digital music sales to hit $7.7 billion from $5.9 billion in 2010. In the same period, consumer spending on CDs and other physical music is predicted to drop to $10 billion from $15 billion."

Ik had toen niet in de gaten dat nog een relatief geflatteerd beeld, was - daarin zit namelijk een heel fors bedrag verwerkt voor betaalde (muzikale) ringtones - zie hieronder:

Eigenlijjk wist ik het wel, maar het blijft verbazingwekkend hoe groot de ringtonemarkt is. Denk overigens dat dat wel eindig is. En valt spotify onder subscription? Ik neem aan van wel.

Ik had eigenlijk het idee dat ringtones uit de mode waren (gratis een liedje downloaden en die als ringtone gebruiken), maar ik volg het verder ook niet. Bellen en sms'en volstaat voor mij.

Spotify is subscription idd. Het model achter ringtone en SMS-diensten is veelal dubieus in die zin dat je vaak zonder het in de gaten te hebben een langere verplichting aangaat. Die je alleen kunt stopzetten door bewust een annuleerbericht te sturen.

[insider-alert] als je veel sms-berichten 'in bulk' inkoopt bij en telco hoef je soms maar 0,025 per bericht te betalen; de rest is dus winst. Je kunt als partij ook een shared model met de telco afspreken, dan deel je de opbrengsten. Belangrijk is dan wel het verschil tussen MO (mobile originated, vanaf de GSM) en MT (Mobile Terminated - naar de GSM); soms zorgt MO voor de inkomsten, veelal is het MT.

Een real life voorbeeld: je kunt door postcode en huisnummer naar een bepaald nr te sms'en info over prijs van dat huis krijgen; de dienst kost 1,50 per bericht, en je betaalt voor max 3 berichten (=4,50). Er wordt dus gebruik gemaakt van de info van het kadaster; ga je naar de site van het kadaster kan je voor ca 2 euro info van het hele postcodegebied krijgen tot 5 jaar terug. Verschil is ca 2,40 (en de info is veel completer). Over sms-diensten en ringtones worden regelmatig rechtzaken gevoerd (verplichting, mogelijkheid tot opzeggen e.d). Aanbieders van dit soort diensten zijn erg vaak schimmig vwb voorwaarden en verplichtingen.
[/insideralert]

Had al eerder aangegeven dat ik terug zou komen op een onderzoek van een prof aan Harvard
Titel: Music Downloads: Pirates—or Customers?

Enkele belangrijke conclusies:

"The researchers believe that most downloading is done over peer-to-peer networks by teens and college kids, groups that are "money-poor but time-rich," meaning they wouldn't have bought the songs they downloaded."

Interessant en wordt bevestigd door het luistergedrag van veel jonge users hier

De tweede opvallende conclusie (opm: in NL is downloaden nog steeds niet illegaal):
"In fact, illegal downloading may help the industry slightly with another major segment, which Oberholzer and Strumpf call "samplers"—an older crowd who downloads a song or two and then, if they like what they hear, go out and buy the music."

Tot slot:
Felix Oberholzer-Gee: "Two recent developments are important. Our study provides the first serious evidence that file sharing cannot explain the decline in music sales in the last couple of years. In addition, in the last two quarters, music sales increased while file sharing has become even more popular. BigChampagne.com, an Internet monitoring firm, estimates that there are now up to 9 million simultaneous file sharers, up from about 4 million in early 2003."

Er is dus geen directe, lineaire relatie tussen downloaden en dalende omzetcijfers - iets wat ik al langer loop te roepen - het is een multidimensioneel model.


Link naar de site Music Downloads: Pirates—or Customers? — HBS Working Knowledge - hbswk.hbs.edu

Die eerste zin vind ik eigenlijk een ontstellend zwaktebod, als wetenschapper is het toch het doel om aan te tonen? Nu steunt een ongetwijfeld redelijk cruciaal onderdeel van de conclusie kennelijk op een aanname.

