Wouter - Hezbullah Mutant Party Ape Program The Tape Mix Party Hezbullah Program Mix Ape (ofzo)

Wouter houdt van extremen en stopt dus, dikke middelvinger, twee schijfjes in zijn zelfgefabriceerde mixtapedoosje. Zo mag ik het zien; dat eerste puntje is alvast binnen. Hulde voor de looks - ziet er geniaal handgemaakt uit. Ook de titel bekt lekker, denk ik, zijnde zoiets als The Hezbullah Party Mutant Apes Program, maar ergens zal wel een 'and' horen want schijfje 1 (of 2?) is het Hezbullah-schijfje en schijfje 2 (of 1?) het Mutant Ape-schijfje.

De luisteraar mag kiezen en de eerste schijf die ik er dus ingooi is de Mutant Ape-schijf. Mutant Ape ken ik zelf immers als noise-artiest (onder eigen naam maar ook in bijvoorbeeld Coco Fiend & Friend) en eigenaar van de Britse divisie van Turgid Animal (vet labelke, ja). Ik verwacht dus een stortvloed aan graftyfustakketeringherrie maar deze schijf verrast ongetwijfeld zowel vriend als vijand (van Wouter en/of zijn muzieksmaak). De herrie blijft grotendeels achterwege. De opener is een soort instrumentaal orkestraal dingetje, dat misschien wel één of ander neo-militaristisch stukje muziek is waar ik me, eerlijkheid gebiedt me te zeggen, nooit echt in verdiept heb, maar mijn geringe ervaring met dergelijk spul doet me dan ook vergelijkingen trekken met brave dingen als Hitoshi Sakamoto's score voor Vagrant Story (underrated PSX RPG, haters gonna hate...). Dat pakt niet slecht uit trouwens, want die score vind ik wel tof. Dus. Fijne opener. Gitaartjes op de volgende twee tracks. Kan ik op zich wel hebben, mits gestemd als brommende aardverschuiving of oorsplijtende shredkast; hier echter niet direct het geval. Trackje 2 weet nog wel aardig te zijn, maar het is vooral track 3 die met zijn ietwat te lethargische instelling een onvoldoende van de meester krijgt. Typisch gevalletje muziek waarvan ik ook weet dat het Wouter wel ligt en mij niet.

Trackje nummer vier weet me echter weer stukken meer te bekoren; onderkoelde, understated drone-track met laag gezoem en lichte oscillatie dat zich tergend traag maar fascinerend voortsleept. Bewerkte piano, ofzo? Zoiets lijkt er wel in te hangen. Sfeertrackje, en het sfeertje voel ik wel. Meer gitaargepiel volgt. Wouter zei al dat er weinig samenhang op de mixtape te vinden zou zijn, wat wel een beetje lijkt te kloppen, hoewel er in de afwisseling hard-zacht ook wel iets aan coherentie zit. Desalniettemin. Gitaargepiel. Best leuk, maar hier moet nog een sloot distortion en verkrachting overheen wil het mij kunnen bekoren (bon). Grappig trackje wel, maar na 5 minuten begint mijn broek wel af te zakken en dan moet ik er nog acht. Heel schandalig skip er een beetje doorheen en bemerk ik dat het meer van hetzelfde is. Op naar nummertje 6 dan maar. Japanners, heuj. Vrolijk doortikkende drummer die meent dat 'ie bij een Tros Pleinfeest zit en een bassist die immer funky doorbast. Desalniettemin wel een aardig stukje muziek met een iets te hoge kaasfactor. Zanger heeft een prettige strot, dat mag ik wel. Word er wel wat melig van. Op nummer 7 sloom opbouwende ruigrakkermuziek met proper gestemde gitaren en knakker met prettig schuurpapier in de keel. About time. Goeie shit. De afsluiter is een dronend stukje met ver weg wat gitaarspel en een duister knakkertje eroverheen die stemgewijs echter niet helemaal de right man for the job is. Ik zie meneer al op zijn kamertje zitten achter z'n Packard Bell PC, niet te hard pratend want anders worden pa en ma wakker, filtertje reverb eroverheen en woei. Ja. Duister! Pakt wel wat meer vuiligheid op naarmate het ontwikkelt - de schreeuwen zijn best aardig, de aanwassende stroom aan feedback en andere korrelige geluidjes zijn meer dan welkom. Blijkt uiteindelijk een heel toffe track met ietwat slappe aanloop. Toffe shizzle. Goed gekozen afsluiter voor een schijfje over/met/door/voor mutantenapen.

Moody strijkers over ambient ondergrond openen de Hezbollah-schijf. Serene vrouwenstem, rateltjes en tinkeltjes percussie. Sfeervolle, mooie, serene track die ik nog wel zie komen van de één of andere score van een film met veel shots van uitgestrekte zandvlaktes, dorre aarde en lemen hutjes, alles ter ondersteuning van een emotioneel verhaal met een dosis politieke intrige. Fijn spul dat mooi een Midden-Oosten-sfeer neerzet. Die sfeer wordt, al dan niet wat gruiziger en duisterder, zowaar in track twee doorgezet. Hulde, heel netjes gedaan; mooie overgang, interessante track die de aandacht en de sfeer weet vast te houden. Naar het einde toe aanzienlijk meer herrie, met aanhoudende oscillatie (synth?) die dan abrupt stopt - tof. Dan, stijlbreuk, galmende machinale drumtrack met dronkemanszang, beetje Big Black au Hammer Party, ofzo, hoewel wat cleaner. Grappig wel, mist een beetje scheur. Noise. Kraak. Grom. Track vier gaat weer mooi verder waar track 2 gebleven was; wat vormelozer goedje klankpalet met wat zware percussie hier en daar. Fascinerend wel, hoewel iets te vormeloos om echt bij de kladden te grijpen. De schreeuwert komt, met 20 seconden te gaan, iets te laat op zijn werk. Traag slepende chugga-chugga-muziek volgt. Moet een beetje aan Isis denken, ofzo. Wel aardig maar weet geen snaar te raken, vrees ik. Kan 't wel waarderen, maar echt goed vinden, mwoh. Ook zo voor nummer zes, wat misschien uit een iets ander vaatje tapt maar verder toch echt van een muzikale niche is die me, vrees ik, gewoon niet zo bekoren kan. Overduidelijk hét gebied waar de muzieksmaken van Wouter en mij niet overlappen. Sfeervollere soundscape op nummer 7, met licht ronkende bas, in- en uitzoemende sampletjes - erg leuk weer, hoewel het, in zijn vormeloosheid als track vier, ietwat als een (lange) interlude voelt. Ik mis toch een beetje het extatische, de culminatie in íets. Trackje 8 is lekker vuig. Smerig klinkende gitaar, aangenaam gekrijs, lekker sludgy tempo, ja, dit bevalt me wel. Zwaar, vuil, goeie shit.

