Slecht geformuleerd inderdaad.

Herman, maandag de cd van Paap in de bus, althans de bedoeling is dat ik hem morgen op de post doe ofzo.

Wil je er zo snel al vanaf

Ik waag mij morgen aan een review, vandaag probeer ik toch echt het thema te ontdekken van mijn cdtje

Dan zal ik ook maar eens mijn licht laten schijnen over de mixtape die ik dinsdag van KoenR heb mogen ontvangen. En waar maak je iemand blij mee die totaal niks heeft met elektronische muziek? Juist ja, met een cd met 61 minuten aan diverse elektronische klanken.

1. ?
Volgens mij zou ik dit wel moeten kennen. Dit neigt een beetje naar Joanna Newsom maar dan zonder harp. Het is nochtans zeker iemand die van een heliumballon gesnoept heeft.

2. ?
Dit nummer geeft je het gevoel dat je op de bodem van de zee ronddwaalt. Af en toe schiet er een wolkje lucht uit je zuurstoffles. En na een minuut of vier openbaart zich een groep waternymphen aan je.

3. ?
Net zoals de voorgaande nummers is dit een erg kalm en rustig liedje. In tegenstelling tot het geweld dat nog zal komen. Het komt bij mij over als een opvul- c.q. overgangsnummer.

4. ?
Vanaf dit nummer begint het échte werk. Op zich klinkt de melodielijn helemaal niet verkeerd maar van dat getrek en gekraak word ik toch wel redelijk zenuwachtig.

5. ?
Dit klinkt minder strak, meer open. Op het eind heb ik het idee dat ik naar een kikkerpoel aan het luisteren ben. Dit soort klanken hoor ik liever als achtergrondmuziek dan dat ik er actief naar moet luisteren.

6. ?
Intro’s van langer dan een minuut beloven meestal een bombastisch spektakel. Gelukkig is dat bij dit nummer niet het geval. Het schurkt zelfs een beetje tegen de new age aan. Met die kinderstemmetjes op de achtergrond klinkt het allemaal zeer aandoenlijk.

7. ?
In vroegere tijden had ik nog een internetverbinding via de telefoonlijn. Deze maakt ongeveer een zelfde soort geluid als wat ik in dit nummer hoor. Ik krijg hier een erg Star Wars/Trek gevoel van.

8. ?
Gelukkig duurt dit nummer maar negen en een halve minuut anders zou het allemaal wel erg eentonig worden. Na drie minuten had ik het concept van dit liedje ook al meer dan voldoende begrepen.

9. ?
Dit lijkt me wederom een overgang tot iets nieuws.

10. ?
Ik had verwacht dat de voorstuwende drums ooit wel eens overgingen in een nieuwe melodielijn. Maar als dat pas na drie minuten gebeurd, ben ik al lang afgehaakt. En een paar seconden later gaat hetzelfde deuntje wéér drie minuten verder.

11. ?
Een subtiele voorbereiding op het geweld dat nog te wachten staat.

12. ?
Terwijl deze muziek zeker niet makkelijk in het gehoor ligt, verslapt bij mij de aandacht na een minuutje. Af en toe had ik ook het idee dat mijn cd-speler kuren vertoonde bij het afspelen van dit nummer. Gelukkig bleek dit nummer zelf kuren te vertonen.

13. ?
Dit nummer komt niet toevallig van een tapeje dat is meegesmokkeld uit de Abu Ghraib-gevangenis? Volgens mij word dit soort “muziek” gebruikt om bij de ondervragingen aldaar de gevangenen compleet door te laten draaien.

Al met al een zeer verassend en interessant cd’tje. Zeker voor degene die zich echt met dit genre bezighouden. Jammer genoeg heb je met deze mixtape niet echt warm kunnen maken om op zoek te gaan naar maar van dit soort muziek, maar ik denk dat je bij andere MuMe’ers meer kans hebt. Oh ja, leuke hoes.

Boards of Canada?

Ik ben eigenlijk wel benieuwd geworden naar Koen's bijdrage nu. Mijn recensie volgt vermoedelijk vanavond, anders morgen.

