Stronger than Spider's Strings, door The Scientist

Oosterse mystieke klaken vullen mijn oren zodra ik deze cd opzet, ik heb het gevoel in een moskee beland te zijn. Ik denk aan dansende dames met mondlapjes, alleen het gezang mist. Ik denk niet dat ik dit lang ga trekken, dit is niet bepaald mijn muziek.
Maar hé.. Iets bekends, spookachtige klanken van een van mijn favoriete artiesten. Ik zal niet verklappen wat het is, dat laat ik aan jullie zelf over, maar het mag geen geheim zijn dat ik dit een van de beste live-tracks vind die ik ooit heb gehoord, erge orginele invulling. Ja dit moet mooi geweest zijn, echt jammer dat ik het vorig jaar heb moeten missen.
Dan weer iets heel anders... Vage jazz achtige klanken komen uit m'n boxen. 'Vage jazz' zoals ik (en waarschijnlijk ben ik niet de enige) wel ken van Jelle . Ik vermoed dat dit iets van het ECM-label is, ik vind het erg apart en erg mooi. Prachtige inheemse geluiden, het doet me nog het meest denken aan een Zuid-Amerikaans gebeuren met trommels en oerwoudgeluiden. Toch heeft het ook een vreemde oud-volksliedjes klank, zigeunerachtig bijna, maar dan toch ingewikkelder. Ik droom even heerlijk weg. Wakkergeschud uit mn droom een ietwat agressief nummer, spookachtig en dreigend. De meerdere kleine climaxjes in dit nummer zijn echt geniaal in elkaar gezet, ik ken elke klank al en ik volg het nummer in m'n hoofd. Weer zo'n geweldig geniaal nummer is hier uitgekozen, al is het even wat anders dan het voorgaande, erg toffe track, prachtig gekozen.
Nu weer een stijlverandering. Jeetje, dit klinkt echt geniaal. Rustige instrumenten begeleid door subtiele electronische geluidjes. Het stroomt m'n oren in en blijft rondhangen, spannend opbouwend met subtiele veranderingen. De spookachtige instrumenten in de herhaling maken dit echt helemaal af. Langzaam vervolgt het zich, ik vind het jammer als het afgelopen is, dit was echt bijna 7 minuten puur genot. Gelukkig zet het zich voort in de opvolgende track. Heerlijk slapen onder de schaduw van hoge bomen, op donkere koele plekjes, terwijl het in de zon drukkend warm is.
Oei, weer een ander nummer, een erg lange dit keer (bijna 15 minuten). Ik ga weer terug naar het Zuid-Amerikaanse regenwoud. Afternoon of a Georgia Faun misschien, maar neen ik zie dat het aantal minuten niet klopt. Het klinkt ergens wel bekend, maar is verder niet iets dat ik snel zou opzetten, tenzij in de situatie die ik net beschreef, onder een boom in de schaduw slapend.
Dit gevoel wordt nu weer versterkt, alleen het oosterse van de begintrack komt nu iets terug, zij het veel minder aanwezig. Een erg kort trackje, minder dan 3 minuten, maar verliest daarom zeker geen kracht.

Dan het tiende en laatste nummer. Pure pracht, prachtig gekozen afsluiter. Stronger than Spider's Strings indeed. Ik geniet met volle teugen en ik zweef even weg in de melancholische spookachtige klanken van deze muziek. Deze track is de laatste tijd al een van mijn favorieten en komt sowieso erg vaak voorbij, heel fijne verassing om deze op de mixtape aan te treffen.

Stronger than Spider's Strings, dat zeker. Breekbare, sprookjesachtige, melancholische en buitenlands/tropische geluiden, allemaal veroorzaakt door een bepaald instrument, de strings (Shit, nu ik mezelf nog zo had beloofd jullie het zelf te laten uitzoeken ). Strings... Ja ik kan niet anders zeggen dat de nummers die je gekozen hebt echt briljant zijn voor dit instrument, heerlijk subtiel gebruik ervan, daar hou ik wel van. Het eerste nummer is voor mij echt het minste, ik vind de strings daarin ook het minst goed naar voren komen, maar de rest is echt te mooi voor woorden. Puur genieten onder die boom, in de schaduw, waar het koel is.