Op track 9 gaat het gebeuren dan echt los. Gut mal! Dissonante gitaartjes, kotszanger, drummer die weet hoe het moet. Juist, hier word ik vrolijk van. Punky track met evenveel stukjes chaos als melodie volgt; eveneens heel genietbaar, en klinkt bekend. Niet overdonderend goed, wel energiek en welkom opruiend. Doet soms wat denken aan Italiaanse screamo (in de meerstemmige vocalen) maar mist wel een beetje de drive en melodieuze kracht van La Quiete en Raein. Mihai Edrisch, Amanda Woodward ofzo? Hierna brak geproduceerde metal; ik houd erg van brakke productie als deze - heerlijk hoe die gitaar als een bak gierende wol klinkt. Fijne krijser met goede kraak in de stem. Snaregeluid is top. Ja, heel aardig, hoewel ik dat lage tempo nu wel gehoord heb. Atypisch afsluitertje met een clean zangeresje en een vrolijk ingekleurd muzikaal spectrum - piano, beleefde percussie, fluit (?). Apart, niet onaardig; beetje wel als een folky track van zo'n vrouwenmetalalbum, een idee dat vooral ontstaat door de soms wat typische drumpartijen (stiekeme dubbele basroffeltjes bijvoorbeeld, en het snaregeluid). Grappig wel, niet onaardig; misschien Joanna Newsom nog eens proberen, Wouter?

Verrassende mixtape met zowel hits als misses; aardige zit als je 'm achtereen draait (ruim 2,5 uur) en mist daarom misschien wat focus. Het onderscheid in thema's werkt wel, hoewel het niet altijd even duidelijk is wat waar hoort en waarom. De chugga-chugga-muziek ligt me over het algemeen niet zo, maar dat hoeft ook geen verrassing te zijn aangezien ik daar simpelweg nooit zo voor te porren ben. Daartussen echter genoeg boeiends. Mutant Ape is wel m'n favoriet, denk ik; net ietsje abstracter en daarom voor mij wat interessanter. Erg benieuwd naar de tracklist. Hoe het ook zij, hele aardige tape die met de juiste selectie materiaal tot een spannende mix van een uurtje teruggebracht kan worden, vermoed ik. Bien, sjiek werk, Wouter.

Bart - De Reiziger

De Reiziger - het kan niet anders of Bart is van plan de luisteraar (De Passagier?) op een tour du monde mee te nemen. Het schijfje belooft dan ook muziek uit alle hoeken van de wereld te bevatten; benieuwd wat dat oplevert. In mijn eigen verzameling is ook muziek uit alle hoeken van de wereld te vinden, hoewel het genrematig meestal beperkt is tot dingen als screamo en noise. Volkse muziek ontbreekt bij mij een beetje, op een verdwaalde Guillermo Portabales en een quasi-hippe copycat als Beirut na.

De opener klinkt meer dan wat ook 101 Dalmatiërs (tja, sorry). Vocaal en muzikaal ergens 40s, 50s met op de achtergrond van die strijkertjes die door een brakke radio bezoedeld lijken, met een stevige low pass filter eroverheen. Leuk wel, als curiositeit, typisch zo'n track die over de eindcredits van een film loopt. Balkanmuziek volgt, authentieker dan Beirut je me presume, instrumentaal en met lange aanloop; fascinerend stukje muziek, erg prettig. Een mij welbekende band volgt (De Kift) die bij mij sowieso weinig fout kunnen doen; prachtige muziek met fijne klezmerinvloeden en die heerlijke, droog gedeclameerde Hollandse vocalen. Super! Als track vier aftrapt gaat het even mis; oh jee, geen idee waar dit vandaan komt (Azië, India ofzo?), maar hoe dan ook gaat mijn kitsch-rader af. Erg clean, vervelend vrouwmens eroverheen, en voor mij (excuus) het soort wereldmuziek dat op verantwoorde verzamelaartjes terug moet komen. Mis een beetje authenticiteit, maar dat hoor ik er zelf maar in, natuurlijk - hoe dan ook iets waar ik weinig mee kan. Alleen de hand claps mogen blijven. Dan richting Midden- en/of Zuid-Amerika (Cuba? Ben hier zo slecht in...), ademt wel een beetje het sfeertje Portabalas, alleen dan een stuk recenter (betere productie); heeft verder ook dat gitaargetokkel, de meerstemmige zang, op zich wel fijn, maar iets te poppy naar mijn smaak. Het onderscheidende karakter van dit soort muziek (ai, boude generalisatie, ik weet het) ontgaat me ook een beetje, precies de reden waarom ik één Portabales-verzamelaar heb.

