Nope, maar goed, ik moet die van sxesven ook nog recenseren

ik ga die van mij online zetten en dan kunnen mensen die niet mee doen mij een pm sturen en dan geef ik een link.
Dit wordt incl. artwork, die ik ook los op de site ga zetten zodat mensen die het leuk vinden deze kunnen printen ofzo.

Natuurlijk, we hoeven het ook allemaal niet te overhaasten, het is tenslotte voor ons plezier.

Misschien is het wel een idee om de mijne eventjes te rippen en gelijk weer op de post te doen, dat zou wel wat vertraging schelen...

Goed, daar gaan we weer....

ik hoop dat jullie ff hebben...

Nooit meer ijsvrij?

Een hoes, meestal in een plastic doosje gestopt, bestaat altijd uit een voorkant en een achterkant, en heel vaak ook een binnenkant. Met name de voorkant moet de aandacht trekken van de potentiële koper, dan wel luisteraar.
Het moet op de een of andere manier een idee geven wat je kunt gaan verwachten op een album dan wel compilatie. Ook bij de hoes van “nooit meer ijsvrij?” is een poging gedaan om een hoes te maken die aan deze zaken voldoet.
Op de voorkant van deze cd wordt ons een foto gepresenteerd van een ijzig, kil, doch zeer rustgevend landschap. Een huis, een 2 bomen en verder een grote leegte. Een grijze lucht boven een besneeuwd landschap. Verder is er helemaal niets in dit landschap.
Doch werpt deze hoes een mysterie op, want links in het plaatje zien wij iets staan. Het lijken letters, maar dan zo vaag neergezet dat het niet meer leesbaar is. Op de een of andere manier lijken het, door de krullen in de letters, op oude geschriften. Misschien een passage uit de Bijbel, of vanwege de vaagheid, toch iets uit de Thora, of andere oude Joodse boeken. Wat hebben deze letters toch te maken met de rest van het plaatje. In eerste instantie lijkt het gewoon alsof bubba gewoon heel zuinig is geweest met papier en dat hij verkeerd papier met oudere doorgedrukte teksten van zijn studie ofzo heeft gebruikt, maar nader onderzoek toont als snel dat dit niet zo is, want als je het doosje openslaat staat daaronder de cd precies hetzelfde plaatje, met precies dezelfde kriebels.
Juist op dat moment valt er iets op. Want de binnenzijde van deze hoes (ook de achterkant) toont ons iets heel anders. Vijf kinderen die bezig zij in de sneeuw, met wat lijkt, een sneeuwpop maken. Alhoewel, met z’n vijven, er is een jonge dame, afgaande op het roze sneeuwpak, die er niet echt zin in lijkt te hebben en die dan ook wegloopt bij de rest van het groepje. Wederom een mysterie. Waarom loopt dat meisje weg. Wat is er aan de hand. Zouden ze ruzie hebben? Heeft ze geen zin meer? Of is het toch allemaal ok en gaat zij in het bos op zoek naar hout dat ze nodig hebben voor de sneeuwpop.
Belangrijk natuurlijk ook, is wat deze hoes ons te vertellen heeft over de muziek. Afgaande op de hoes verwacht ik toch muziek te gaan horen die een desolaat gevoel achter laat. Muziek met een winters geluid, veelal donker en melancholisch. Of dit ook daadwerkelijk het geval is, zal natuurlijk pas na het beluisteren duidelijk zijn.