Dank je voor deze lovende woorden

ben zelf nu bezig met schrijven.

English Is Overrated draait nu

Een cd getiteld ‘Wooo, liedjes waar Madelon blij van wordt’, eens kijken of ik er ook blij van word. Ik ken Madelons smaak een beetje, dus het zou zeker moeten kunnen.

Het eerste nummer is er echter niet een waarvan ik kan zeggen dat het me aanpreekt, electro-pop achtig nummer, wat sowieso niet echt mijn genre is. Het gaat vervolgens een beetje verder op deze weg, na een paar nummers wordt de zang iets beter en vind ik het wel aardig, maar blijft het niet echt muziek voor mij. Wel erg vrolijke muziek, maar dat werkt bij mij vaak averechts, ben blij als ik na een paar nummers op mijn favoriete Smiths-nummer stuit (zal niet verklappen welke het is). Dit is het eerste nummer waar ik echt woooooo van word .Dit is dus het gevoel wat Madelon bij al deze nummers krijgt, ik ben jaloers.

De vrolijkheid gaat door in het nummer erna, ik begin nu echt plezier in dit schijfje te krijgen, mijn voet begint het ritme mee te tikken, ik begin een beetje te bewegen, er verschijnt een lach op mijn gezicht. Hier wordt de muziek ook wat vager. Helaas is het nummer hierna weer minder, zitten leuke ideeen in, maar wordt me iets te chaotisch gelukkig is de tekst nog een bron van vermaak . Hierna paar leuke nummertjes, maar weer een beetje overkill aan vrolijkheid voor mij (ik weet het, ik ben saai).

Blijft een beetje afwisselend wat punkig en wat poppier, met wat leuke vage dingen erdoorheen, en dan krijgen we het in een keer, heel veel moois, met onder meer Decemberists en CocoRosie (verklap wederom niet welk nummer), nog mooier dan de eerste opleving van het album. Echt geweldig gekozen nummers waar ik zeker ook vrolijk van word. Dit gaat door tot het eind van de cd, en zo sluit ik toch met een vrolijk gevoel af. Door het contrast van de nummers waar ik echt vrolijk van word met de eerdere nummers misschien nog wel vrolijker dan wanneer ik alleen de vrolijke nummers had gedraaid (voor de mensen die dat kunnen volgen, ikzelf geloof ik niet meer).

En uiteraard moet ik mijn complimenten geven voor het hoesje, echt geweldig, die heeft ze vast geschilderd nadat ze de cd heeft geluisterd

Tijdens het luisteren Leuk stukje Jelle

Recensie ‘Beauty Lies Within’ vol.3 (Cd van Sietse).

De CD van Sietse bevat zoals hij zelf in een begeleidend briefje schrijft “een kleine blik” op het ambientgenre. Ik ben geen enorme ‘ambient’-liefhebber, maar dat komt vooral omdat ik thuis te snel geneigd ben ‘makkelijkere’ muziek op te zetten. Om optimaal te kunnen genieten van ambient, moet je er toch wat geconcentreerder naar luisteren. Daarom geniet ik ook vooral van dit soort muziek tijdens avonden zoals Interzone. Thuis heb ik er dus vaak het geduld niet voor, maar met deze CD is het je wel gelukt mijn aandacht van begin tot eind vast te houden. Hij is erg knap opgebouwd: de nummers sluiten goed op elkaar aan qua sfeer, maar toch zit er een mooi verloop in de CD (voor mijn gevoel van licht naar wat zwaarder). En dan heb ik het nog niet eens over het mooie (en toepasselijke) artwork gehad.