Nope - da's imo semantisch naar jezelf toerekenen; "believe" moet hier worden gelezen als "zijn de overtuiging toegedaan" of "hebben de overtuiging dat..." Er is veel spitwerk gedaan in server-logs her en der en dat is écht wel empirische verificatie. Hun werkwijze is dus niets anders dan de - ook aan NL universiteiten gehanteerde - werkwijze van hypothetisch deductief te werk gaan, steunend op empirische waarnemingen (i.e. server logs en de analyse daarvan).

Klopt, ze hebben "een overtuiging" en dat is totaal iets anders dan het daadwerkelijk aantonen. Het verschil is echt niet alleen semantisch. Ben trouwens benieuwd hoe je een leeftijd of een bestedingspatroon uit een server-log haalt, maar dat terzijde...

Ze hebben negen jaar geleden (!) spitwerk gedaan, geven zelf al aan dat ze een deel van de conclusies ook niet echt snappen (waarom downloaders maar zelden hele albums downloaden).

Deze quote geeft sowieso een veel minder rooskleurige conclusie dan degene die jij hebt aangehaald:

FYI: Nederland heeft (had - want misschien is de situatie het afgelopen jaar veranderd) onder abonnees de op een na-hoogste breedband internet dichtheid ter wereld (na Zuid-Korea).

Het verschijnsel waar zij op wijzen betreft het kunnen downloaden van een album in zijn geheel, of het tracksgewijs downloaden. Eenieder met enige downloadervaring weet dat het na 15:00 CET (wanneer de US ontwaakt) gewoon al lastiger is een groter bestand (> 80 Mb) op te pikken bij de div. sites. Gek genoeg heeft de US infrastructureel een achterstand op Europa.

Wanneer je track voor track download verklein je de kans op een hick-up; moet je er wel aan denken om later evt resterende files op te pikken.

Een andere verklaring zou idd kunnen zijn dat er sprake is van 'cherry picking' - de krenten uit de pap halen; dat zou ook goed kunnen aangezien ik elders heb gelezen dat bij betaalde downloads single tracks downloaden 2* zo vaak voorkomt als hele albums. En dat kan dan weer een prijskwestie zijn.

Het ging er mij om dat dit tegen de traditionele zienswijze - downloaden zorgt voor dakling omzetcijfers - ingaat. Het beeld is veel complexer. En ik vond het eerste citaat erg aardig, omdat het heel precies de situatie van veel jonge users hier schetst.

Het zou interessant zijn om het rapport zelf verder te kunnen lezen (toelichting uitgangspunten, methode, bevindingen, verificatie etc,). Het heeft al wel een fikse discussie losgemaakt in de US.

Dat het beeld complexer is zal ik zeker niet bestrijden maar puur op basis van deze publicatie over dit onderzoek wordt wat mij betreft weinig van het vooroordeel ontkracht.

Ze zijn hier bijvoorbeeld nog erg sceptisch omdat een opgaande lijn in verkopen werd waargenomen die niet strookt met de algemene opinie. Nu zijn we jaren verder, is er sprake van een veel grotere penetratiegraad van breedbandverbindingen (naar ik aanneem ook in de VS), dus een actualisering van dit onderzoek lijkt me dan toch wel wenselijk.

Is dit overigens niet het rapport? Link

Geen idee waarom het dan nu opeens wordt opgerakeld. Overigens kan ik eea - iig voor NL - staven met betrouwbaar materiaal van het SCP. Iig voor NL is die directe, lineaire relatie tussen dalende verkoopcijfers en downloaden een mythe.

Omzetcijfers in "muziekdragers" piekten in NL ver voor internetpenetratie, nl in 1991; tweede piek (30% onder 91 was 97). Breedbandpenetratie in NL: eerst vanaf 2003.

Interesse? Stuur een pm.