Het eerste nummer, van een niet nader te noemen Finse act, heeft meteen al dat winterse gevoel, alleen helemaal niet zo donker, eerder juist die warme deken die je om heen slaat. Melancholie komt hier zeker wel in terug. Bij vlagen doet deze muziek mij wel denken aan William Basinski, maar dan wel met een speelsere invalshoek.
Het tweede nummer geeft een zelfde soort gevoel. In tijden dat het maar kort daglicht is, zijn dit geluiden die goed samengaan bij de warme open haard. Als of de “bomen aan het praten zijn” is het als of er sneeuw uit de lucht valt. Dit nummer komt van een album dat zeker erg goed past bij een tijd van ijsvrij en die zeker niet misstaat als soundtrack voor de voorkant van de hoes bij deze mix cd.
En van de voorkant springen we in een keer over naar de achterkant, althans de kinderen doen hier meer naar vermoeden. Echter is er een probleem, het lijkt wel als of het heel warm is geworden. En broeierige sfeer aan het strand op een warme augustusdag.
Gelukkig duurt dit maar even, om daarna ons weer lekker door Noordelijke gebieden te mogen dwalen. Zachte blazers bouwen samen met keelzang en een vrouwelijke zangstem een sfeertje op waar, ondanks de koude, veel hoop in schuilt. Het zou het requiem kunnen zijn voor een gesmolten gletsjer, wetende dat in betere tijden deze toch echt weer terug zal komen. Dit is een wonderbaarlijk mooie track, waar ik toch zeker wel meer van wil weten.
En dan opeens na die hoopvolle geluiden, een piano die ons doet verstillen. Kille geluiden die zeer goed passen bij de voorzijde van de hoes. Het lijkt als een herhalingsoefening voor het tweede nummer. Wederom de sfeer van ijsvrij.
Nummer zes doet mij veel plezier. Dit project van mensen is echt een bijzondere. Duidelijk herkenbaar is de voor mij de stem en ook het gebruik van de klokken passen bij de stem van deze artiest. Op dit samenwerkingsverband wordt door de verschillende heren een geluid neergezet dat langzaam aan breekt met de winter. IJsvrij wordt steeds minder een optie.
Nummer zeven is duidelijk verwant aan nummer drie, niet qua muziek, maar wel qua sfeer. Wederom die kinderen van de achterkant, en ook ditmaal staan ze toch meer in de zon dan met de sneeuw te spelen. Komt er nu echt een wending in de muziek en is het echt afgelopen met de winter?
Nummer acht doet dit toch ook echt wel vermoeden. Weg met de winter, laten we feest vieren en de lente tegemoet gaan zingen. Het is dan nog maar net lente, dus we juichen nog niet te hard. Dit bewaren we nog even voor een later tijdstip
Namelijk nummer negen is het pas echt feest. Overal vandaan komen de dieren. Plantjes schieten weer in de knop, bloempjes krijgen weer een kans in de zon. Zoals gewoonlijk bij deze heren is het niet duidelijk waar het overgaat, al is het duidelijk dat het allemaal eigenlijk wel fijn is. Uhuuuhuhuuuhuhuuhhuu, ahhaaaaahem... Fuck de winter, hier is de lente, heeeee, auuuuaaauauauauaa, heeeeee aauuauahaaoeemeeeuuuuum
En we gaan vrolijk verder met volksmuziek die waarschijnlijk Fins is en verbonden aan Fonal (of iig het grote collectief hieromtrent). Het klinkt als of er iemand zingt om een verloren liefde, of deze terug kan komen. Met een redelijke melancholiek gevoel blijven we achter na dit nummer. Het is dan misschien fijn dat het lente is, maar waarom mag ik hier niet aan mee doen en mijn liefde samen met jou delen. Zoiets haal ik hieruit, echter of dit echt de tekst is... Joost mag het weten.
In dezelfde trend gaat nummer 10 voort. We blijven nog steeds in het wonderschone Finland, waar de dames klinken als of ze Japans bloed hebben. Wederom het idee dat de liefde niet altijd prettig voor deze dame is geweest kleeft er een bijna vies melancholisch tintje aan dit nummer. Misschien is het lente, maar in dit geval zou een pak sneeuw van enkele meters misschien nog wel beter zijn (wel een mooi nummer hoor)
Nummer 11 gaat in ieder geval toch weer fijn terug naar de winter, alleen dan wel het begin van deze. Late herfst misschien meer. Alsof de blaadjes het hebben gehad aan de bomen en weer beginnen te vallen.
Nummer 12, wat een heel erg korte edit is van een heel veel langer nummer, speelt hier goed op in. Niks geen gezellige klanken meer, de eerste sneeuwvlokjes dwarrelen door de lucht, alhoewel, dit zou ook een vlindertje kunnen zijn die van bloem naar bloem beweegt. Een bij zwevend in de lucht. Verwarrende tijden. Zou het dan echt zo zijn en midden in de winter lente lijken?
En dan die hoes, we komen toch weer terug op de vragen op werpende voorkant van die hoes. Desolaat in een bijna isolationisme gehulde waan luister ik naar nummer dertien. Iedere keer komt er iets in mijn hoofd op, een melodie die me niet lukt te plaatsen. Druk nadenkend voel ik dan ook uit eindelijk de leegte om me heen slaan. Een muur bouwt zich om me heen en de eenzaamheid kruipt weer omhoog als of mijn vriendinnetje het gisteren heeft uitgemaakt. Coltrane blauw zoals een vriend van mij zou zeggen, dat is het gevoel dat je hier aan overhoudt. Erg mooi en zeer zeker ijsvrij waardig.
De vriendelijke man in nummer veertien lijkt het hier toch zeker wel mee eens te zijn. In ieder geval is een ding duidelijk. Schaatsen is niet meer zo veilig als dat het ooit was. Opwarming van de aarde zorgt ervoor dat het ijs allemaal niet meer zo goed is. Voorlopig zit de elfstedentocht er echt nog niet in. En voor deze man is dat niet zo positief, want het lijkt erop dat zijn meisje wel over de plas is gekomen en dat voor hem alleen nog een kus overblijft. Toch jammer in dit soort gevallen dat er geen ijsvrij meer zal zijn.
Nummer vijftien is ook weer zo’n liefdesliedje dat je schrijft zo midden in de winter. “Snow don’t fall on a summers day” en dan uiteindelijk tot de conclusie kom dat die jonge dame nog steeds graag naar je kijkt. Toch een fijne gedachte zo midden in de winter en een goede om deze donkere tijden door te komen.
En nu maar hopen dat het zo blijft natuurlijk, want het laatste nummer op deze compilatie doet vermoeden dat de winter nog lang niet over is, ook al schijnt de zon en zitten er alweer knopen aan de bomen.