Je begint met zoals je zelf schrijft “twee klassieke stukken die aan de basis staan van dit genre”:

01. Erik Satie – Gymnopedie
Satie was niet helemaal nieuw voor mij, aangezien ik een CD (ooit voor heel weinig gekocht bij de V&D ofzo) van hem waar ook dit nummer op staat. Mooi, rustig pianospel. Lijkt een tikje dromerig, maar misschien is dit een geval van schijn bedriegt. Ik zou eens op zoek moeten gaan naar de achtergronden van Satie(’s muziek).

02. John Cage – In A Landscape
Als John Cage plaatsneemt achter de piano, wordt de toon wat duisterder en intenser. Klinkt goed. Rustgevend ook.

03. Harold Budd – Arabesque 1
In je briefje heb je het over de “klassieke ambient” van Harold Budd. Ik zag ook dat je deze meneer, waar ik tot een week geleden nooit van gehoord had in je top 10 hebt staan. Het nummer duurt maar een minuut of twee, dus is voorbij voor je er erg in hebt. Op de CD betekent het dat de piano gezelschap krijgt van een fluit. Mooi wel, klinkt inderdaad ook een tikje Arabisch.

04. Goldmund – Sumi-E
Ook dit nummer klokt onder de twee minuten. Een gehaast pianostuk. Past prima in de opbouw, maar als losstaand nummer beklijft het niet echt. Evenals Harold Budd overigens.

05. Daigoro – Winter Shadows
Dit nummer heeft de titel indachtig inderdaad een arctisch tintje. Dit nummer heeft een zware ondertoon, maar daaroverheen toch een sprankelende en lichte melodie. Mooi contrast. Hier wil ik zeker meer van horen.

06. Daizok – Daeque II
Het eerste nummer waar geen piano te horen is. Klanktapijten schuiven over elkaar heen en weer terug, terwijl strijkinstrumenten een subtiel ritme aangeven. Af en toe zwelt er iets aan, maar het geheel klinkt nooit te zwaar of over the top. Het doet me wel denken aan een wandeling door het bos. In de duisternis van de nacht, maar toch aangenaam.

07. Deaf Center – White Lake
Opvallend hoe mooi de piano van de heren van Deaf Center hier binnenvalt. Alsof de eerste zonnestralen door de bomen schieten, tijdens diezelfde nachtwandeling. Het doet wel wat aan Satie denken, al is dit wat opgewekter. Al met al is dit echt wonderschone muziek; het heeft bijna iets troostends, iets zalvends. Na een tijdje komen er nog wat knispergeluiden bij, alsof je de schoonheid van de zonnestralen eindelijk kunt bevatten en je wandeling vervolgt. Overigens ken ik het album Pale Ravine van Deaf Center al wel, ik vind het per luisterbeurt mooier worden.

08. William Basinski – Melancholia 9
Ik vraag me sterk af welk geluid meneer Basinski bewerkt heeft voor dit nummer. Ik bedoel het geluid dat je de eerste minuut op de achtergrond hoort. Het klinkt bijna als een plotseling remmende auto. Ook Basinski heb ik wel ’s geprobeerd, maar ik kon eerlijk gezegd niet het geduld opbrengen zijn Disintegration Loops uit te luisteren. In de context van deze compilatie bevalt dit nummer me wel goed, maar de schoonheid ligt er voor mij niet zo dik bovenop als bij een Deaf Center of een Daigoro.

09. Stars Of The Lid - Humectez La Mouture
Stars Of The Lid grijpt me wat minder, om de een of andere reden. Ik kan moeilijk duiden waarom. Ik hoor dat het melancholisch is, maar het roept die stemming jammer genoeg niet bij me op.

10. Marsen Jules – Anemone
Met Anemone begint volgens mij de opmaat naar de apotheose. Een wat hectischer nummer, waar voortdurend een snaarinstrument (ik kan niet echt noemen welke) op dezelfde manier wordt aangeslagen. Ook dit doet me niet veel, ik vind het zelfs saai eigenlijk. Sorry Sietse!