Ontspannen beatje en accordeon; gokje: Frans, en dat blijkt te kloppen. Geen idee wat het is. Muzikaal zo niet mijn ding, hoewel de vocalen in al hun laid-backness wel erg leuk zijn. Maar ja. Nee. Dus. Vervolgens nog meer oriëntale wereldmuziek, hmm, tja, Afrikaans ditmaal aan de taal te horen. Inmiddels ben ik het een beetje kwijt tussen alle wereldmuziek; draai het weinig, met reden, en kan er ook niet zoveel mee, hoor eigenlijk het bijzondere van het één of andere niet, en zo ook hier (dan die Sublime Frequencies-zooi, die lust ik wel, Group Doueh bijvoorbeeld - vuig en met smoelwerk). Ik heb zo'n vermoeden van wat Bart van mijn mixtape gaat vinden. Track acht kan bij track zes aansluiten, beetje melige muziek wel die ik waarschijnlijk op een piratenpartij zou draaien. Iets vermakelijker nog wel, trouwens, wederom door de briljante zanger. Net iets zuidelijker ook, dientengevolge betere instrumentatie. Ja, deze is wel leuk eigenlijk. Meer uptempo muziek op nummertje negen, Midden-Oosten gok ik, kan ik echt niets mee. Zou niet misstaan op een Songfestival naar mijn idee. Dan een Française, is dit zo'n fluistermeisje? Stem is lief. Muziek wat sneu. Vrolijk uptempoliedje volgt, prettig gepiel op een gitaartje. Hip wel, beetje hallucineren erbij kan wel. Leuk. Dan weer een Fransoos over een accordeon (en quirky piano en pingelende gitaar). Best grappig, maar de kwalificatie 'best grappig' is natuurlijk eigenlijk kut. Benieuwd hoe dit op een album zou vallen. Ideale muziek voor een autoritje over de Route Napoleon, wellicht. Moet zeggen dat ik dit heel aardig te pruimen vind, terwijl het echt mijlenver ligt van alles dat ik normaal zelfs maar zou overwegen te draaien. Alleen daarom al hulde. Vervolgens meer Zuid-Amerikaanse musica (Policia! Riki-tiki-tang!), tja, nee, sorry. Muziek die ik nooit en te nimmer zou draaien, doch zou niet misstaan op feestjes ofzo (auw).

Dan. Hey. Oeh. Wat. Nu! Joh! Quirky stukje pop met lieve dame. Kan zo in het hoekje waar ook de Fiona Apples en Rachael Yamagatas dezer wereld opereren, hoewel de instrumentatie wat quirkier is en het geheel wat luchtiger. Niet geheel vreemd; meteen even gegoogled (tja, was benieuwd!) en die speurtocht bevestigt dat Van Dyke Parks hier de arrangementjes aanlevert, zoals 'ie dat ook op Joanna Newsom's Ys zo mooi deed. Heel fijn, kan ik wel eens achterheen, denk ik zo. De afsluiter, uiteindelijk, begint nog als iets dat zo uit de Zorn-stal komen kon; klezmerinvloeden, jankende viool, ja, dat plaatje klopt wel. De zangeres (Duitse tekst, maar mijn gok is dat de dame zelf ergens anders vandaan komt) is wat dat betreft een beetje stijlbreuk, maar het sfeertje dat mede met haar hulp neer wordt gezet is toch wel erg prettig. Klezmerinvloeden mag ik erg graag horen, en met deze track zit het ook wel snor. Heel leuk, benieuwd wat dit is.

Zo het nog niet uit bovenstaande mocht blijken, dat ik een cultuurbarbaar ben mag bij deze duidelijk zijn. Erg grappig schijfje wel dat echter meestal niet een emotionele klik weet te bewerkstelligen. Voelt vooral als een verzameling curiositeiten, maar dat is ongetwijfeld te weinig eer voor de bonte verzameling artiesten op De Reiziger. Echter ook wat verrassend toffe tracks, inclusief de voor mij onbekende nummers 14 en 15, waar ik oprecht van heb genoten. Fijne afsluiters, dus dat laat toch een goede indruk achter, zo. Hoe het ook zij een met zorg samengestelde schijf die ongetwijfeld nog veel luisteraars bekoren zal. Kom maar op met die tracklist.

Leuke recensie Tracklist is onderweg (per PM). Ik hoop zo snel mogelijk aan wat langere besprekingen toe te komen, maar ik ben nog steeds bezig woorden te zoeken voor dat wat ik van lambf te horen heb gekregen. En moed om cd twee aan te zetten

Dix - Dix Mix

Eerst krijgen we les in kikkergeluiden. “A frog barks”, aha, dat wist ik nog niet. Leuk begin. Het zet sowieso een smile op mijn gezicht.

Daarna volgt er een stemexperiment. Dan denk ik direct aan Mike Patton, maar hij is het niet. Wie het dan wel mag zijn? Dunno. Ook een stuk fijne percussie op het einde van deze track.

Daarna volgt het fantastische “The Ghost Trade” van Camberwell Now. Top!

Het volgende nummer is mij onbekend. Maar alweer een fantastische track! Een fanfare! Eerst klinken ze nog of ze hun instrumenten aan het opwarmen zijn, maar na een tijdje klinken ze als een fanfare op mushrooms. Coole stuff dit. En erg vermakelijk. Je verwacht ook telkens dat het ergens naartoe zal gaan, maar het blijft maar rondjes draaien.

De volgende track doet mij aanvankelijk wat aan In Gowan Ring denken. Maar dan komen de strijkers op de proppen en dan lijkt het me meer iets uit een soundtrack. Maar ook hier tast ik in het duister.

De volgende track opent als een stuk solo-piano, maar dan komt de zangeres inzetten en lijkt het me meer een Jiddisch volkslied (als het al Jiddisch is dat deze dame ten gehore brengt want ik ben hier niet zo goed in thuis).

Track 18 is een jazzy knip-en plakwerkje. Met goed geplaatste en gekozen samples (hoor ik daar wat James Bond thema’s?) krijg je een groovy nummer die je meer dan eens op het verkeerde been zet.

19 is in één woord geniaal! Funny en creepy in één.

Dan krijgen we een heel dopy cover van “I Heard it Through the Grapevine”. Goede cover vindt ik dat. Anderen zullen op hun achterpoten staan als ze dit horen.