Als ik het goed begrijp zijn er actualisaties van het rapport, maar heb nu geen tijd om er verder naar te zoeken. Onomstreden is het onderzoek sowieso niet, en als ik dit soort passages zie (kennelijk uit het rapport van 2009) dan snap ik waarom:



Het gaat eigenlijk niet slecht met de industrie want er worden meer ipods verkocht

Nee, het is gewoon een herdefinitie van media en een fundamentele verandering van mediaconsumptie.

Iemand die 10 jaar geleden had gezegd dat MS en Google in 2011 ongeveer de grootste mediabedrijven zouden zijn en niet AOL/Time Warner was voor gek verklaard; zeker als er toen - het bijna dode - Apple bij was genoemd.

Tja, als continu met definities wordt gekloot, dan is het lastig weerwoord geven.

Als een 'mediaspeler' nu ineens 'media' is geworden (geen idee waarom overigens, de functie is niet veranderd), dan zal de mediamarkt inderdaad op papier wel fors zijn gestegen. Niet dat een artiest (want daar hadden we het voornamelijk over) daar iets mee opschiet, maar goed (tenzij de voorgestelde thuiskopieheffing op spelers en harde schijven doorgaat).

Op dezelfde manier kun je Apple (dat zijn inkomsten primair uit hardware haalt), Microsoft (software) en Google (software) wel mediabedrijven gaan noemen, maar dat is ook bepaald niet onomstreden (Wikipedia doet het in ieder geval niet, die ziet een mediabedrijf nog steeds als een bedrijf dat content maakt.
Natuurlijk kan gesteggeld worden over de definitie, maar Time Warner raakt in dat geval zijn positie niet kwijt omdat Apple meer content maakt, maar omdat wat Apple doet tot 'media' gerekend zou worden.

Het kan natuurlijk ook nog steeds dat de interesse voor muziek gewoon terugloopt.

Ik had een lange reactie hier geschreven, maar dankzij een hick-up aan de serverkant (waarom is dat ding zo instabiel???) ben ik alles kwijt. Heel fijn - had ik het maar in Word moeten typen. Wellciht later nog eens; nu even niet!

Maar zijn daar dan ook aanwijzingen voor? Wel dat het in toenemende mate een wegwerpartikel is geworden, maar volgens mij toont het veelvuldig downloaden in ieder geval wél aan dat er nog voldoende belangstelling voor muziek is.

De verschuiving van het begrip media is niet iets wat uit mijn koker komt, maar een weergave van de betekenisverschuiving in da real world (Financial analysts e.d). Overigens zien je die verschuivingen ook elders: AH is steeds meer van pure supermarkt aan het verschuiven naar leverancier van ready-to-cook of kant-en-klare gerechten en doet daarmee traiteurs en andere afhaalrestaurants concurrentie aan. Vroeger waren bedrijfskolommen strak gedefinieerd en bleef iedereen keurig zitten op zijn plaats in de kolom. Thans werken steeds meer bedrijven werken over meerdere kolommen heen (het pompstation verkoopt naast brandstof ook bloemen, tijdschriften en levensmiddelen) en heeft het internet in de bedrijfskolom zelf voor integratie gezorgd.



Poef: ik ben het met je eens dat het onjuist is om hardware tot media te rekenen. Er zijn meerdere goede gronden voor om zoiets als onjuist te beschouwen, o.m. economische (hardware wordt bekostigd uit een ander budget, omdat het een andere afschrijving kent), en marketing-technische (aankoopbeslissing tav beide verloopt totaal anders, duurzaam vs consumptiegoed/impulsaankoop).
Even de genoemde bedrijven langs:

Apple is een typisch voorbeeld van een hybride: het is tevens de grootste aggregator en distributeur van digitale muziekcontent.
Ook Microsoft is door het uitgeven van cd-rom publicaties (zoals een encyclopedie en andere publicaties) en de games voor de X-box – die vallen wel degelijk binnen een mediacontext – een hybride. Het is een publiek geheim dat Bill Gates al jaren geïnteresseerd is in tv-gerelateerde activiteiten (zo overwoog hij in 2001 om een bod uit te brengen op de uitzendrechten van de Premier League).
Google is veel meer een puur mediabedrijf aan het worden: met Google AdSense/AdWords (Google daar maar eens op) is Google een regelrechte concurrent van mediaexploitanten (uitgevers); daarnaast zorgt Google Books ervoor dat bepaalde boek-content on line wordt gezet en toegankelijk wordt (veelal gratis) en ook dat lijkt me een fikse klap in het gezicht van de uitgevers – Google begint zich dus in twee opzichten (exploitatie) en beschikbaar stellen van content op het terrein van de core business van uitgevers.
Time Warner –voorheel TimeWarner AOL – heeft na het internet-échec flinkmoeten afboeken op AOL en dat heeftvergaande consequenties gehad.

Het verschijnsel van de verminderde belangstellling voor het papieren boek wordt in de uitgeverij aangeduid met ontlezing: er worden in NL steeds minder boeken verkocht: in ca 30 jaar tijd zijn we van 3 boeken per hoofd van de bevolking (13 miljoen) naar 2 boeken per hoofd van de bevolking (16 miljoen). Zou je een vergelijkbare term voor de muziekindustrie willen bedenken wordt dat ontluistering.

Er zijn overigens publicisten die stellen dat het "wel meevalt met de ontluistering" - in toenemende mate lezen 'we' van schermen. Daartegenover staat dan weer de opinie van Nicholas Cage - The Shallows (What the Internet Is Doing to Our Brains) - die deels de impact van schermlezen hekelt. een analogieredenering zou je imo kunnen opzetten over het luisteren naar muziek (en passant je afvragend of de wijze van afspelen en weergeven de perceptie/waardering beïnvloedt?). Voor het moment heb ik me nog niet kunnen verdiepen in de door musician gestelde vraag "loopt de interesse voor muziek terug?" - het rapport van het SCP (uit 2004) zou iig een antwoord op de trend kunnen geven - ik ben geneigd te zeggen "nee", maar we luisteren anders en muziek is veeleer onderdeel van een mutitasking-situatie.

Nogmaals - als er serieuze interesse is - ik kan pointers geven naar boeken, of downloadbare rapporten; een pm volstaat; voldoende betrouwbaar materiaal beschikbaar.

Wikipedia is overigens vanwege het ontbreken van peer review voorafgaand aan de publicatie op internet een onbetrouwbare bron waar het gaat om kwalificatieve evaluaties/oordelen – feitelijke overzichten (chronologie etc) zijn vaak wel juist, aangezien die simpel boven water te krijgen zijn en eenvoduig te verifiëren.

Was ook niet aan jou gericht maar aan de onderzoekers. Het is ook eigenlijk altijd een zwaktebod als ze dit soort drogredeneringen nodig hebt om hun standpunt te ondersteunen.

Voor zover ik begrepen heb heeft de restaurantbranche het momenteel moeilijk. Ik denk dat een rapport dat zegt dat het allemaal wel meevalt omdat de Albert Heijn fors meer afhaalmaaltijden verkoopt, eveneens met de nodige scepsis ontvangen zal worden.




Omdat het te veel off-topic wordt ga ik hier niet uitgebreid op reageren. De crux van het verhaal zat in het woordje 'primair', ik ben het bijvoorbeeld voor je stuk over MS helemaal met je eens, maar hoeveel procent van de omzet is dat?
Distributie meerekenen: tja, het kan, maar voor het vergelijk moet je dat dan dus ook bij de 'oude' situatie doen, dus de omzetten van detailhandel, groothandel, distributeur en dergelijke meerekenen. Dan wordt de situatie vast niet rooskleuriger.

Op 9 maart 2009 heb ik op dit topic de muziekindsutrie als volgt omschreven:

"We kunnen die industrie als een keten zien: van artiest naar klant. En daartussen zit een aantal schakels, oa de detailhandel.