11. Alva Noto & Ruyichi Sakamoto – Iano
Na twee keer iets in de MuMe-ladder van deze heren te hebben gehoord en te zijn betoverd door dit nummer, weet ik dat ik maar ’s achter een album van deze heren aan moet. Een nummer als Ghosts van Japan in gedachte hebbend, vind ik het helemaal niet raar dat Sakamoto deze kant is opgegaan. Mooie dromerige ambient met kraakjes en plopjes en een IDM-achtige (of is dat wat ze glitch noemen) beat.

12. Wouter van Veldhoven – Schetsje
Mooi xylofoonspel van onze Wouter. Het duurt maar 45 seconden, dus veel valt er verder niet over te zeggen.

13. Cordouan – When All This Is Over We’ll Meet Again
Dit doet me door de fluit gek genoeg een beetje aan een nummer van Mogwai’s Young Team denken. Het heeft ook wel enigszins dezelfde sfeer, al zijn de gitaren hier (gelukkig) compleet afwezig (of voor mij in ieder geval niet als dusdanig herkenbaar). Door het continue geluid van stromend water, krijg ik er ook wel een beetje een tropisch regenwoud gevoel bij. En dan is er ook nog de mooie titel en de al even dramatische, maar zeker hoopvolle muziek. Echt heel erg mooi dit!

14. Troum – Ananke
Een beetje flauw slotnummer, want dit is toch wel een beetje een cliffhanger. Na Ananke heb ik het gevoel dat mijn favoriete serie opeens ophoudt en je nooit zult weten hoe het afloopt. Troum had ik al eens gehoord in een top 10 die je voor Soulseek had gemaakt, en dat beviel ook al goed. Mooi gedaan met de accordeon. Dit is ook zeker een naam die ik verder moet gaan uitpluizen.

Al met al een geslaagd avontuur. Met name van Daizok, Cordouan en Troum moet ik meer horen. En Deaf Center kan ik ook nog wel vaker opzetten.

4,5*

Mijn verhaal over Bubba z'n tape is onder constructie

Eindelijk ontvangen.

Glitch inderdaad



Vrijwel alleen gitaar (ook die fluit)


Ook op de compilatie waar het van komt de afsluiter.
Een van mijn favoriete troum nummers.


Verder bedankt voor de mooie omschrijving.

Ook de fluit.

Ik zal er bij de volgende keer luisteren op letten.

Nog even de complete cirkel hier, voor de overzichtelijk- en leukheid.

Sietse -> Herman -> Jazper -> Itchy -> Levenvergeten -> Luc011190 -> Sxesven -> T.O. -> Koenr -> -> L_T_B -> Yak -> Handsome Devil - The Scientist -> Nevyn - Bubbachups -> Paap Floyd -> Sietse

gitaar + e-bow + effecten pedaaltjes kan heel erg veel doen...
maar heel misschien is dit toch toetsen...zou eventueel nog kunnen.

Net het cd'tje van Herman geluisterd. In een geheel andere stijl dan wat ik gewend ben. Maar wel leuk, onverwachte dingen horen Ik ken dan ook geen enkel nummmer.

Review volgt, 1x luisteren is beslist niet genoeg!

Het eerste nummer is wel lekker vrolijk zo op de vroege ochtend.

Op een druilerige woensdagmiddag vis ik een cd van de mat. Op de hoes staat de tekst:

Nooit meer ijsvrij?

Ik dacht bij mezelf: “dit jaar zal het ijsvrije er niet meer inzitten nee...en als het zo doorgaat met het verwarmen van de aarde...”
Om dit plaatje te onderzoeken moest ik dus niet in Nederland blijven maar wat meer richting de noordpool gaan om nog een beetje van de sneeuw te genieten. Bij Buro Scandinavia boekte ik een lastminutereisje naar IJsland en daar ging ik.