Leuk stukje Paul, al ben ik het natuurlijk niet overal mee eens.


Nope. Zou ook een beetje moeilijk zijn aangezien ik daar zelf nog niks van ken.

"I suddenly beheld the figure of a man, at some distance,
advancing towards me with superhuman speed. (...) I
perceived, as the shape came nearer (sight tremendous and abhorred!) that it was the wretch whom I had created. (...) He approached; his countenance bespoke bitter anguish, combined with disdain and malignity, while its unearthly ugliness rendered it almost too horrible for human eyes."

"Lelijk sijn", zou Rob Geus zeggen, "daar word je nie frolijk fan." Een sexy beast zijn is echter ook niet gemakkelijk getuige de titel van de mix die op een druilerige dinsdagmiddag op de mat valt. Being Sexy Hurts, spelt het enigmatisch minimalistische hoesje, vergezeld van een kunstige afbeelding die in beelden omzet wat de woorden vertellen. Fascinerend genoeg in ieder geval om het schijfje meteen maar in de CD-speler te stoppen. De eerste paar tracks sluiten goed aan op wat evenwel de rode draad zou kunnen zijn: licht melancholische, laid-back tracks met rollende en stuiterende beats die net genoeg onderhuidse spanning en sexyness vertonen om de titel eer aan te doen. Opener 'Flower' van Moby doet me persoonlijk verder weinig - dat ik geen groot fan van de man ben mag geen geheim zijn - het zet in ieder geval de toon, die met de lome tweede track en de zomerse derde (geen idee wat deze zijn) voortgezet wordt.

Nummer vier is nochtans van een ander laken een pak. Stoffige en atmosferische electronic waar halverwege een prettig minimale beat invalt. Het is het voor mij net niet, maar het is wel het voorlopige hoogtepunt. De hierop volgende track trekt de lijn van het opgaande tempo door, maar voelt een beetje filler. Wat dat betreft geeft nummer zes echt de aftrap. Gitaren vallen in, een vrouwenstem giert door de vocoder - klinkt net vunzig en vuig genoeg, en is, hoewel kort, zeker krachtig: een alleraardigste song. Hierna keren we onvermijdelijk terug naar electronische klanken, maar de track in kwestie vind ik persoonlijk wel behoorlijk fijn. Een voortstuwende beat met pieuw poef piep eroverheen, erachterlangs en ertussendoor en eroverheen. Hierna vinden we plots Eels - wat mij betreft niet geheel ongepast. Beautiful Freak sluit namelijk goed aan bij de titel (en dus het thema, naar ik mag vermoeden), en de stijlbreuk met voorgaande tracks vind ik persoonlijk erg welkom. Dat ik Eels dan niet bijster bijzonder vind is niet zo belangrijk.

Wat volgt is een track die regelrecht lijkt aan te sluiten op de eerste drie nummers: een stomende, lome beat - half zomers, half melancholisch. Sluit overigens af met een grappig sampletje; leuke onderbreking van het geheel. Hierna weer een track met wat meer tempo, maar een beetje identiteitsloos; valt een beetje ongelukkig na twee tracks die net met het ritme van het schijfje wisten te breken. Nummer elf is overigens de eerste track waar ik echt niet erg veel aan vind: atmosferische trance-geluiden en een stampende beat - muziek die niet aan mij is besteed.

Spontaan (gelukkig ) weer stijlbreuk: opeens komen namelijk The Hidden Cameras voorbij. Erg leuk nummer dat me eraan doet herinneren dat ik eens een volledig schijfje van dit groepje moet aanslingeren. Zou het hoogtepunt van de mix zijn ware het niet dat, na nog een electronic track die me persoonlijk weinig doet, mijn favoriete Venetian Snares nummer voorbij komt. Is en blijft een prachtige track die al een aanzet geeft voor de melancholische sfeer van de laatste track. Na een piano intro van luttele minuten (ik vermoed eerst abusievelijk met een interlude van doen te hebben) valt de prachtig etherische stem van een dame in die de CD met verve uitleidt. Muziek die met wat lichte klezmer-invloeden speelt maar die ik verder niet helemaal kan plaatsen. Wel benieuwd wat het precies is, want het klinkt me erg fijn in de oren. Een welverdiend applaus sluit Being Sexy Hurts af.