Bubbachups heeft een goede keuze gedaan met zijn hoes, dat is wat moet worden gezegd. Hij weet vragen op te roepen die gedeeltelijk door de muziek worden ingevuld. De muzikale invulling past erg goed bij het thema en ook de hoes. Echter blijven er toch nog wat vragen staan. Wat is nou precies die tekst bubba? En, echt nooit meer ijsvrij? Wie weet in de komende winter op deze vraag een antwoord....

lolololololololol....


tering wat een lange post...


hahahahaha

Wow, bedankt voor deze uitgebreide bespreking Sietse!

Het is een mooie analyse ook, je hebt in grote lijnen precies mijn ideeën voor de mixtape eruit gehaald. Op zo’n lange post hoort uiteraard ook een uitgebreide publieke reactie. Echter voor wie eventueel de motieven achter mijn mixtape nog niet verklapt wil hebben, heb ik het even tussen spoiler-tags gezet.

De mixtape is een ode aan het fenomeen ijsvrij. Dat houdt in dat ik heb geprobeerd het speelse karakter van het hebben van ijsvrij te accentueren en het daarnaast in een melancholisch en licht mysterieus daglicht te plaatsen. Speels, melancholisch en licht mysterieus, dat zijn dus de kernwoorden voor deze mixtape. Speels omdat ik ijsvrij vooral nog van de basisschool en de bijbehorende sneeuwpoppen en sneeuwbalgevechten ken. Melancholisch omdat ik (zoals de titel en de tekst in de binnenkant doen vermoeden) vrijuit filosofeer over het langzaam verdwijnen van deze traditie en daarom terugblik op mijn herinneringen hieraan. De mixtape is dan dus ook niet gemaakt vanuit het perspectief van heden ten dage, maar vanuit een tijd waarin de titel van de mixtape positief beantwoord is. Lichtelijk mysterieus omdat het in de toekomst wellicht een volkomen onbekend fenomeen is voor nieuwe generaties, een fenomeen waar de jeugd zich dan maar weinig bij kan voorstellen. Net als de melkboer die vroeger bij de huizen langskwam, een leraar die je in de hoek zet of die je met een liniaal op de vingers tikt, dienstplicht, etc. Dingen die ooit de normaalste zaak van de wereld waren, maar voor nieuwe generaties bevreemdend, onbegrijpelijk en haast surrealistisch zijn.

Zowel in de hoes als in de muziek komen deze drie elementen terug. In de hoes zie je het speelse goed terug aan de kinderen die druk bezig zijn met sleeën. Het melancholische aan de afgebladderde foto's (vooral de binnenkant van de voorkant, maar welke de printer helaas niet even overtuigend heeft weergegeven) en het licht mysterieuze inderdaad deels aan de Hebreeuwse (en voor mij totaal onbekende) teksten. Haha, dat was een beetje vergezocht, ik geef het toe, maar blijkbaar heeft het wel gewerkt... (-;