Eenmaal gearriveerd begon het avontuur. Ik zette de muziek aan. (in het volgende verhaal correspondeert elke alinea met een track.)

Ik voelde de koele wind langs me gaan en mensen waren blij me te zien. Ik word naar mijn hotel gebracht, dump mijn spulletjes en ga van het landschap genieten.
Ik laat me afzetten aan de rand van het dorp en begin te lopen. Het waait nog steeds en het landschap wordt steeds kaler, steeds witter. Af en toe verschijnt daar een verdwaalde vogel. Ik laat me opnemen in het gerelmatige landschap en droom langzaam weg.
Opeens schrik ik wakker van spelende kinderen. Waar komen die vandaan? Als kind speelde ik vroeger ook veel in de sneeuw maar ik denk dat die IJslandse kids wel een beetje genoeg van die sneeuw hebben. Hun klanken vervagen en even later zijn ze verdwenen.
Het is gestopt met waaien en ook sneeuwt het niet meer. Mijn aandacht wordt gewekt door een laag, lang gekreun. Even later komen daar ook hogere stemmen bij. Zou Bigfoot dan toch bestaan? Eng is het in ieder geval niet. Ze klinken me als Afrikanen maar die hebben daar toch niets te zoeken. De zon breekt door als een soort trompetgeschal en de gezangen gaan verder. Echt duidelijke woorden komen er niet uit en anders zou ik ze toch niet verstaan. Ik blijf verstijfd luisteren.
Sneeuwvlokken vallen omlaag. Één voor één.Als gezette klanken. Het is een mooi gezicht. Variërend van heel grote tot piepkleine vlokken. In de verte verschijnt een helder licht maar het lijkt er niet op dat deze me snel zal bereiken.
Ik loop wat verder en bereik een dorpje. De inwoners zingen me tegemoet al heb ik geen idee wat ze zingen maar het bevalt me wel
Ik bereik een schooltje en interview een kind (vraag me niet waarom). Ik vraag hem naar zijn favoriete kleur en nog wat dingetjes. Hij antwoordt wel maar vindt me eng want hij rent gillend weg
Ik word kort weggezongen. In twee delen “zingen” ze me me toe. In deel één is het vooral wat gemompel maar wel erg mooi gemompel.
In deel twee mompelen de kids ook en de mensen blijken ook nog wat Engels te kunnen hoewel ik het niet briljant kan verstaan maar dat is eerder een gebrek aan mezelf. Ik vind het redelijk klinken als The Shins moet ik zeggen.
Ik keer naar mijn hotel en onderweg kom ik een paar zingende dames tegen. Blijkbaar ook in dialect want ik versta er niets van. Ik heb nu wel genoeg van dat gebral
Even later zie ik een vrouw zingen, huilen lijkt het. Ik denk om haar Italiaanse vriendje Mario want de begeleiding had zo uit een videospelletje kunnen komen. Desalniettemin klinkt het wel cool.
Ik neem een omweg door het oerwoud en hoor daar allemaal vogels en ander gespuis. Ik hoor zelfs chimpansees..:? Ben ik echt niet toevallig in Afrika beland? Daar is het in ieder geval nooit ijsvrij. Maar hier ligt toch echt een pak sneeuw...
Het psychadelische achtergrondje is wel gaaf.
Eenmaal het woud uit kom ik weer enigszins in de buurt van mijn hotel. Ik dool wat door de straten maar ik ben verward. Bordjes kan ik niet lezen en de weg vragen is al helemaal wat.
Aangezien ik zo moe ben besluit ik maar op straat te gaan liggen. Ik zoek een warm plekje maar die zijn vrij schaars daar. Het is een dieptriest einde van de dag. Ik lig net en ineens verschijnt er boven me een fel licht. Het is maar voor eventjes. Even verderop zie ik een accordeonist die het zwaarder heeft dan ik. Hij speelt blijkbaar al jaren zijn deuntjes op die plek. Arme man.Een mooie stem klinkt en zingt. Ze heeft geen medelijden met mij en klinkt heel ernstig.
Nu gaat de man zelf zingen. Hij legt zijn accordeon aan de kant en brengt mij geheel in vervoering met zijn gezang. Over een meid die elders in Wonderland was en ook min of meer werd genoemd in een lied van The Jam (A town called m.....), Smokie woont ernaast en Gompie kent haar niet. Ik vind het prachtig en de saxofoon (ofzo) raakt mij diep. Dit is misschien wel het muzikale hoogtepunt van de plaat. Ik leg mijn overige geld in zijn koffertje en blijf luisteren waarbij er een traan verschijnt. Prachtig.
Ik keer maar terug naar het vliegveld en zing zelf een lied. Het klinkt best aardig vind ik zelf.