Al met al een leuk schijfje, Luc. Niet alle nummers zijn aan mij besteed, maar dat is ook (of enkel) een kwestie van smaak. Ik heb er in ieder geval met plezier een paar keer naar geluisterd, en ben toch ook wel benieuwd wát ik precies gedraaid heb. Thematisch was ik soms een beetje de draad kwijt, maar de muzikale variatie maakte dat meer dan goed. Leuk gedaan!

Voordat ik mijn eigen mixtape op de post had gedaan, was het voor mij bestemde schijfje al in mijn bezit. Opschieten moest ik, al veel te laat! Lopend ging ik naar de brievenbus om mijn cd'tje te posten. De brievenbus in onze straat, wat nu net de langste straat van onze gemeente is. In ieder geval lang genoeg lopen om tijdens het lopen mijn mp3-speler op te doen. Ronkende techno en bouncende hiphop bereikte mijn oor vanuit de Senheiser. Thuisgekomen zet ik mijn mp3-speler af, door omstandigheden van de laatste maanden ben ik totaal niet in de gemoedstoestand voor deze muziek.

Ik druk op het '1-kopje-icoon' en de Senseo begint te ronken, rrrr.. weg daar! Alleen thuis heb ik het privelege de muziekinstallatie van mijn vader te mogen gebruiken en lekker hard te mogen zetten. Niet bonkend of zelfs ronkend hard, maar gewoon hard genoeg om er helemaal in op te gaan. Ik stop verwachtingsvol de mixtape in de cd-speler. Mmmmm... een minimale fractie van een seconde en ik herken het al! Overture van Patrick Wolf! Een moderne klassieker naar mijn mening. Onderscheidend, gedurfd, innovatief en gewoon fantastisch nummer. Maar wel echt een 'liedje'.

Geen geronk meer, de plons van 2 scheppen rietsuiker in de koffie. Tijd om het hoesje te bekijken. Geen flitsende computergraphics op de cover maar de hoes van Velvet Underground & Nico getransformeerd tot een striptekening. Gelijk schoot mij de naam Levenvergeten te binnen, hij heeft tenslotte VU & Nico op 1 in zijn top10.

I could have been a famous singer, if I had someone else's voice
But failure always sounded, let's fuck it up boys, make some noise!
Volgens de schepper van dit schijfje moest dit het motto zijn. Mmmm... noise... geronk en gebonk, heb ik daar wel zin in?

Patrick Wolf bewees met zijn 3 cd's één van de meest talentvolle en eigenzinnige songwriters van deze generatie te zijn. Een minstens zo eigenzinnige en eveneens talentvolle generatiegenoot volgt, Beck. Muzikaal zoals altijd erg sterk en verrassend. Lome refreinen en raps zoals alleen Beck dat kan, vullen het nummer. Warm, herfstachtig met wat zomerse hoop en geen herrie, gelukkig.

En ja hoor, nummer 3, weer een man, zelfde generatie, talentvol, eigenzinnig... Onze ambitieuze vriend Sufjan Stevens. Bij dit nummer hink ik altijd op 2 gedachtes, spreken mijn stellingen elkaar tegen, jawel, een paradox. Het nummer doet denken aan winterse straten, kerstverlichting en zingende menigtes, maar tegelijkertijd aan zomerse herinneringen. Het nummer bevat een zucht naar het avontuur, veel onbekommerdheid, maar tegelijkertijd is het vol van melancholiek en lijkt Sufjan veel spijt te hebben. Chicago zit vol met muziek, zowel rust als bombastische muren, waardoor het blijft boeien. Maar tegelijkertijd voelt het echt als een liedje, zo vol, zo groots, maar tegelijkertijd uitgekleed tot een naakt liedje.