Het eerste deel van de mixtape is (zoals jij ook al aangaf) bedoeld om een winterse stemming te creëren. In het tweede deel (rond de nummers 7 t/m 11) heb ik geprobeerd het speelse karakter meer uit te werken. Een grappige constatering was dat mijn herinneringen van het hebben van ijsvrij op de basisschool vaak gepaard gaan met veel zonlicht. De donkere winterdagen waren de dagen dat ik in de schoolbanken moest zitten en tegen de sneeuwstormen in moest fietsen. De zonnige winterdagen waren de dagen dat ik niet naar school hoefde en druk bezig kon zijn met sneeuwpoppen en sneeuwbalgevechten. Volkomen onjuist, maar blijkbaar heb ik door de jaren heen onbewust een geromantiseerd beeld van de winter in mijn jeugd gevormd. Ook dit heb ik geprobeerd in de mixtape naar voren te laten komen en dan inderdaad rond de nummers 7 t/m 11. Deze nummers doen mij het meeste denken aan een zomer in Groenland, volop zonlicht, maar nog steeds veel winterse taferelen en veel sneeuw. De traditionele vrouwelijke zang draagt hier mooi aan bij. Vanaf nummer 12 pak ik de winterse stemming van het eerste deel weer op en werk tot slot toe naar een drietal nummers vol melancholie en verlangen.

Zoiets dus. En nogmaals bedankt voor je scherpe en vermakelijke analyse!

mooi gekozen, bubba. En inderdaad was het terug te horen (wat ik ook wel omschrijf volgens mij)

Het cd'tje van KoenR is weer door naar de volgende in de cirkel, dus valt morgen in Arnhem in de bus. Vanavond schrijf ik een recensie.

Cd'tje van Nevyn gaat zo op de bus. Gelukkig met geldig vervoersbewijs anders kost dat je tegenwoordig €35,- extra.

Ik heb helaas nog steeds niet de tweede CD gekregen. Dus kan die ook niet doorsturen, helaas.

De tape van Madelon is ook vanochtend op de bus gegaan, ik zal me vandaag of morgen eens gaan wagen aan een recensie

Itchy schrijft op 30 maart dat hij hem "eergisteren" (dus de 28ste) voor 18 uur op heeft gestuurd. Dus als hij er nog steeds niet is, dan vrees ik dat ie wel 's gekaapt zou kunnen zijn door een TNT'er.

Nog 1 dagje afwachten en dan kijken of Jazper (wiens bijdrage je zou krijgen) nog een kopietje wil maken?

Gaat verder alles wel goed met versturen?

Dat klopt... er is nog een kleine mogelijkheid dat hij op mijn deurmat ligt als ik vanavond thuiskom (ben dit weekeind niet thuis geweest). Maar dat zal bijna wel niet, hij was voldoende gefrankeerd en ik heb het adres gedubbelchecked... In dat geval zal ik Jazper even pm'en of hij een nieuwe wil maken (zou wel sneu zijn gezien het mooie hoesje).
Of misschien vertouwde TNT de touwtjes in de verpakking niet en is hij onschadelijk gemaakt door de explosieven opruimingsdienst.

Tsja... TNT. Allemaal de post via SandD versturen

Ik heb maar even een excelsheet gemaakt met daarin het schema. Ik houd nu bij of CD's zijn aangekomen bij mensen en of ze gerecenseerd zijn.

Wat betreft de eerste ronde is het alleen nog wachten op de recensies van mensen die pas heel laat de eerste bijdrage in de bus kregen, dus dat is goed gegaan.

Wat betreft het versturen van het tweede CD'tje is het overal goed gegaan, op de transactie van Jasper's CD van Itchy naar Levenvergeten na?

Heb hem sinds vandaag



Ah, mooi. Het is dat herman hierboven zegt dat de hele eerste ronde goed is verlopen, had er eigenlijk over heen gelezen

Ik zal vanavond als één van de laatste een recensie neerpennen, heb wat meer tijd gelukkig.

Ongeveer een week geleden viel een CD'tje getiteld Sewanybep in de brievenbus. Ik heb geen idee wat een Sewanybep is, maar dat is geen schande, want zelfs Google weet het niet. Ik vermoed dan ook dat het een grapje is van Paap en iedere letter staat voor de eerste letter van een lied op de CD.

Die CD begint goed met het enige nummer dat ik ken. Een ontdekking in de MuMe-ladder, een paar maanden geleden. Sprookjesachtige muziek, zij het een tikje verknipt. Ik draai dit nu in de huiskamer bij mijn ouders en mijn vader (een generatiegenoot van deze muzikant) vroeg binnen een minuut al of ik het voor hem wou kopieren.