Snow don't fall on summers time
Wind don't blow below the sea
My loves lies 'neath frozen skies
And waits in sweet repose for me

Inmiddels zat ik al in het vliegtuig maar wegens pech moet ik met behulp van een parachute het luchtruim kiezen. Langzaam dwarrel ik omlaag als een herfstblad. Ik beland in de zee en het waait stevig. Ik raak buiten bewustzijn en na een poos word ik wakker op vast land. Waar bevind ik me? Ik hoor voetstappen, van meerdere mensen. Waar ben ik?

(wordt vervolgd)

Mooi tapeje Bob (Bubbachups). Bijna alles kende ik niet maar zal ik wel eens op willen zoeken.

Voor de geinteresseerden heb ik ook een mixtape gemaakt, een SoulSeek exclusive!

Leuk, maar ik kom momenteel niet in je shares.

Nouja, met een beetje geluk downloadt Jelle hem wel en dan haal ik hem daar wel vandaan.

Nou he he... ik lig al een paar kilometer achter op de andere mixtapers maar hier is dan eindelijk mijn stukje.

"English is overrated" was de titel van dit schijfje. Ik kreeg bij het eerste nummer meteen al een indruk wat het thema zou zijn: murw gepoeierd door alle Engeltalige muziek zou er op dit cd'tje waarschijnlijk geen enkel Engelstalig nummer voorbij komen. De foto op de voorkant kijkt me streng aan, alsof ze met de mattenklopper klaar staan. Dit wordt een les waar ik even voor zal moeten gaan zitten.

We moeten het doen met schattingen en natte-vinger-werk. Het eerste nummer, een Japans (?) doedelzaknummer, is wel meteen een voltreffer. We duiken direct in Oosterse sferen, op zo'n anderhalve minuut komen er plots wat andere instrumenten bij en wordt het stapje bij beetje steeds mooier en mooier.

Nummer twee lijkt in eerste instantie die sfeertje nog even voort te zetten. Wederom is het na anderhalve minuut dat het nummer plotseling omslaat, ditmaal met drums, trompet, viool en zang. De kleur is wat minder traditioneel dan het eerste nummer, ze gaan zelfs met delay-effecten aan de haal en iets verderop verandert pardoes de maatsoort lijkt er wel een volksdans te worden ingezet. Hoewel de zang (Midden?-)Oosters aandoet, weet ik toch niet helemaal waar ik deze muziek moet plaatsen. Maar dit nummer ligt me wel.

Track 3 begint met een naald die op de plaat wordt gelegd. Bij de eerst trekharmonica-tonen herken ik het niet direct, maar zodra de Russische keelklanken invallen meen ik toch direct Pjotr Leschenko te herkennen; dit nummer kende ik niet, maar om Leschenko kun je nauwelijks heen als je in Rusland bent. Een erg leuk, opzwepend nummer, wederom erg traditioneel aandoend. En ja, Russische teksten kan ik niet vaak genoeg horen.