This Beard is For Siobhan van Devendra Banhart, 4e nummer. Zegt me weinig, roept hoogstens wat folkassociaties op. Begint lekker, warm 'gefinkerpick' op de akoestische gitaar. En Devandra begint de zingen, fantastische stem! Ik heb vaak weinig op vaak technisch begaafde zangers, daar hebben we hier dan gelukkig ook helemaal niet mee te maken. Dit nummer doet me denken aan de jaren 50, nog niet wetend wat er allemaal nog in de popmuziek staat te gebeuren. Gewoon een man met zijn gitaar, geen geronk, geen gebonk, geen toeters, geen bellen... Geen zorgen, gewoon een goede tijd.
A real good time, a good time, a real good time, good time, a good time...

Nummer 5, Björk! In de loop van de week pm'de Levenvergeten de tracklist, bleek het niet Björk maar Joanna Newsom te zijn. Voor het luisterplezier hoefde ik het de eerste paar luisterbeurten niet te doen. Te ontoegankelijk, ik hoor er wel een zekere kwaliteit in, maar ik was blij als het nummer afgelopen was. Inmiddels, pakweg, 20 luisterbeurten verder zit ik bij Cosmia gewoon met een brok in mijn keel. Het gebrek aan structuur riep eerst vooral ergernis bij me op, nu zuigt het me mee in de wondere sprookjeswereld van deze harpvirtuoze.

Widow’s Walk van Van Dyke Parks, totaal onbekend voor mij, zowel de titel als uitvoerende. Veel geluiden, veel instrumenten, weinig structuur. In tegenstelling tot het voorgaande nummer, is hier het kwartje nooit gevallen en heb ik er helaas nooit een ‘liedje’ in kunnen ontdekken, te onsamenhangend, helaas.

In Germany Before the War, van Randy Newman. Deze had ik al vaker in je lijstjes langs zien komen, maar zei me verder ook erg weinig. Bij de eerste tonen moet ik gelijk aan de muziek uit een film denken, welke weet ik zo even niet. Sober begint Newman te zingen, hij klinkt als een oude, ervaren man die terugkijkt op zijn leven. Het is voor mij allemaal een beetje te mat, te clichématig en te somber. Nee, deze kan me niet echt pakken.

Zoonlief heeft me al lang kunnen bekoren, maar met vader weet ik het nog niet. Song to the Siren van Tim Buckley. De stem van Buckley senior kan me niet grijpen en klinkt eerder hooghartig dan gevoelig. Hiermee wil ik de Buckley-liefhebbers niet voor het hoofd stoten, maar ik vind het als een middelmatige artiest klinken. Matige stem, muzikaal niet bijzonder en weinig melodieus.

Mmmm… dit herken ik uit duizenden. Een stem die me wél kan bekoren. Een absolute held, vergelijken met een God wil ik hem niet, een cliché en bovendien is Bob Dylan gewoon één van ons. Bijna 12 minuten Bob, gewoon genieten. Iemand die zo bevlogen een verhaal kan bezingen en de luisteraar zo kan laten meeleven hoort bij de aller, allergrootsten.
They all play on penny whistles
You can hear them blow
If you lean your head out far enough
From Desolation Row

De ‘hammer-on’-techniek in het intro bezorgt me al gelijk kippenvel.
My lover comes to me with a rose on her bosom
The moon's dancin' purple
All through her black hair
Die stem, die stem… Doet me ietwat denken aan de zanger van Sixteen Horsepower, maar eigenlijk lieg ik nu. Townes van Zandt zette me niet aan het denken, hij liet me ‘voelen’. Dit is niet het moment om Townes een plekje te geven in het muziekarchief van mijn hersenen. Gewoon luisteren en genieten, echt een fantastisch nummer. Een man, een gitaar, en weer, weer een echt ‘liedje’.

Tom Waits, The Piano Has Been Drinking. Ik vind Tom Waits over het algemeen een fijne zanger, maar dit nummer kabbelt maar wat, jammer.