Het volgende nummer is mij goed bekend, “My New House” van The Fall. Grandioze song van een grandioze band. Ik ken wel enkel het origineel en dit lijkt me een alternative take ofwel terug een cover.

Daarna volgt een soort van field recording met een fantastisch stereo effect. Mijn vrouw sprong een halve meter uit haar zetel terwijl ze rustig een boekje zat te lezen. Gieren en brullen! . Had ze maar geluisterd, dan had ze het horen aankomen.

Dan krijgen een bluesy track, met Bush aan de microfoon zo lijkt het wel. Mij onbekend dit.

Want dan volgt is werkelijk een geniaal stukje. Ik lag in een deuk. Ik wil weten wie dit is.

Die laatste track (twee tracks eigenlijk) had er voor mij niet op gehoeven. Maar intussen heb ik wel mijn plezier gehad.

Dit is een eigenzinnige mix van Dix. Hij is mij heel goed bevallen. Hij schippert constant tussen nonsense en muzikaliteit zonder aan de verkeerde kant over te slaan. Knappe evenwichtsoefening Dix!

Zullen we maar alvast bekend maken wanneer de volgende ronde is en wie wat naar wie moet sturen?
Want als het zo gaat als in deze ronde...

(nee, ik heb nog steeds niets ontvangen van Paap-Floyd, The Scientist en Sandokan-Veld)

ik heb het vermoeden dat Paap, Sadokan-Veld en The Scientist het thema John Cage - 4'33'' hebben gekozen voor hun mix.
Of misschien is het de truc met het konijn in de hoed...

Als je wil kan ik je de mijne alvast sturen; daar heb ik er nog wel van liggen.
Maar serieus vervelend dat bij jou de schijfjes weg blijven. We zijn al een weken over de datum heen. Dat is geen goede start van iets dat juist superleuk moet zijn.

dat is mijn hele punt...en daarom zeur ik er hier ook zo graag over.

Het is gewoon nalatigheid, en dat gewoon al bij de eerste ronde :/

Mixtape hdk-nl

De mixtape van hdk heeft een volkomen abstracte cover. De achterkant geeft onomwonden aan dat de muziek het belangrijkste moet zijn van deze mixtape. logisch opzich. 8 tracks, dus een lange speelduur per track, daar hou ik wel van. Ook de namen doen mij positief stemmen, avantgardische componisten en onbekende maar interessante titels die mij veel goeds doen vermoeden.

Alles aan de kant, koptelefoon op, ik heb het idee dat vooral op deze manier het beste naar boven komt in deze muziek.

Track 1 slaat meteen hard in. Niet door een overweldiging van geluid, maar door een zeer duister en bijna steriele setting, die volgens mij perfect zou kunnen dienen als stukje filmmuziek. Misschien is dat ook zo, wellicht dat anderen daar antwoord op durven geven. Een fijne opbouw, maar een slot wat mijn wenkbrauwen doen fronzen: toonladders van cello en bass die op hun gelijke hoogtepunt afsluiten. Het laat me een beetje achter in verlegenheid, want word ik hiermee nou in de maling genomen? Wellicht eens op zoek naar de achterliggende gedachte van dit stuk.

Track 2 sluit kwa muziek perfect aan op track 1 en is een van mijn favoriete stukken van deze mixtape. Met name die fenomenale contrabass is een genot. Sowieso hou ik erg van zulk spel met minimale middelen, deze artiest past ook helemaal in mijn straatje van bv een friedlander uit de book of angels serie op Tzadik. Lang niet makkelijk om dit genre een beetje uit te diepen vind ik.

Track 3 begint oosters, en dan krijg ik altijd de kitchkriebels. Het stuk is uiteraard verre van kitch, maar voor mij voelt het als een avantgardische benadering van slang die omhoog gefloten wordt in een willekeurig Indiaas vakantieoord. Zulke gebruikte percussie hou ik ook niet zo van, het zal een kwestie van smaak wezen.

Track 4 begint met electronisch geknisper, een redelijk verrassende, maar zeker passende wending. Een werkje uit de echt oude electronica, waarbij het electronische geluid nog een bijna goddelijke verwondering bezat. Ongekende mogelijkheden voor diegene die er mee aan de slag durfden te gaan. Door al het geknisper een operawerkje ver in de diepte, dat compleet overstelpt en onderdrukt wordt door de hoge toonmodulaties. Bijzonder boeiend en bij mij onbekend, ik ga zeker op zoek!

Track 5, tja ik hou niet zo van hoge tonen, zeker niet als drone, meer valt er ook niet van te zeggen. Minimalisme ten top. Jarenlang kunne zwijgen, maar 7 minuten dit op je koptelefoon en je bekent al je vreemdgaan aan je schoonmoeder.

Track 6 is gelukkig weer terug naar de basis, met pianospel zonder electronische toestanden. Ondanks een stapje te ver voor mij, de overgangen van de voorgaande tracks zijn goed gekozen, tot nu een divers maar zeer passend geheel. Toevallig ken ik de componist van track 6 een beetje vanuit mijn expressionistische hoek. Mooi minimaal gepingel, om het ietwat oneerbiedig op te schrijven. Hoort dit stuk niet langer te duren?

Track 7 is een fijn pianospel uit de vroege jaren van de componist, heerlijk loom gespeeld ook. Zeer fijn.

De afsluiter is natuurlijk van een van de bekendste componisten ooit, waarschijnlijk een persoonlijk favorietje van hdk, anders snap ik de keuze niet helemaal. Vind het niet helemaal passend, want eigenlijk had ik iets indrukwekkender avantgardischer slot verwacht.

Concluderend een mixtape die zeer geslaagd is in opbouw, alleen track 8 vind ik daarin minder gekozen. Een aantal experimentele zaken, die ik opzich nooit schuw, waren mij te verregaand. Echter paste dit wel in het plaatje, dus doet het voor mij geen afbreuk aan het grotere geheel. Al met al een verrassend en uitdagend cdtje.