Samenzang op nummer 4, wanneer we de Spaanse kant op gaan. Of de Cubaanse kant? Puertoricaanse kant? Hoe het ook zij: dit bombardeer ik tot mijn favoriet van deze cd. Prachtige melodieën om diep bij weg te dromen, en prachtige zang. Anderhalve minuut gevorderd komt wat spaarzame percussie erbij en wordt het zowaar nóg mooier.

Dan het eerste nummer wat ik herken: track 5 is onmiskenbaar Beirut, "Mount Wroclai" te weten, en zo sneakt Paul er stiekem toch nog een Engelstalig nummer tussen. Ook al is het Engels dan nauwelijks te verstaan. Beirut is geweldig, en op dit nummer al niet minder. Alsof je er je horloge op gelijk zet ook in dit nummer weer een plotselinge 'ontlading' na anderhalve minuut, als er plotseling potten-en-pannen-achtige drums invallen, en Zach Cordon daar met lange uithalen overheen zingt. Tipje: luister dat met koptelefoon! Zeer, zeer fraai.

Om vervolgens een Afrikaanse volksstam tegen het lijf te lopen; en dat gezegd hebbende sta je daar dan met je bek vol tanden. Want hoewel het mooi klinkt, kan ik hier dus nauwelijks een zinnig woord over zeggen.

Het volgende nummer lijkt in eerste instantie een uptempo rockerige versie van een vrouwelijke De Kift... of iets dergelijks. Dit cd'tje zou dit cd'tje niet zijn als er bij een 'gewoontjes' aandoend begin iets verderop toch niet weer een zooitje traditionele instrumenten heen werden gesmeten. Het is een verhalend liedje wat zo weggelopen lijkt te zijn uit een toneelvoorstelling, een "historie van een jonge smid" die zijn zeurende vrouw kotsbeu is en 'm van plan is zo aanstonds eens te gaan peren. Een leuk nummer en een leuke afwisseling om eens iets in je eigen taal te horen, met ultra-zachte 'g' en nauwelijks verstaanbare 'h', maar het zij ze vergeven.

Track 8 is zeer, zeer fascinerend. Geen touw aan vast te knopen welke taal dit is, en het hele nummer drijft alleen maar op samenzang die zo staccato en ritmisch is dat je er zowaar op zou kunnen dansen. Tot na een minuut of twee een fraaie spanningsboog wordt ingezet; om vervolgens met dubbele kracht naar het einde toe te werken. Erg bijzonder.

Track 9 is bezopen en geweldig, alsof je een Franse kinderfilm met huppelende paardjes, tjoeke-treintjes en dansende mannetjes met snorren zit te kijken. Ik versta er geen drol van, maar de manier waarop de zanger zijn teksten zingt moét gewoon komisch bedoeld zijn. Dat hele hoefgetrappel-ritme op de achtergrond al net zozeer. Ik vind het schitterend. Na een minuut of drie transponeert het nummer twee, drie keer; probeer dan je lach nog maar eens te houden. Wat je vooral moet doen, is het nummer direct nog een keer draaien zodra het is afgelopen, pas dan valt de geweldige binnenkomer goed op. En let erop hoe het nummer zich iets na een minuut plotseling even een halve seconde 'verslikt', echt geweldig.

Dan weer een meer uptempo nummer, met afwisselende mannen- en vrouwenzang. Hoewel (weer) veel instrumenten, klinkt het allemaal erg dunnetjes. Dat is jammer. Ik denk dat dit nummer me niet zo ligt. Het heeft iets popperigs, maar komt toch niet zo goed uit de verf.

Dan wordt het plotseling wel heel erg spacey; viooltjes worden dit keer gecombineerd met samples, geluidjes van opstijgende ufo's, drummachines, breaks en flinterdunne, piephoge samenzang. Het harmonica-intermezzo op 1'30" vind ik wel érg cool en let op: die komt nog een keer terug. Het is een soort van traditioneel aandoende electro-pop, en hoewel het grappig klinkt vermoed ik toch dat ook dit niet helemaal mijn ding is. Wel steekt het op een fraaie manier af tegen de rest van de cd, wat toch vooral wat wat meer folk-achtig van aard is.