BAMM!! Papa won’t leave you, Henry!
Een heerlijke spanning, Cave gedraagt zich hier als een wild beest, als een maniakale gek en een perverse minnaar. Marcherende drums, onrustige gitaren, een mannenkoor dat bevlogen Nick’s teksten herhaald, alsof heer Cave hun baas is, de leider van hun geheimzinnige sekte. Ikzelf wil me nog geen volgeling noemen, maar het was voor mij onmogelijk om hierop stil te blijven zitten.

Bright Eyes. Klinkt als een band, maar dit is net als de voorgaande artiesten een pure eenling. Ik denk dat Oberst deze mixtape zelf had samen kunnen stellen, want veel van de langsgekomen singer-songwriters lijken van grote invloed op deze muziek. En ja, daar komt het motto van de mixtape ook langs. Fijn nummer, maar niet van de kwaliteit van pakweg Bob Dylan, Patrick Wolf of Sufjan Stevens.

Misschien wel de vader aller songwriters, naast onder andere Drake en Dylan, Leonard Cohen. Leonard’s teksten in combinatie met zijn minimale gitaarwerk maken hem tot een erg herkenbare artiest en een zanger die veel nakomelingen volstrekt overbodig maakt. One of Us Cannot Be Wrong is een mooi nummer, maar voor Cohen’s begrippen niet uiterst bijzonder.

15 mooie nummers, 15 markante figuren. Allen volstrekt eigenzinnige artiesten die helemaal hun eigen weg volgen en dus ook geen tot weinig muzikale inbreng van hun band duchten. Te term ‘noize’ uit het motte van deze mixtape bleek uiteindelijk niet zo letterlijk. Met de herrie wordt denk ik de oneffenheden in de liedjes bedoeld, want elk nummer op deze mixtape is volstrekt anders. Van modern tot krakend en piepend oud, van warm pianospel naar elektronische beats, van gemeen en gevaarlijk naar aandoenlijk en lief… Maar toch hebben al deze nummer wat gemeen, toch voelt dit als één geheel. Waarom? Omdat alle oneffenheden bedekt worden door de warme deken van ‘het lied’.

Mooie reviews staan er tot nu toe tussen zeg. Ik vind het erg tof als je eigen mixtape beoordeeld wordt, bijna net zo leuk als het beluisteren van die van een ander.

@sxesven, mooie recensie! Met veel plezier gelezen en herlezen. Dat je niet alles goed vond maakt natuurlijk niets uit. Ikzelf heb de tracklist niet meer liggen en uit sommige van je omschrijven kan ik echt niet één van mijn geselecteerde tracks halen, dus om erachter te komen waar je nou naar zat te luisteren moet je even op volgende recensies wachten.
btw. van The Hidden Cameras heb ik nog niet gehoord

Zei ik nou The Hidden Cameras? Haha, da's wel erg dom - beetje titelverwarring. Cansei de Ser Sexy moest het zijn, geloof ik, waarvan ik het plaatje allang gehoord heb ook (en al een tijd ook niet méér, daarom zal ik mis hebben gezeten ). In ieder geval, blijft een leuke track. CSS maar weer eens draaien dan.

Toffe recensie trouwens, Luc, leuk om te lezen! En nog veel leuker natuurlijk om te horen dat bij Joanna het kwartje is gevallen, haha. Prachtig, nietwaar? "And miss, and miss, and miss, and miss, and miss your heart!". Die brok in de keel klinkt maar al te bekend. Lijkt me overigens een erg leuke mixtape (met veel bekends), dus laat maar komen! Luc's Being Sexy Hurts is inmiddels op weg naar Brussel.

Oepsie! Ik had vandaag al cd'tje nummer 2 op de mat terwijl me nog niet helemaal duidelijk was dat we onze cd'tjes alweer verder gingen sturen.

Hopelijk vanavond ook nog een reviewtje van mijn hand alhier.

Ik heb de mixtape inmiddels doorgestuurd, en zal me vandaag of morgen aan de recensie wagen (ik heb ook nog proefwerkweek, dus er moeten ook nog andere dingen gebeuren -_-)

Ik nu ook.