Leuk om te lezen...

Het mooie aan 2 is dat het uit één contrabas bestaat en uit één audiospoor. Alles wat je hoort komt uit die ene cello.
5 komt eigenlijk alleen tot zijn recht op degelijke speakers. Over de koptelefoon mis je wat in de ervaring. Bovendien is de stilte nog nooit zo mooi geweest na dit te hebben beluisterd! Vandaar ook dat ik daar wat extra stilte aan heb geplakt.
De afsluiter is inderdaad een persoonlijk favoriet, maar het is ook een toegift aan diegene, die menen dat ze een uur herrie hebben moeten aanhoren.

5 & 6 zijn - zoals je bij 6 al dacht - slechts een excerpt van... De laatste, duurt normaal gesproken ongeveer een uur.

wil je er een van mij ?

ik wil ze uiteindelijk allemaal, maar laten we ons gewoon netjes aan het schema houden.
Ben wel erg benieuwd naar die van jou.


EDIT: wil vooral dat de 3 heren eens wat versturen, of iig netjes iets van zich laten horen waarom er nog niets is verzonden.

Misschien dat de organisator ze achter hun broek kan zitten (een pm kan sturen).

Ik stop denk ik maar met klagen...lijkt weinig zin te hebben.

@Sietse: ik kan mijn mixje ook wel even opsturen hoor Artwork stelt weinig voor, maar de muziek... verbluffend

kunnen we jou groep niet gewoon opheffen en kijken of je in een andere groep te adopteren bent ?

Gaat het in de andere groepen wel helemaal goed?

bij ons wel

Ik heb mezelf even een vrijwillige ban van een paar dagen op Musicmeter opgelegd, om toe te komen aan een aantal achterstallige karweitjes, waaronder het (eindelijk) afmaken van mijn mixtape. Sinds gisteren zijn de cd's onderweg naar Sietse en Scientist (nog geen adres van Paap ontvangen). God and the KPN willing liggen ze dus vandaag of morgen op de mat.

Het is makkelijk om persoonlijke redenen aan te voeren waarom ik zo godsgruwelijk ver over de deadline zit, maar in feite heeft Sietse natuurlijk gelijk (wat mijzelf betreft), dat er tijd genoeg was om de tape te maken en dat ik het gewoon beter had moeten plannen. Daarvoor nogmaals mijn nederige excuses. It won't happen again.

Dat ook de twee andere mensen in onze groep blijkbaar nog geen tijd hebben kunnen vinden om een tape te versturen is extra lullig voor met name Sietse. Hoe hij verder reageert op het alsnog ontvangen van mijn tape (al dan niet luisteren/beoordelen) is verder aan hem, natuurlijk.

Ik hoop dat Scientist en Paap nog steeds meedoen, en ik zie hun tapes in ieder geval met nieuwsgierigheid tegemoet. De bespreking van Sietses tape volgt hopelijk in de loop van volgende week.

Tof...ik zie hem morgen verschijnen denk ik (of het moet zijn nadat ik al weg ben, want dit weekend wat andere plannen).

Kemm

De mixtape van Kemm komt in een zeer fraaie verpakking. Zwart geverft karton met songteksten. Getiteld ‘Voices inside’ en achterop ‘convolutions of the mind’. Depri plaatje van Kemm? Eenmaal opengeslagen komt er een creatieve psychedelische kleurenpracht op je af. Ik heb nog geen idee wat dit te betekenen heeft, dus dat wordt maar gewoon luisteren geblazen.

26 tracks met zo te gokken veel flarden aan muziek, een stijl die gewaagd is, want onwijs moeilijk. Het is weinig mensen gegeven om zoveel tracks in een mixtape te stoppen zonder dat het zijn geheel verliest, mijn interesse is zonder een noot te horen gewekt.

De mixtape begint als een soort van slapstick, hiphopbeat met een valse trompet, als een clown die melodramatisch geschminkt is en verdrietig aan het blazen is op zijn trompet, terwijl er water uit zijn ogen sproeit. Geen idee, maar het opent iig als een show die van start gaat.

Track 2 is een bekend nummer voor mij: nirvana, kwa tracktitel dus zeer passend in het hiervoor beschrevene. Niet dé nirvana, maar een zeer goede producer die hier een heerlijk potje funk laat horen met een hoog originaliteitgehalte. Zijn album heeft veel te weinig aandacht gehad wat mij betreft.

Track 3 is een soort hiphopgetint intermezzo. Vals melodielijntje en een paar rappers die lopen te praten in een overstuurde microfoon. Aardig sfeertje. Niks opzienbarends.

Track 4 begint lekker als oude instrumentale soul, inclusief orgeltje en oldscool gepannde instrumenten. Drum bv helemaal op links en gitaar op rechts. Klinkt ook als intermezzo, maar wel lekker. Deze lijkt doorgemixt naar track 5, ik vind het jammer, wat volgt hierin is halve minuut soul met vrouwenstem, klinkt goed, maar kort.
Hierna een electronisch klinkende hiphopbeat in track 6, totdat de blazers erbij insteken en het weer lekker oldscool vormen aanneemt. Hier hou ik wel van, een lekkere hiphop jazz funky insteek. Plotseling overruled door een echte hiphopbeat en een rapper die niemand onbekend zal zijn. Deze latino vraagt zich af hoe hij iemand heeft kunnen vermoorden, feit is dat hij dat zich afvraagt op een killer-beat. Track 6 lijkt hier weer ingemixed.

Track 8 is een heerlijke triphoptrack, bassgitaar die de setting maakt, kruizing van amon tobin en roni size. Aan het eind komt ook de voorgaande track weer terug, loopt alleen niet gelijk.