De keten is de volgende: 1. bedenken, schrijven; 2. opnemen; 3. produceren, vermenigvuldigen; 4. naar de tussenhandel (importeur, groothandel); 5. naar detailhandel; 6. naar de consument. De kwaliteit van zo´n schakel (bijv. 4 en 5) bepaalt de bereidheid van de consument om ervoor te betalen - of niet als de toegevoegde waarde als te gering wordt gezien."

Die opmerking staat nog steeds. Afgezien van alle macro-economische veranderingen die hebben plaatsgevonden - die ik steeds omschrijf als een multidimensioneel model - zijn er in de kolom zelf ook (minimaal) twee essentiële ontwikkelingen geweest: kannibalisatie (de cd vervangt de lp; de download vervangt de cd etc.) en budget-substitutie (ik geef mijn geld niet meer uit aan cd's maar aan games of aan ringtones).

Idd de situatie is verre van rooskleurig, het is al lang geen 5 voor 12 meer.

In Almelo(70.000 inw.) verdwijnt de laatste cd-winkel per 2012,Music Store. FRS is al een Gameshop geworden. Wel jammer.
Fysiek kan ik nog naar Popeye, Hengelo of Plato, Enschede voor een redelijke winkel.
Anders wordt het internet, Cosmox, CdWow ed.

Plato winkels in Apeldoorn, Deventer en Enschede half januari dicht...

Oef! Dat komt hard aan. In die regio is Plato naast Kroese sowieso de enige serieuze muziekzaak. Als Zwollenaar kwam ik met enige regelmaat in die steden en als ik er tijd voor had, liep ik er altijd wel even binnen.
Kan me voorstellen dat dit voor de muziekliefhebbers die er wonen hard aankomt. Ik moet er niet aan denken dat die in Zwolle zou sluiten, dan zou ik vrijwel geheel op internet moeten overstappen. Doe ik overigens voor het grootste deel al, maar toch...

Tja, vinden we nog steeds dat 'R.I.P. muziekindustrie' een 'goede zaak' is, zoals de topictitel suggereert?

Twee andere opvallende dingen uit het artikel: ik schrik er een beetje van dat DWDD veruit het meest toonaangevend is voor wat 'hot' is in de muziekbranche. Maar misschien is het gewoon de realiteit en kun je daar als muziekwinkel dus maar beter gewoon op inkopen.

Ten tweede: Amazon krijgt volgend jaar een Nederlandse webwinkel, lees ik in de link uit het artikel. Benieuwd hoe dat uitpakt. In elk geval mag Bol.com zich zorgen gaan maken....

Inderdaad! Als je hier leest wordt er toch veel bij Amazon.co.uk besteld, inclusief ikzelf. Nu ben ik heel benieuwd of zij een eigen prijsbeleid gaan krijgen of dat de prijzen uit het Verenigd Koninkrijk zullen worden aangehouden.

Ik ben er zelf op zich wel blij mee omdat daarmee ook Nederlandse artiesten via een grote aanbieder en voor lagere cd prijzen beter aan de man kunnen worden gebracht.

Maar verrassend is het (helaas) allemaal niet, de terugval van Plato. Ik ben toch benieuwd hoe dat gaat aflopen met vinyl. Ik vind het echt een gebed zonder eind om alleen maar een album te kunnen draaien op de plek waar dan toevallig een draaitafel staat.

Een LP blijft behoorlijk beschadigbaar, neemt veel ruimte in, dus daarom ben ik wel geïnteresseerd in hoe dat over 5 jaar zal gaan.

Heb er weinig moeite mee. Ik kom nml. nooit bij Plato. Zou het Kroese of de Waaghals zijn dan zou ik daar wel even van balen. Het overgrote merendeel bestel ik echter toch al online.

Ik kom niet zo vaak meer in platenzaken. Na een tijdje heb ik wel gezien wat er allemaal in de schappen staat (wordt niet echt afgewisseld) en de prijs wisselt nauwelijks. Vind die vakjes met alleen een letter van het alfabet ook erg vervelend. Moet je eerst van alles doorspitten in de hoop dat het gewenste cd'tje er tussen zit. Soms stuit je dan per toeval op een cd die je anders niet had ontdekt, maar dat gebeurt zelden en weegt niet echt tegen het nadeel op.