Ik ben ook met mijn review bezig, maar moet zo werken dus maak 'm denk ik vanavond verder af

Oeps, ik had even een reminder moeten posten. Maar goed, volgende weekend gaat het vast overal goed.

Ik luister zelf inmiddels naar Paap's bijdrage, die me vooralsnog goed in de oren klinkt. Sietse's en mijn verlate bijdrage drop ik zo in de bus bij Jasper en mijn bijdrage is ook nog eens onderweg naar Itchy.

Verder heb ik mijn recensie netjes geschreven, maar ik ben hem even vergeten te usb-transporteren naar een computer met werkend internet.

Ja hoor, je hebt mijn huisje weten te vinden. Hij hing in de brievenbus of hoe noem je dat

Morgenavond zal mijn luisteravond worden. Nog even verzinnen waar ik mee ga beginnen. Sietse of Herman.

... En toen was de CD "priemgetal deel 1" van Jazper, na een detour te hebben gemaakt via een verkeerde brievenbus, toch nog veilig bij mij thuis aangekomen. Priemgetallen... interessant...
Ik ben een lopend wiskundig drama, maar ik meen mij toch nog te kunnen herinneren dat een priemgetal een getal is wat alleen door één en door zichzelf gedeeld kan worden. Zonder een breuk op te leveren, dan. Dit wordt bevestigd door Wikipedia. Ik duw het schijfje en de cd-lade en er blijken negen tracks op te staan. Ziedaar het eerste priemgetal! Gauw kijken of ik er nog meer kan vinden.

1. “Un, deux, trois, quatre” wordt er in het Frans afgeteld. Omdat (volgens de Wiki om praktische redenen) één geen priemgetal is, hebben we hier dus de drie te pakken. Check. Het akoestische gitaarliedje gaat in het Engels verder, en ik heb geen idee wie het is. Ik ben ook niet echt thuis in het singer-songwriter genre, maar ik vind het wel een mooi nummer.

2. Weer een klein liedje. De stem is onmiskenbaar Stef Kamil Carlens, en het liedje is volgens mij Rag Doll Blues van I Paint Pictures on a Wedding Dress. Nu vind ik Zita Swoon, en vooral door die pretentieuze kwast van een Stef Kamil, een redelijk irritante band, maar hier is het goede nummer gekozen, dit is nog alleszins redelijk.

3. Iron and Wine – Naked as we Came. Weer een rustig, akoestisch nummer. Dit is natuurlijk schitterend, één van de mooiste songs van dit millennium.

4. Een rustige rocksong met wederom akoestische gitaren. Het geheel heeft een classic rock-achtige vibe. Ik zou niet weten wie dit is!

5. Sonic Youth – Disconnection Notice. Mijn all-time helden! Disconnection Notice staat op Murray Street, alom bejubeld als hun “back to form”-cd. Al zijn wat mij betreft Sonic Nurse en Rather Ripped beter. Ik heb Disconnection Notice eigenlijk nooit een mooi nummer gevonden, ik vind het eigenlijk bijzonder futloos en de melodie is ook al niet sterk. Zouden er ook priemgetallen op die Notice staan?

6. Motorpsycho – Upstairs/Downstairs. Drie keer raak! Mijn alltime favoriete Motorpsycho. En die lui hebben heel wat materiaal uitgebracht wat ik steengoed vind, dus dat zegt wat. Voor mij persoonlijk heeft dit nummer een bijzondere betekenis, die ik hier lekker niet verklap . Het nummer is mooi, meanderend en psychedelisch en bevat hele intieme zang van gitarist snaH.

7. Een rustig liedjes met een zwoel zomers sfeertje. De lente hangt in de lucht, de vogeltjes vliegen af en aan, en ik doe een gok: Elliott Smith? (ik denk zijn stem te herkennen).

8. Weer een akoestisch nummer, voorzien van subtiele elektronische accenten. Het doet me aan Múm denken, misschien is dat het ook? Ik ken lang niet al het werk van die band.