Track 9 is een soulvol intermezzo, i gotta free my mind zingt een afro church zanggroepje. Dat doe ik dan ook geplichtsgetrouw. De grenzen van mijn geest worden door track 10 niet opgezocht, gelukkig maar ook. We gaan weer de instrumentale soul in, door gemixed naar track 11 via politiesirenes. Dit ken ik, classic! Vooral de madlib versie is onwijs vet hiervan. De vaagheid blijft doorgaan in track 12 om daarna over te gaan naar track 13, dit is eerst 3 minuut de instrumentale versie, en daarna met zangeres die er overheen zingt, the windmills of your mind. Mooie plaat, erg vaan gecoverd dus geen idee wie hier de uitvoerende is. Het instrumentale deel was minstens zo mooi.

Track 14 lijkt een nieuw begin te willen maken, want het is hetzelfde nummer als track 1, alleen nu uitgerekt met een mannenvocaal aan het begin. De bedoeling zal nog wel komen denk ik. Track 15 mis ik ook een beetje. Track 16 begint lekker over the top disneyfilmstijl, Assepoester ofzo, om te vervolgen in een mierzoete ballad. Het is geen Assepoester maar innie minnie hoor ik nu;).

Track 17 is helemaal Gill Scott Heron, spoken word met minimale begeleiding, alleen dan iemand anders. Geen idee wie, maar er zit hem veel dwars, zo aan de achtergrondgeluiden te horen zit hij al vast in een gekkenhuis. Wel gaaf.

Track 18 begint rustig, goed gekozen na het geweld van de voorgaande track. We gaan verder de diepte in met jazz en een vrouwelijke zangeres. Ik moet zeggen, ik was hier wel aan toe. Ook wat langere tracks achter elkaar. Opeens een krijsende vrouw door de jazzgeluiden, als track 19 instart blijk ik haar uitaard te kennen, een van mijn favoriete nieuwe sterren. Had van mij wel langer mogen duren.
Langer is in ieder geval de situatie met track 20, veruit de langste track op deze mixtape met 10 minuten. Wat zal men mijn mixtape dan een saaie hap vinden, vergeleken met de stortvloed die hier tot nu toe naar voren is gekomen. Track 20 blijkt opeens een rocktrack te zijn, 10 minuten gitaarsolo, en ik kan maar niet verzinnen van wie dit is. Noujah niet helemaal solo, want een begeleidende gitaar geeft het tempo aan en erg ver weg hoor ik nog wat drums. Gaaf! maar het matched niet helemaal.
En wie hebben we daarna weer, mijn chick uit track 19. Verrassend. Ook track 21 is een verrassing, dance! Kemm, wat heb je geslikt tussentijds? Want dit is wel even een andere wending. Ik ken de track eigenlijk niet, al komt hij wel ongelooflijk bekend voor. Ahh ik weet het, trentemoller. Maar dan wel in een slomere remix.

Track 22 is weer terug naar Kemm zoals ik het vantevoren had verwacht. Oude soul met schorre mannen, trompetten, en een lekker pianootje. Dit gaat over in een nog meer schorre soulstem, zou ik moeten kennen, maar er gaat geen belletje ringelen. Klinkt alsof iemand toegezongen wordt terwijl diegene op een stoel staat, met een gek hoedje op en een verkleedpak, en daar eigenlijk niet wil staan. Wel lekker, maar niet het einde. Had ik zelf wel voor gekozen denk ik. Hierna volgt weer de track als track 1 en track 14 om af te sluiten met een koddig afscheidsmelodietje. 3 afsluiters op rij is wel iets teveel van het goede.

Afgelopen en het laat de geest wel geprikkeld achter. Dit met ontzettend veel verschillende invloeden, veel stemmings- en ook veel muzikale wisselingen.

Had van mij wat minder gemogen en wat zuiverder in zijn totaal, iets meer lijn en zonder het afentoe bijzondere mixwerk. Veel bekende tracks, veel bijna bekende tracks en wat onbekende dingen. Zeker een leuke plaat Kemm!

Erg leuk en ook maf om te lezen, soms compleet andere associaties.
Inderdaad veel wisselingen, maar dat was (zeker vanaf het tweede deel) ook wel een beetje de bedoeling. De mixtape is een inkijk in the mind (ofzo). De eerste helft overwegend instrumentaal met allerlei stemmetjes, die soms een overload aan informatie geven of meestal ook helemaal nergens op slaan. De tweede helft, de kronkelingen, gaat van hot naar her, zoals gedachten aan elkaar worden gelinkt, soms met weinig logica.
Daar is het artwork ook wat op gebaseerd, cool on the ouside, fucked up in the mind. De typografie was gelukkig toch wat leesbaar dan.

Ik wist natuurlijk dat je veel stuff zou herkennen, vanwege onze uitmuntende muzieksmaak! Toch verrassend dat je track 20 niet kent, "10 minuten gitaarsolo", die plaat ga ik je subiet aanraden.

Toen ik dit weekend thuis kwam, lagen trouwens de mixtapes van herman en hdk-nl klaar (tuktak?), dus ik kan ook beginnen luisteren!

Alleen al aan die beschrijving heb ik genoeg om te weten wat het is, kan niet missen.

Ik heb ook zo'n vaag vermoeden

Nou, ik denk dat we Paap en The Scientist wel kunnen schrappen.
Tot op heden van hen twee niets ontvangen.


Is het niet eens tijd voor de tweede ronde?

Ik schrijf komende week wel heel kort iets over Sandokan-Veld zijn mixtape.




EDIT: Paap hoor ik net van dat ie deze ochtend op de bus is gegaan...

Inmiddels heb ik ook de mix van Sven (die wat omzwervingen in Ridderkerk en omstreken gemaakt schijnt te hebben...) binnen

Vriendin is weer onderweg naar de VS, eindelijk tijd dus om de eerste 3 tapes te gaan beluisteren. Met oprechte excuses voor de vertraging, al heeft er niemand op mijn tape hoeven wachten

Sietse- New York, London, Paris, Munich, Everybody Talk about POP MUSIK

Terwijl ik me zorgen maakte over wat ik, als betrekkelijk gemiddelde muziekliefhebber die houdt van The Beatles, R.E.M. en Radiohead op een mixtape zou kunnen branden, zat Sietse blijkbaar met een omgekeerd dilemma.
Of misschien zit hij, zoals hij zelf impliceert in zijn begeleidende tekst, in een bijzonder positieve levensfase. Dat laatste is hem van harte gegund, natuurlijk.