Het hoempapanummer hierna is helaas een stuk minder. Doet me denken aan een moderne versie van Monty Python of de Bonzo Dog Band. Het is op zich wel vrolijk, maar ik heb mijn muziek meestal liever ernstig, volgens mij.

Het derde nummer doet me dan al meer. Het betreft hier duidelijk een jaren '70 progrockband, ik vermoed uit de Canterbury Scene. Het heeft zo'n typisch orgelgeluid dat ik eigenlijk alleen in die muziek wel 's hoor. Het stemgeluid van de zanger is bijzonder aangenaam en het lange nummer voelt daardoor bijzonder goed aan.

We blijven in dezelfde progrockhoek, met een mooie fluit en trommels. De ijle zang vervliegt haast in de donkere klanken. Dit nummer heeft vooral veel sfeer, maar niet echt een melodie die blijft hangen oid.

Track 5 is iets luchtiger van toon en heeft net als de vorige tracks een lang middenstuk waar er flink op los gesoleerd wordt. De fluitsolo klinkt een beetje cheesy, maar de sitar maakt dat meteen weer goed. Al met al wel een aardig nummer, maar iets te vrijblijvend voor mijn gevoel. Het grijpt me niet helemaal.

Dan een nummer uit de begintijd van een van de grootste bands ooit, vermoed ik. Dit is wel weer mooi, want het heeft nu net wel de spanning die de vorige nummers ontbeerde, zelfs al is het compleet instrumentaal. Mooie opbouw ook. Het klinkt eigenlijk vooral als Mogwai anno 1972, eigenlijk. Mooimooimooi!

Na het tweede nummer is het volgende nummer wel een beetje een stijlbreuk, maar een bijzonder aangename. Een bijna bedrieglijk cathartische koperen blazersdeun na de beklemmende klanken van daarnet. Fijne muziek, dit gaat op mijn lijstje van nog uit te proberen artiesten (al doet de climax me vermoeden dat het wel eens om King Crimson zou kunnen gaan).

Het voorlaatste nummer is volgens mij wat nieuwer. Heeft wel iets van The Dirty Three (the Zither Player), maar het klinkt wat meer oosters. Geen idee wat het is verder, maar het grijpt me niet helemaal. Ik kan me wel voorstellen dat dit live echt fantastisch is, omdat je dan als het ware in trance wordt gespeeld. Maar op dit moment ben ik aan de koffie en dus veel te nuchter.

Je hebt je duidelijk niet ingehouden en zet dus ook doodleuk een nummer van zowat een kwartier op je CD. Dat mag ik wel, maar helaas grijpt het me niet echt. Dat kerkorgel doet het voor mij niet echt en de stichtelijke zang al evenmin. Da's jammer, want verder is het zeker geen verkeerd nummer. De dramatische melodie die de mellotron aangeeft bevalt me wel, zeker als het nummer op het einde (met zang) de diepte ingaat. Ik heb overigens de film waar dit nummer bijhoort nog nooit met geluid gezien.

Al met al een wisselend CD'tje wat mij betreft. Geen echt vervelende dingen, maar het meerendeel kabbelt een beetje aan me voorbij zonder me echt te grijpen. Hoogtepunten: 1, 3, 6 en toch ook nog wel 9.

Zo modern als Warhol's banaan is, zo post-modern is het hoesje van de mixtape die vorige week naar binnen klepperde. Zo ik het hoesje van Luc's schijfje al enigmatisch mocht noemen doet deze daar wellicht nog een schepje bovenop. Dat zou natuurlijk wel eens iets kunnen beloven voor het schijfje zelf - of niet?

Stiekem wist ik al een beetje wat ik mocht verwachten, Luc's review gelezen hebbende. Dat klonk alvast veelbelovend, met veel bekends. Het schijfje ging dus linea recta richting CD-speler, alwaar de eerste klanken van een artiest van wie ik nog nimmer iets gehoord heb mij alvast goed in de oren klinken. Beetje poppy, beetje invloeden vanuit hier en daar en overal; muziek die mij absoluut niet tegen de borst stuit. Hierop lichtjes voortbordurend is het volgende nummer (verwondering alom ), een vergelijkbaar amalgaam van hoeken-en-gaten popmuziek. Klinkt nochtans wederom best leuk, maar wereldschokkend zou ik het vooralsnog niet willen noemen.