9. Psychedelica in het straatje van Spacemen 3/Spiritualized. Daar het geheel instrumentaal blijft, is het moeilijk raden… ik pas!

Een mooi rustig cd’tje Jazper, ideaal voor later op de avond. Veel links naar priemgetallen heb ik niet kunnen vinden, maar er zitten vast wel een paar slimme bèta’s in de circel die er meer uit kunnen halen. Van de nummers die ik niet kende ben ik vooral benieuwd naar nummer één, want dat vond ik echt wel een mooi nummer, Ik probeer de cd weer zo kunstig te verpakken als hij aankwam, en stuur hem alvast door naar Timo.

Ik stuur hem ook pas morgen door, helemaal vergeten.

Ik wacht nog steeds op het cdtje van T.O.

Ik weet het, ik had mijn mede-mixtape-doorstuurders gisteren al een review beloofd, maar sorry, ik werd opgeslokt door één van de mooiste nummers die ik in de afgelopen tijd gehoord heb. Inmiddels is Dancing van Doveman alweer een keertje of 30 langsgekomen en is het weer even tijd voor iets anders, de mixtape van Ike dus, waarvan ik geen enkel nummer kende en waar op de hoes nog even benadrukt wordt hoe zondig wij bezig zijn.

Het eerste nummer kan echt gezien worden als een introotje. Een melancholisch loopje ala William Basinski met wat spacegeluidjes overgoten. Het past bij het feit dat ik met dit mooie weer lekker op m'n kamer achter de laptop zit.

Nu iets wat me erg doet denken Broken Social Scene.Hier word ik erg vrolijk van, waarom naar buiten gaan en het lenteweer ervaren als er ook het lied Cats Dogs & Babies Jaws is? "But it never worked out anyway" Hey, ik versta zelfs een zinnetje zonder er moeite voor te doen. De zang in de rest van het nummer is redelijk onverstaanbaar, wat wel een klein beetje jammer is.

Het groen groene gras volgt. Rare titel voor een liedje dat gaat over een jongen die onder de plak zit bij z'n vriendinnetje die misschien nog wel verliefder op een andere jongen is, maar ik klaag niet, want de vrolijkheid wordt aangevuld met groen gras onder m'n voeten, terwijl ik nog steeds in mijn grotje rondhang.

Een ambientachtigdingetje. Lijkt een beetje op een verdwaald nummertje op het eerste gehoor, maar niets is minder waar. Een rustig begin en een rustige opbouw, steeds wat toevoegingen van andere rare elektronische geluidjes en na vijf stort het zootje weer ineen. Reden zat dus om dit nummertje tussen de rest van de relatieproblemen te planten.

"You always seemed to lose the spark when i was only half undressed." Tja, dat bedoel ik dus met relatieproblemen. Zeer leuk liedje met een leuke tekst waarin de liefde wordt vergeleken met het ridderlijke karakter in de Middeleeuwen. Meer hoef ik niet te zeggen denk ik.

Met het volgende nummer, Crossing the Andria, kan ik vrij weinig. Het klinkt aardig maar ik vind het op de een of andere manier niet echt in het geheel passen.

Ik wil het al maanden eens downloaden en beluisteren, maar ik vergeet het telkens. Gelukkig is er Ike die gewoon Cat Power op z'n CD knalt en me ervan weet te overtuigen dat het nu toch wel echt eens tijd wordt om wat te downloaden (of te kopen, als alle nummers zoals dit nummer zijn, kan dat in ieder geval geen miskoop zijn) Prachtig nummer en bovenal een prachtige stem.

"John Travolta is a really good swimmer" Wat een extreem vaag nummer is dit, maar erg vermakelijk is het wel. Het gaat geloof ik over een man die jaloers is op John Travolta, omdat z'n vrouw dat een hunk vindt (maar ik kan het mis hebben, zo kwam de tekst op mij over in ieder geval ) "I wanna take her to the swimming pool and show her what John Travolta is really like" Ik denk dat ik moet gaan toegeven dat ik best wel verliefd ben op dit liedje.