Hoe dan ook, Sietse, berucht liefhebber en maker van ontoegankelijke muziek, kiest ervoor een collectie samen te stellen met als thema ‘popmuziek’. De ondertitel van de mixtape luidt dan ook: Sietse’s Hitparade. Dit is serieus bedoeld. ‘Maar die jongen is toch van de obscure vage shit (…) waar de meeste mensen toch niet naar kunnen luisteren’ voorspelt hij de reactie van de luisteraar in zijn begeleidend schrijven.

Ik heb wel eens iets geluisterd van sommige van die ‘vage obscure shit’, en ook ooit een keer naar de muziek die Sietse zelf maakt. Dat er een grote kloof tussen ons bestaat in smaak lijkt me evident, en voor iemand met zijn voorkeuren zal het niet altijd makkelijk zijn om zijn enthousiasme voor muziek te delen met gemiddelde muziekluisteraars.
Het siert Sietse dan ook wel, dat hij kiest een andere kant van zijn smaak te laten zien, en zo zijn samenstelling toegankelijk te houden voor mensen die afhaken bij minutenlang drones en noise. Tegelijkertijd kun je zeggen dat het jammer is dat we met deze cd misschien niet op avontuur kunnen gaan in de allerdiepste spelonken van Sietse’s muziekbeleving, wat juist ook wel de lol kan zijn van een topic als dit.

Als er verder een gemene deler is aan te wijzen in Sietse’s keuzes, dan spreken we van een voorkeur voor kleine liedjes, kalm stromend, met weinig opvallende bewegingen of gekke bochten, maar met rijke melodieën en veel variatie in de details. Ook is er een duidelijke voorkeur voor bepaalde soorten zang, zowel voor een lofi-benadering als de breed hangende, aristocratisch aandoende dramatiek van iemand als David Sylvian (die de cd opent).

Ik heb besloten in dit geval de cd track voor track te bespreken, zoals ik dat doe met een hitparade. Om niet te veel tekstueel in herhaling te vallen zal ik de tracks waarbij ik zeker meer ga luisteren van de betreffende artiest markeren met twee asterisken (**), en de tracks waarvan ik nog niet helemaal overtuigd ben, maar die me in ieder geval even de oren hebben doen spitsen markeren met een enkele (*). De tracktitels staan in spoilertags omdat ik twijfelde of het de bedoeling was deze op het forum te publiceren voordat mensen zelf de tape konden beluisteren.

1 David Sylvian- For The Love Of Life
Niet de eerste keer in mijn zwerftocht door de popmuziek dat ik Japan of Sylvian ontmoet. Een nieuwe fan heeft hij in mij nog niet gevonden, en ook deze track brengt daar helaas geen verandering in. Sylvian heeft niet een stem waar ik erg van hou, maar wat ik echt niet trek in popliedjes is die ‘Belfast Child’-galm, en ook de gewichtig aandoende tekst van dit nummer komt op mij nogal pompeus over (‘And what of the children?/ Surely they can't be blamed for our mistakes?’).

2 Bachelorette- Do The Circuit (*)
Speels en aantrekkelijk synthpop-riedeltje met lalala-refrein waar je na een paar keer luisteren eigenlijk geen hekel meer aan kunt hebben.

3 The Puddle Parade- Charcoal and Ice
Achter deze intrigerende titel schuilt schimmige lofi-folk met wat achtergrondgeluidjes. Is elke keer voorbij voordat ik er erg in heb. Kan aan mij liggen, natuurlijk, maar ik begin te vermoeden dat het gewoon niet heel erg bijzonder is. Alles IMHO natuurlijk.

4 People Like Us & Ergo Phzimiz – In The Waking (Forest Embers Mix) (**)
Lekker rommelig akoestisch liedje, uitermate geslaagde combinatie van humor en ontroering. Denk Moldy Peaches zonder de tenenkrommende kinderachtigheid. Maf genoeg om op te vallen, spontaan genoeg om te ademen, muzikaal genoeg om serieus te nemen. Juweeltje.

5 Helios- The Obeisant Vine (*)
Rijke, warm gearrangeerde herfstmelancholie, die in een te lang uitgesponnen coda wel wat inboet aan overtuigingskracht. Een extra goedkeurend knikje voor de poëtische titel.

6 Auburn Lull- Seaforth
Sfeerpop waarin de donkere vocale harmonieën en galm me opnieuw te veel doen denken aan te serieuze jongens uit de jaren tachtig die hun eigen kloostertje naspelen. Dat geluid is duidelijk niet mijn kopje miswijn.

7 Richard Youngs- The Valley Of Flight (*)
Spannende, aan Warp en Kid A verwante elektronica noopt me het volume hoger te zetten, maar als die nuffige mannenstem inzet krijg ik de neiging de knop weer een draai linksom te geven. Hoewel de gedragen zangharmonieën van het refrein veel goed maken, ten opzichte van de ietwat lamlendige coupletten.

8 Julee Cruise- Rockin’ Back Inside My Heart
Het enige nummer dat ik (als periodieke bewonderaar van David Lynch) al kende. Eigenzinnig en in stilistisch opzicht erg oorspronkelijk nummer. Bonus: geniale, hoewel veel te korte, blazersolo. Wel doet deze stijl mij een beetje gekunsteld, kunstacademie-achtig aan, terwijl de tekst juist nogal banaal is. En de stem van Cruise moet je liggen, en dat is in mijn geval niet echt aan de orde, helaas.

9 Zelienople- Something Wrong and Right
Doet me gek genoeg een beetje denken aan Damon Albarn op zijn meest ambientesk. Integer nummer, intelligent opgebouwd met de juiste elementen, maar er gebeurt toch iets te weinig hier om mij bijna vijf minuten geboeid te houden. Mooi zijn wel de sublieme stukjes gitaar (?) tussen de zangcoupletten door.