Zo bij numero drie krijg ik de smaak echter weldegelijk te pakken. Het betreft hier een nummertje van een monsieur die één van de fijnere releases van 2005 op zijn naam heeft staan. Het nummer in kwestie is van die schijf één van mijn favorieten (en is eigenlijk alom geliefd). Terecht, want het weet nog altijd een niet verkeerde glimlach op mijn gezicht te toveren. Blijft lekkere muziek, braaf en netjes doch heerlijk vol en rijk. Maar weer eens draaien, die plaat. Hierna vinden we één van de opzwender nummers van een plaat die bij mij lange tijd op 5* heeft gestaan (maar uiteindelijk een halve ster heeft moeten inleveren); die sterrenvermindering is in ieder geval niet om dit nummer geweest. Blijft toch uitermate tof - één van de betere platen die voortkwam uit wat tot free-folk werd omgedoopt.

Over nummer vijf zou ik natuurlijk pagina na pagina vol kunnen schrijven. Ik zal dat hier maar achterwege laten, maar meer plezier dan een track van deze dame op je mixtape zetten kun je mij toch bijna niet doen. Ik kan hier op elk moment van de dag van genieten, en dus ook wanneer dit nummer op dit schijfje voorbijkomt. Prachtig, schitterend - wat een harpspel, wat een orkestratie, wat een productie, en die vocalen. Tja, prachtig dus! Waar dit nummer op de eigenlijke plaat de afsluiter was, gaan we hier (verkeerde been moment voor mij, die de plaat in kwestie al zo vaak gedraaid heeft) vrolijk verder. Vrolijk in de meest letterlijke zin van het woord, want van nummer zes kan je toch niets minder dan vrolijk worden. Sluit overigens op een bepaalde wijze erg goed aan op nummer vijf: de artiest in kwestie stond desbetreffende dame namelijk bij bij de opnames van haar laatste album. Grappig om ze zo bij elkaar te zien, want het eerste wat me bij dit nummer te binnen schoot was: fijn geluid. Warme-deken geluid. Net als bij nummer vijf. Hoe het ook zij, fijn nummer.

Hierop volgend alweer een grote persoonlijke favoriet. Pure, prachtige folk - schitterende melodie met hemelse vocalen en een geweldige tekst. Jammer dat 't zo'n kort nummer is - het voelt hier bijna als een interlude. Desalniettemin natuurlijk hulde voor de keuze. Dan plots: melancholie. Zachtjes aangezet met strijkers en toetsen, een licht schorre stem; ik ken de artiest in kwestie eigenlijk enkel van wat (erg leuke, overigens) filmscores, maar ook 'normaal' brengt hij het er niet verkeerd van af. Ik vind dit vooralsnog namelijk toch best goed klinken. Typisch sfeertje kleeft eraan; ik zie een weeskind in een willekeurige uitvoering van Dickens dit al soleren, en laat ik nu net van Dickens houden. Ja, fijntjes.

Nummer 9, ja, zowel van vader als van zoon had ik nog nimmer een plaat gedraaid (de schande!). Zo te oordelen heb ik echter nog niet veel gemist; de stem van de heer in kwestie vind ik namelijk net iets te geforceerd om ervan te genieten. Muzikaal vind ik het ook wat karig; duurt gelukkig niet al te lang, dus vrolijk door naar nummer 10. Een artiest met wie ik eigenlijk een haat-liefde verhouding heb; ik heb welgeteld één plaat van hem in de kast staan, maar hoe tof ik het op zich ook vind, verder dan een nummer of vijf á zes kom ik doorgaans niet. Een beetje de schreeuwerige stem, een beetje de wat schelle productie, een beetje dit en dat. Dat pakt hier wel anders uit. Hoewel het nummer een aardig tijdje duurt, vind ik het alleszins een erg móói nummer dat ook geen minuut te lang duurt. Over die stem kan ik dan ook wel heenstappen - ja, mooi nummer.

En dan, potverdorie. De naam van deze man had ik al vaak genoeg gezien (in Bob's top 10, bijvoorbeeld), maar vooralsnog had ik nog nooit iets van hem gehoord. Maar verdorie, verdorie wat mooi. Prachtsong, prachtstem, geweldige instrumentatie. Ja, dit raakt bij mij precies de juiste snaar. Eens gauw opzoeken maar. Zeer fijne ontdekking! Nummertje twaalf is verder ook top; toffe song met een toffe tekst van een toffe artiest. Verder weinig over te melden: gewoon tof dus. Hierna weer zo'n grote naam van wie ik nog bijna nimmer iets gehoord had (ik hou me duidelijk niet zo bezig met de muzikale canon). Klinkt best aardig, maar laat me een beetje koud. Klinkt wel lekker rebels en ik moet vreemd genoeg een beetje aan Primus anno Brown Album denken. Beetje vergelijkbaar sfeertje, maar doet me dus wat weinig.