Er volgt weer zo'n heerlijk vrolijkmakend nummer. Meteen kijk ik weer even naar buiten naar de snelweg en bedenk me meteen weer dat het helemaal niet erg is dat ik hier nog steeds binnenzit, door deze muziek weet ik genoeg over wat er zich buiten afspeelt.

Feist aan de beurt. Ze telt tot 4 en zegt dan dat ze wil horen dat d'r liefde nog meer van d'r houdt. Ze kan zelfs tot 10 tellen, ook al slaat ze daarbij de getallen 7 en 8 over. Het is haar vergeven, ik ben vandaag niet de kwaadste en mevrouw Feist heeft daarnaast blijkbaar al genoeg problemen aan d'r hoofd.

Boeken zijn erg leuk, en als ze dan ook nog muziekjes maken die helemaal in het straatje van Madelon liggen is het helemaal geweldig.

This Right Ain't Shit wordt opgevolgd door een poplied, althans, volgens cLOUDDEAD is het er één. Redelijk hilarisch. Zeker het vaagste hiphopnummer wat ik ooit gehoord heb (niet dat ik er ontzettend veel gehoord heb overigens). "And then we say fuck in our pop song." Ga jullie gang cLOUDDEAD, dat maakt jullie popliedje helemaal af.

En toen was het weer tijd voor een ambientlike nummertje, leuk momentje weer, bij het horen van dit lied zie ik op een zomerdag een overdrukke snelweg voor me met een ondergaande zon op de achtergrond. Heerlijk sfeertje.

Sol Seppy. Grappige naam, leuke alliteratie. Ik verwachtte Scissor Sisters-achtige taferelen maar die verwachting was een beetje fout. Een zeer lief popliedje met een toffe tekst.
"I found this picture the other day
It was so amazing I hung it up
My friends said "That's by the girl next door
She doesn't think she's very good at all."
And then one day Sara came around,
"Please would you take that thing down?"
She blacked it out and then she ripped it up
And hid herself in a paper bag"

Bij het volgende nummer verwacht ik vanwege de intro een vaag folkliedje in de trant van United Bible Studies, maar ook dit klopt weer niet. Al snel veranderd het geluid in een erg catchy soundje met zeer toffe zang. Het cellootje (of viool, whatever ) doet het ook erg goed. Ik vind het een liedje over hoe snel de winter voorbij is gegaan en hoe snel het weer zomer is geworden. Joechei .

Over Bikini Atoll kan ik niet veel zeggen, aangezien dat lied na 10 seconden al niet meer wil afspelen. Erg jammer.

En hé, nu hoor ik hier opeens Modest Mouse, maar in het boekje staat toch echt Ugly Casanova. Ik verwacht een samenwerking of zo. Het klinkt in ieder erg geval Modest Mouselike, goed dus. En zingt de zanger daar nou: "There was cum on the piano?" :O

De mix wordt beëindigd met Destroyer, iets wat ik al wel een jaar of zo op mijn computer heb staan, en waar ik serieus nog nooit naar heb geluisterd. Nu ben ik er ook weer meteen achter dat ik dat toch maar gewoon moet gaan doen.
"The fox and the hound don't stand a chance in the land that I love. If you had your man, and I my woman, and everything returned" wordt er gezongen en het is een perfect einde voor het mixje.

De muziek van Ike heeft me door de afgelopen proefwerkweek heen geloodsd en ik ben hem daar erg dankbaar voor. Ik ben erg benieuwd geworden naar een aantal dingen en ik vond het zeer vrolijkmakend (in Madelons ook wel woeimakend).

Ik stuur de mixtape ook morgen door

Ontvangen!

Maar wel pas na een week Dus bereid je nog even voor Koen

Hoera! Dan heb je zo over een weekje de volgende weer binnen.

Edit: 9 is natuurlijk geen priemgetal, domme itchy!

Daaruit blijkt dat niemand je review gelezen heeft anders had één van ons het wel gezegd.

Of dat jullie ook niet kunnen rekenen, natuurlijk.

Dat is het inderdaad

Kun je wel stellen, ja.