10 Khonnor- Burning Palace
In zijn commentaren schrijft Sietse dat dit liedje ‘lekker swingt’. Een leuke groove zit er inderdaad wel in, hoewel Motown it Ain’t. Verder lastig om hier iets zinnigs over te zeggen. Als een vriend dit mij zou laten horen zou ik mijn schouders ophalen en mompelen dat het ‘best leuk klinkt’. Waarvan akte.

11 Sinestetici & Daigoro- Wrong
Aardige elektronica met mooie vrouwenstemmen. Blijft naar mijn smaak toch te veel vlinderachtig rondfladderen zonder echt ergens bij de strot te grijpen.

12 Benoît Pioulard- Palimend (*)
Lofi en elektronica en wederom een subtiel en klein liedje. Alles klopt wel aan dit liedje, en het geluidsbeeld is zeer goed in elkaar gezet, maar rond dit punt van de cd begint het thema ‘laptop-huisvlijt voor en door gevoelige jongens’ me eerlijk gezegd wel een beetje de keel uit te hangen. Bij nadere beluistering toch interessant genoeg om de naam van de artiest in ieder geval te onthouden.

13 Goodiepal- Untitled (*)
Instrumentaaltje, volgens Sietse’s uitleg gemaakt voor een reclamefilmpje. Electronica met subtiele rafelrandjes en een melodie die een zomerstrandachtige vrolijkheid uitstraalt. Boeiend, efficiënt en nieuwsgierig makend naar meer.

14 Tiny Vipers- Dreamer (**)
Zwaarmoedige, sobere singer-songwriterspop om te luisteren op grote grasvlaktes, staand in de herfstwind. Een van de spaarzame dingen op deze mixtape die precies in mijn straatje liggen, en dus een ware ontdekking. Prachtig nummer.

15 Soccer Committee & Machinefabriek- Di-O-Day (*)
Wederom een gevoelig en klein liedje met weinig beweging maar vol subtiele details. Bijzondere, levendige vocalen. Zet toch de sterke lijn van het laatste nummer door, hoewel het gevoel van totaal meegesleept worden bij mij nog op zich laat wachten.

16 Lou Barlow- Home
Eén van de weinige nummers die ook echt poppy genoeg is dat je het nog wel zou kunnen voorstellen op 3FM of zo. Helaas vind ik het geluidsbeeld een beetje een rommeltje, en is het soort bombast dat dit nummer steeds binnenvalt (bij wijze van opbouw) een ware muzikale allergie van mij. Niet aan mij besteed dus, zei de boer. Barlow is wel een held, natuurlijk.

17 Paul Duncan- The Lake Pt. 1 (*)
In de eerste versie van deze recensie luidde mijn reactie als volgt: “Argh! Nee, dit gaat voor mij echt over de grens van selfimportant melodrama tot op het punt van on-be-luis-ter-baar, sorry. Skip!”
Nu, twee dagen later, vind ik het een alleszins genietbaar alto-nummer met americana invloeden… Muziek waar je in de stemming voor moet zijn, of misschien een (huiver) groeibriljantje?

18 Toro Y Moi- Leave Everywhere (*)
Sietse omschrijft het nummer van deze verse indiepop-minisensatie uitstekend in de hoestekst, die jullie t.z.t. allemaal zelf kunnen lezen. Sluit me erbij aan, hoewel dit geluid in popmuziek mij minder aanspreekt dan Sietse. Erg 2010 en dus erg veertig jaar geleden. Niets mis mee, sterker nog, ik ben best gecharmeerd van dit liedje. Maar rennen naar de platenwinkel zit er nog niet in.

19 Jens Lekman- The Wrong Hands (*)
Lekker maf, en theatraal op een manier die zelfs ik kan uitstaan. Lekman is een naam die ik vaker op Mume tegenkom, leuk om er eindelijk eens zelf over te kunnen oordelen. Dit is een liedje met een tof en intelligent arrangement, waarin vooral strijkers een positieve hoofdrol opeisen. De zanger heeft geen stem die me heel erg aanspreekt (de migraine die ik normaal gesproken reserveer voor Morrissey komt weer opzetten…) maar dit is ontegenzeggelijk kwaliteitspop.

20 Violens- Already Over
Van het soort aanstekelijke, goed ingespeelde indiepop met een snufje moderne psychedelica. Vrolijke noot, beetje leeghoofdig nummer dat goed te genieten is maar wat mij betreft niet hoeft te worden uitgelicht in het enorme aanbod soortgelijke popmuziek. Dit geluid is wel momenteel zo hip, dat het moeilijk te voorspellen is wat uiteindelijk komt bovendrijven. Dit nummer mist voor mij toch te veel een eigen gebit om zich echt vast te zetten.

21 At The Close Of Every Day- The Sound of Someone Watching Me (*)
Nummer dat je helemaal kan inpakken zonder dat je precies kan vertellen waarom. Er is iets erg lekkers aan de manier waarop de zanger met zijn stem tegen de muziek aanleunt, de minimale maar effectieve inkleuring van het nummer en de bijna achteloze manier waarop het in een krappe drie minuten wordt afgeraffeld. Ze houden het dicht bij huis, en het blijkt maar weer eens dat je daar ver mee kan komen. Dit ga ik waarschijnlijk wel vaker draaien.

Rest me slechts nog iets te zeggen over de lay-out; Sietse kiest voor strak, minimaal design, wat esthetisch goed te verdedigen is zonder creatieve avontuurlijkheid uit te stralen (ondanks enkele grappige details) . Hulde voor de bijgevoegde tekstvellen, waarin Sietse de nummers track voor track bespreekt. Handige tips en achtergrondinformatie, al had hij zijn eigen beleving bij de liedjes van mij wel iets meer voelbaar mogen maken.