Nummer veertien is wederom een song die ik erg goed vind van een plaat die ik erg graag mag draaien. Tevens komt het motto voor de mixtape uit deze track, dus hier ligt wellicht het zwaartepunt. Geenszins een verkeerde keuze in ieder geval; klinkt me gewoon even goed in de oren als altijd. Was misschien een mooie afsluiter geweest (net als op de plaat), maar terstond volgt er nog een ander nummer (dat ook als afsluiter fungeert op de originele plaat - het is wat). Tja, bedenk ik me als ik het zo hoor, misschien is dit inderdaad nog wel een beter einde. Geen orkestraal drama, geen theatrale emotie, maar simpelweg ingetogen het eind van de schijf inluiden. Dat hoor ik graag, net als de artiest en het nummer zelf. Om even stil van te worden. En dan wordt het vanzelf stil - afgelopen.

Zondermeer een collectie aan uitstekende nummers, met wat grote persoonlijke favorieten (ik noemde ze al) en hier en daar iets om zelf maar gauw achteraan te gaan (vooral nummer elf!). Ik miste soms een beetje de rode lijn en had meer een losse-flodders idee dan van een verzameling thematisch of muzikaal verbonden songs. Dat doet echter natuurlijk niets af aan de geweldige nummers zelf. Fijn schijfje!

En ja, ik ken heus meer bijvoeglijk naamwoorden dan leuk en fijn.

Ik ben nog iets later denk ik, zal morgen worden. Gisteren al een stukje geschreven, maar tentamens van Scheikunde en Wiskunde gaan toch echt voor.

Gaat me niet meer lukken helaas vanavond, maar ben al over de helft van mijn recensie

Morgen moet het wel lukken dus.

Liedjes waar Madelon heel blij van wordt, door Madelon

Ik kan bij dit album heel erg kort zijn:



Geweldig dit! Geen thema, happy liedjes, gewoon een leuke compilatie van nummers waar Madelon blij van wordt. En ik kan er van genieten. Je had er evengoed 'liedjes waar Madelon en Nathalie blij van worden' van kunnen maken.

Ik zou er helemaal geen moeite mee hebben als elke cd zo zou zijn, breng eens wat vrolijkheid in de wereld. Geniaal concept

Verder over het muzikale gedeelte: fijne afwisseling tussen poppy, punky, freaky, folky en gewone leuke rocknummertjes. Ik word er zelf wat springerig van, maar dat is helemaaaal niet erg (misschien alleen voor de omgeving, maar daar hou ik dan maar rekening mee... Ik houd dit nog wel even op m'n mp3speler)



Oh ja, en geweldig hoesje!

Jasper, Jasper, Jasper (ff aan moedigen die jongen, zo dat ie iets schrijft over mijn cd'tje )


Vandaag iets van nevyn binnengekregen...zullen we deze week eens wat aandacht aan besteden.

Ik weet, ik weet, ik weet.
Druk druk druk.

Moet mijn eigen cd'tje dankzij TNT nog eens maken.
Fijne jongens. Had ik er net zo mn best op gedaan. Kan ik weer gaan knutselen...

Maar ik heb m natuurlijk al geluisterd!
Die van Herman ook trouwens.

Het komt echt hoor!

Ik moet het CD'tje van Paap ook nog bij je door de bus gooien. Doe ik morgen, want dan heb ik weer een werkende fiets.

Toffe review Nathalie, zo komt de essentie van mijn CD ook heel goed over, alle tekst weggelaten

Herman, heb jij de volgende alweer binnen?

Ja, sinds maandag al.

Mooi hoesje van Bubba!

Zo, dus een tijdje geleden gleed sxesven's pakketje dan eindelijk in mijn Brusselsche postvakje. Eerlijk gezegd was ik aanvankelijk wat huiverig, aangezien zijn smaak nogal ver van de mijne lijkt te staan, als ik de stemmenlijst vergelijk. Maar dat is van de andere kant weer het mooie van deze cirkel natuurlijk.

Er is duidelijk veel aandacht besteed aan het pakketje, maar eerlijk gezegd wil ik dat niet hier uitgebreid te bespreken. Moet toch een beetje een verrassing blijven....ik vind het in ieder geval erg sfeervol.