Het volgende nummer is ook wat poppier dan de rest van de cd; de ronkende synthesizers zijn dunnetjes maar cool, en ik kan wederom met geen mogelijkheid plaatsen waar dit vandaan komt. Dit nummer ligt denk ik het dichtst bij muziek die normaal gesproken zou luisteren, het zou zo van Metric kunnen zijn geweest, ware het natuurlijk niet dat English nu eenmaal overrated is en het in een mij volslagen onbekende taal is gezongen. De ver in de mix weggedrukte samenzang is ook erg fraai, maar sowieso is het gewoon een mooi nummer dit. En dan de uitsmijter, want het dromerige pianoriedeltje zo'n minuutje voor het einde is zo verschrikkelijk veel te onweerstaanbaar.

Vervolgens bij track 13 weer zo'n rare pastische: arabisch aandoende slangenbezweerders-riedeltjes, mexicaanse trompetten, een flinterdun vierkwarts housebeatje eronder... en tuba's! De zang doet dan weer eerder Afrikaans aan. Zeker vermakelijk en dansbaar, maar verder geen hoogvlieger. De hypnotiserende mantra's van het volgende nummer liggen me meer. Heerlijk toch, die jankende violen! Bijna spookachtig dit, bezwerend, maar vooral mooi.

Vervolgens een een vlot, vrij rechttoe-rechtaan pop/rocknummer. Ik schat het Zweeds? Ik dacht tenminste het Zweedse woord voor 'meisje' ('kvinna') erin terug te horen. Het valt niet echt op, totdat het na een minuutje of twee echt goed op gang begint te komen. Jammer genoeg is het dan ook weer bijna afgelopen.

We verlaten Paul's wereldje met een geweldige uitsmijter. Slepende harmonica's, bezeten zang, onweerstaanbaar. Echt zo'n nummer met zo'n heerlijk gang, zo'n 'momentum', dat het je niet lang genoeg kan duren.

Al met al vond ik dit een erg leuk cd'tje, en een fraaie inkijk in en een wat breder instrumentarium dan wat rock slut me gewend was. Een totaal andere muzikale invalshoek, met toonsoorten en instrumenten waarmee ik eigenlijk nog een vrij onbekend ben. Een aantal nummers van deze cd waren voltreffers die me nog wel even zullen heugen. Dank, Paul! Ik ben benieuwd naar wat ik naast Beirut en Pjotr Leschenko nu eigenlijk gehoord heb, kun je me de tracklist PM'en?

Haha, mooi verhaal Raymond!

En wat betreft de aapgeluiden op een winter gerelateerde mixtape; had niet gedacht dat direct de eerste in de cirkel deze eruit zou pikken aangezien ze mooi mengen met de vogelgeluiden, maar het was bedoeld als kleine knipoog naar het pas ontdekte ras van de poolapen (Artic Monkeys).

Ik heb je de tracklist even ge-pm'd.

Pjotr Leschenko heb je in ieder geval niet gehoord.

Ik pm je de tracklist wel even.

*wordt helemaal happy van madelons mixtapetje

Ik had begrepen dat het richting België allemaal wat slomer ging, heb je hem nu wel al T.O?

Koenr's mixtape bevalt bij eerste beluistering al erg goed.

yay


Pauls mixtape vind ik ook apart

Zo even Gabriela Kulka CSL'en? Ik krijg geen genoeg van dat nummer.

De mixtape van Nathalie is ook leuk en daar kan ik wel wat mee

Ik heb de tweede mixtape nog niet , Itchy?

Hij is eergisteren (voor 18:00) op de post gegaan... hopelijk morgen!

Hebben nog meer mensen hun mixtape online staan? Ik heb nu alleen die van The Scientist nog en die is erg leuk.

Ik kan de mijne wel op Soulseek zetten voor de mensen die niet met de cirkel meedoen.