Er is net een pakketje van Amazon bezorgd: 10 cd's voor 36 pond. Zitten dan ook nog cd's van Fela Kuti en George Harrison bij (normaliter dure cd's). In de platenzaak had ik voor dat geld naast die twee cd's nog één extra cd kunnen kopen. Tel uit je winst.

Het feit dat Stijn vooral on-line koopt zegt natuurlijk niets over het feit dat voor plaatsen als Deventer en vooral Apeldoorn een groot verlies is.
Plato is voor die steden de Waaghals en Kroese tegelijk, want die winkels zijn daar niet.
Beide plaatsen staan toch al niet vooraan als het om het aanbod gaat op het gebied van muziek. De Gigant en het Burgerweeshuis ten spijt.
Ze worden nou net zo erg als bijvoorbeeld hier in de buurt Hoogeveen of Assen: armoe troef.

Daarnaast is het Plato Apeldoorn waar ik heb gewerkt, lang geleden, en waar ik het grootste deel van mijn vinyl heb gekocht. Nog langer geleden.
Dus een heel klein traantje zal ik er wel om laten.


Jammer....for the times they are a changing

Ik snap Stijn best: voor vinyl ik kom regelmatig bij Koning Willem III in Deventer, t.o. Plato aldaar. Daar ben ik slechts eenmaal naar binnen gegaan en gewoon perplex gestaan van aanbod en prijzen. Bestellen kan ik zelf als de beste, tegen prijzen waarbij mijn portemonnee blijft lachen.

Dat hele verhaal dat webwinkels onder druk van volume-inkoop de prijzen zo laag kunnen houden, da's iets wat al jaren bekend is (Don Tapscott heeft het voorspeld in The Digital Economy , uit 1995 - hij noem thet verschijnsel Disintermediation: de tussenpersonen verdwijnen en dat wil je als klant merken in de prijs die je betaalt.

Daarnaast baal je als consument ook van het feit dat je op moment X een album koopt voor zeg 16,95 en het 6 - 8 mnd later voor 7,95 in de winkel ziet. De tafels met aanbiedingen liggen bij Plato altijd goed vol met relatief jonge albums voor een acceptabele prijs.

Ik ben zo oud dat ik me nog kan herinneren met mijn moeder losse suiker, groene zeep, meel en koffie te gaan kopen bij De Gruijter. Die werd dan a la minute afgewogen en verpakt in bruine puntzakken of grauw papier; 4 - 5 jaar geleden was er een groet tentoonstelling over De Gruijter - met veel nostalgische genoegen heb ik die bekeken. Zo zal het ook gaan met platenzaken - en met goede lp-zaken heb ik vaak het gevoel al in een levend verleden rond te lopen.

Ook Plato blijkt bepaald niet onaantastbaar. Ze hebben het nog verrassend lang zonder sluitingen uitgehouden (Den Haag, dat los stond van de rest, niet meegerekend).

Ondertussen sluiten trouwens ook verschillende filialen van de Free Record Shop, alleen gebeurt dat heel rustig. Vooral in de wat kleinere plaatsen en op de minder drukke stations. Die op de stations gaan echt weg die in de kleinere plaatsen worden veelal omgebouwd tot de gameformule van Hans Breukhoven: Game Mania.


Het is inderdaad geen 5 voor 12. Het is al over twaalven. Er is geen ommekeer meer mogelijk. Op een gegeven moment komt er een stilstand in de omvallende platenzaken en dan zijn er nog maar heel weinig over. In drie soorten: Een kadowinkel waar je ook een paar rekken CD's hebt (Free Record Shop, maar met een stuk minder filialen dan nu) en de sterkste serieuzere CD-winkels. Een of twee in steden als Amsterdam, Rotterdam of Utrecht. En nog een stuk of wat ( tussen de vijf en tien) verspreid door Nederland. En een handjevol liefhebberswinkels waar je voornamelijk vinyl kunt krijgen.