De cd begint erg mooi met een pianonummer,dat ik ergens van lijk te kennen, maar zeker weten doe ik het niet Zou in ieder geval erg graag achter de uitvoerende artiest en titel komen!

Wat volgt is een muzikaal zeer interessant nummer, met nogal intens emotionele zang en tekst. Normaal gesproken ben ik geen fan van dergelijke zang, maar hier heeft het wel een bepaald effect. De muziek is overigens moeilijk in een hokje te duwen, altijd een goede zaak!

De derde plaat kent een nogal beperkte instrumentatie, maar zorgt bij mij wel voor sterke beeldvorming Het moet hier meer in de Americana-hoek gezocht worden schat ik zo.

Dan komt er een apart popliedje om de hoek kijken. Dacht eerst dat het Spaanstalig was, maar toch niet...is dit misschien CocoRosie of zo? Erg subtiel met wat electronische invloeden en lieflijke zang.

Hierop volgt weer iets héél anders Eerlijk gezegd begint de schreeuwende zang me hier echt tegen te staan. Muzikaal gezien heeft het echter ergens wel iets en ik moet bovendien meteen aan het tweede nummer op deze cd denken. Overigens is dit weer in een moeilijk ontcijferbare taal gezongen. Japans? Boris?

Nummer 6 gaat terug naar de rustige hoek. Electronische bliepjes en klikjes gaan gaandeweg over naar een rustig luisterliedje. Vrij aangenaam

Nummer 7 dan. Gezellige tekst Sluit wel totaal aan bij de cd-titel natuurlijk (die ik hier ook maar niet uit de boeken doe trouwens). Vind dit nummer muzikaal gezien verder niet zo interessant eigenlijk.

Het volgende nummer is moeilijk uit te houden voor mij. Veel gitaargeweld en nogal getergde zang. Net als de andere hardere nummers op de cd is wel weer een interessant akkoordenschema te ontwaren in de gitaarmuren.

Track 10 dan…de zang lijkt in de verste verte een beetje op Chris Martin, of mag ik dat niet zeggen Tekstueel is er weer een verband te leggen met enkele andere nummers hier. Begin ik dan toch een rode lijn te ontwaren?

Hierna…wederom gitaarmuren, aardig lo-fi opgenomen met veel distortion…nauwelijks verstaanbare zang…maar toch staat dit me al weer heel wat meer aan. Misschien omdat er toch een soort groove in zit 

En toen gingen we over op altzang met akoestisch gitaar en piano Dit is er weer eentje uit de serie ‘raad de taal’. Ik ben er nog niet uit.
We zijn alweer bij het één na laatste nummer aanbeland. Zeeer rustiek instrumentaal gitaarliedje, mooi intermezzo!

Last but not liest…mijn favoriet op dit mixalbum. Een episch en verrassend stuk muziek. Chapeau!

Bedankt dus voor deze interessante luisterervaring! Sleutelwoorden zijn intensiteit, diversiteit en exotisch. Ik heb zo’n vermoeden dat er tekstueel dus ook een soort lijn te ontdekken valt op de cd, maar heb helaas te weinig tijd gehad om daar echt veel aandacht te besteden. Lijkt me een leuke uitdaging voor de volgende luisteraars. Enfin, op de post en ik begin aan luc’s cd!

Hoera! Ben in ieder geval blij verrast dat je het plaatje dapper hebt uitgezeten - ik vreesde al dat de wat hardere nummers voor sommigen een beetje een té-ver-van-je-bed-show zouden zijn, en pure herrie natuurlijk (niet dat dat me verder zou weerhouden natuurlijk ). Valt me overigens ook weer mee dat de variatie aan stijlen niet storend o.i.d. is. Ik had aanvankelijk een net mixje gemaakt met enkel pop/folk/rock, maar uiteindelijk ben ik hier aanbeland - toch wat enerverender, en het schijfje beviel me zélf in ieder geval wel goed. Overigens kloppen de verbanden die je hier en daar (thematisch als muzikaal) legt inderdaad wel degelijk; zal voorts nog wel een boekje opendoen over de thematiek. Muzikaal heeft nummer 5 bijvoorbeeld inderdaad heel veel met nummer 2 van doen - twee giganten uit exact hetzelfde genre namelijk! Anyway, ik draaf door - ik zal je de tracklist nog wel even PM'en, for yuks.