Even een andere kant van de medaille. Twee praktijkvoorbeelden van de veranderende muziekindustrie. En dan over de bloedcommerciele kant ervan.

Het eerste voorbeeld is Monsif. Monsif is een 14-jarig Amsterdams zangertje. De mensen achter zijn succes hebben goed naar Justin Bieber geluisterd en geven het tegelijk een iets meer streetwise uitstraling. Monsif is onder (vooral) jonge randstedelijke meisjes enorm populair. Maar aan de hitlijsten zie je dat helemaal niet. Daar staat hij namelijk niet in. Nooit zelfs Zelfs niet in de single top 100 waar je tegenwoordig met een handvol verkochte downloads of singles al in komt. Het zou eenvoudig zijn om die lijst te halen (een handtekeningenactie bijvoorbeeld), maar het interesseert ze niks. Monsifs nummers worden gratis gedownload en op Youtube bekeken (daar heeft hij miljoenen hits). Een aantal van zijn singles worden ook gewoon gratis aangeboden op internet door zijn label zelf. Het hele verdienmodel gaat niet meer uit van verdienen door de plaatjes. Maar door optredens en randzaken als merchandise en contracten met kledingmerken. En airplay op een zender als FunX. De kinderen worden niet opgeroepen zijn muziek te kopen maar op 'm te stemmen in de Kids Top 20. Een hitlijst waar basisschoolkinderen op hun favoriete muziek stemmen. Binnenkort komt er wèl een album uit. Maar dat heeft duidelijk geen prioriteit gehad en zal vast voorzien worden van een boel leuke extra's.

Een ander voorbeeld is de popindustrie in Zuid-Korea en Japan. Ook wel K-Pop en J-Pop genoemd. In die landen worden jongens en meisjes heel jong gescout. Soms zijn ze amper 9 jaar. Dan volgt er een soort opleiding tot ster. Als ze een jaar of veertien zijn worden ze door het entertainmentbedrijf in een of meerdere jongens- of meisjesgroepen geplaatst. In heel hippe, bij het imago van de groep passende kleding treden ze dan op in gelikte videoclips. Maar daar houdt het niet op. De jonge sterren gaan ook acteren, presenteren, treden op in reclamespotjes en zijn beroemd en idolen. De bedrijven die die jongens en meisjes scouten zijn geen platenlabels, maar mediabedrijven die ook TV- en filmproducent, evenementenorganisator, reclamebureau en nog veel meer zijn. Ik denk dat er hier ruimte voor zo'n formule is. Het zal gevoelig liggen om 9 jarigen te scouten, maar iets ouder gaat er echt wel komen. In Zuid-Korea en Japan heb je het in allerlei genres,. Niet alleen typische boybandpop, maar ook rockachtige groepjes en veel poppy hiphop.

Rondom de echt jonge kinderen, voor wie een CD hooguit iets is dat Papa of Mama op zijn verjaardag krijgt, hangt een heel eigen muziekcultuur. Met voor volwassenen zonder jonge kinderen vrij onbekende namen als Lisa, Amy & Shelly en Ralf Makkenbach. En populaire programma's als de Kids Top 20, het Junior Eurovisie Songfestival en ook het aloude Kinderen voor Kinderen. Af en toe haalt er iets de albumlijsten, maar aan de top 40, al lang geen graadmeter meer van wat populair is in Nederland, gaat het vrijwel helemaal voorbij. Terwijl het eigenlijk een stuk populairder is dan veel muziek die daar wel instaat.

Het is niet Musicmetermuziek waar ik het hier over heb, maar wel interessante voorbeelden van waar het zich allemaal heenbeweegt.

Paar linkjes:
Monsif: YouTube - Monsif - Mee met me
Lisa Amy & Shelly: YouTube - Lisa, Amy, Shelley 100 % (Officiële Videoclip)
10 fragmentjes K-pop: YouTube - K-Pop Countdown (Top 10 Male Groups Songs) HD